Review: Yoshika Colwell - On The Wing

De Britse muzikante Yoshika Colwell heeft haar debuutalbum On The Wing niet op het handigste moment uitgebracht, maar het is wel een bijzonder mooi album dat een eigen draai geeft aan invloeden uit de Britse folk
Luister naar On The Wing van de Britse muzikante Yoshika Colwell en je kunt eigenlijk alleen maar concluderen dat alles op haar debuutalbum bijzonder mooi is. De muziek op het album is warm en sfeervol maar is ook veelkleurig en zeer verzorgd. Het past allemaal prachtig bij de stem van Yoshika Colwell, die een Britse folkzangeres kan worden genoemd, maar het is er wel een die anders klinkt dan de meeste andere Britse folkzangeressen. Dat doet de muzikante uit Kent ook met haar songs, die opvallen door de fraaie arrangementen, maar die op hetzelfde moment stil staan bij de pieken en dalen in het leven. Ik lees heel weinig over On The Wing van Yoshika Colwell, maar het is echt een prachtig album.

Midden in de zomer een album uitbrengen is over het algemeen genomen geen handige zet, al is de concurrentie natuurlijk wel een stuk kleiner in een tijd die vaak als komkommertijd wordt omschreven. Toch zou ik een debuutalbum bij voorkeur niet in een periode uitbrengen waarin ook de schrijvende pers voor een belangrijk deel vakantie viert. 

Het is een advies dat in de wind is geslagen door de Britse muzikante Yoshika Colwell, die in de laatste week van juli haar debuutalbum On The Wing heeft uitgebracht. Yoshika Colwell komt uit het Britse Kent en woont volgens haar bandcamp pagina in een caravan, waarin ze vooral bezig is met het maken van muziek. Of die informatie nog helemaal actueel is weet ik niet, want op de bandcamp pagina van de Britse muzikante is On The Wing niet te vinden. 

Ik heb heel weinig informatie over het album van Yoshika Colwell, maar heb wel gelezen dat On The Wing volgt op een liefdesbreuk en dus een breakup album mag worden genoemd. Ik gun iedere muzikant zijn of haar liefdesgeluk, maar het is over het algemeen wel zo dat een flinke portie persoonlijke misère vaak mooie albums oplevert. Dat is ook zo in het geval van Yoshika Colwell, die met On The Wing een album heeft afgeleverd dat echt veel te mooi is om in de zomermaanden tussen wal en schip te vallen. 

Ik heb zoals gezegd maar heel weinig informatie over het album, maar gelukkig spreekt de muziek op On The Wing grotendeels voor zichzelf. Ook zonder achtergrondinformatie hoor ik dat het debuutalbum van Yoshika Colwell een typisch Brits album is. Het is een album met vooral invloeden uit de Britse folk, maar het is niet de spaarzaam ingekleurde Britse folk, maar de wat voller ingekleurde en vaak rijk georkestreerde variant, waarin strijkers een voorname rol spelen. 

De songs op On The Wing zijn echt opvallend mooi ingekleurd. De instrumentatie is folky, maar de orkestraties voegen ook een klassiek tintje toe aan de songs op het debuutalbum van Yoshika Colwell. De muziek op het album is vooral akoestisch, maar de organische klanken zijn gevangen in zeer smaakvolle en ook weelderige arrangementen. 

De muziek is niet het enige op On The Wing dat ik typisch Brits vind klinken, want ook de stem van Yoshika Colwell en haar zang zijn wat mij typisch Brits. Het is niet eens zo makkelijk om uit te leggen waarom ik dit zo ervaar, want Yoshika Colwell klinkt zeker niet als een typische Britse folkie. 

De zang op het debuutalbum van de muzikante uit Kent is niet alleen typisch Brits maar ook opvallend mooi. Het is een stem die bijzonder fraai kleurt bij het rijke en veelkleurige geluid op On The Wing. Het is een geluid dat het vast uitstekend gaat doen op stormachtige herfstavonden of ijskoude winteravonden, maar ook op een broeierige zomerdag doet On The Wing van Yoshika Colwell het opvallend goed. 

Ik ben zeer gecharmeerd van de muziek op het debuutalbum van Yoshika Colwell en nog net wat meer van de prachtige stem van de Britse muzikante, maar ook haar songs zijn van een hoog niveau. Het zijn songs die je niet verwacht van een debuterende muzikante, maar Yoshika Colwell heeft er ook al wel wat jaren in de muziek op zitten. 

Een muzikante die een bijzonder mooi album als On The Wing uit brengt gun ik alle succes van de wereld, maar ik vrees dat het album in deze periode van het jaar makkelijk tussen wal en schip gaat vallen. Bij mij in ieder geval niet en daar ben ik echt heel blij mee. Ga dit album vooral horen, als het moet na de zomerstop. Erwin Zijleman

Best albums of 2025 so far: oklou - choke enough

De eerste helft van het muziekjaar 2025 zit er al weer even op. Hoogste tijd om de balans op te maken met 15 albums die er voor mij op een of andere manier uit sprongen. Niet de albums die ik het meest heb beluisterd, deels ook niet de albums die mijn jaarlijstje gaan domineren over een maand of vijf, maar wel albums die me opvielen en dat nog steeds doen.

De Franse muzikante Oklou maakte een paar jaar geleden al eens een baanbrekend popalbum, maar doet er op het van de eerste tot en met de laatste noot fascinerende choke enough nog een flinke schep bovenop
Voor 2025 zijn al een aantal hele interessante popalbums aangekondigd, maar of ze zo goed zijn als het nieuwe album van Oklou is maar zeer de vraag. De Franse muzikante maakte al diepe indruk met haar vorige album Galore, maar het deze week verschenen choke enough is nog een stuk interessanter en indrukwekkender. In muzikaal opzicht gebeurt er van alles in de bijzondere klankentapijten op het album en ook als je niet van de autotune houdt overtuigt de zang van Oklou makkelijk. De songs op het album zijn deels aanstekelijk, maar het zijn ook songs die de fantasie maar blijven prikkelen. Oklou heeft met choke enough een in alle opzichten opzienbarend popalbum gemaakt.

Oklou leverde in 2020 met Galore een werkelijk fantastisch popalbum af. Het is een popalbum dat deels klonk als de andere grote popalbums van dat moment, maar het debuutalbum van Oklou klonk een stuk avontuurlijker dan deze andere grote popalbums en gaf wat mij betreft bovendien een voorproefje op de popmuziek van de toekomst. 

Galore ontleende een deel van zijn kracht aan de prachtige productie van de destijds zeer gewilde A.G. Cook en de Canadese muzikant Casey MQ, maar zette uiteindelijk vooral Oklou op de kaart als een van de grote beloften van de moderne popmuziek. Galore werd in 2020 best warm onthaald, maar had de ontvangst verdiend die Caroline Polachek drie jaar later zou krijgen met het eveneens geweldige Desire, I Want To Turn Into You, dat in meerdere opzichten aan Galore deed denken. 

Deze week keert het alter ego van de Franse muzikante Marylou Mayniel terug met haar tweede album en gezien de kwaliteit van Galore waren de verwachting onrealistisch hooggespannen. Het zijn verwachtingen die Oklou meer dan waar maakt, want ook choke enough (geen hoofdletters) is echt een weergaloos popalbum, dat nog net wat meer indruk maakt dan zijn voorganger. 

Ook op haar tweede album werkt Oklou samen met Casey MQ en ook topproducer A.G. Cook duikt weer op in een aantal tracks. Op choke enough gaat Oklou deels verder waar Galore in de herfst van 2020 ophield, maar het is ook een duidelijk ander album. Oklou heeft de tijd genomen voor haar tweede album en dat hoor je. De voor een belangrijk deel met behulp van elektronica gemaakte muziek op het album bestaat uit vele lagen en zit vol met bijzondere details. Het geluid wordt verder verrijkt door af en toe blazers in te zetten, wat verrassend goed combineert met de lagen elektronica. 

Oklou houdt het tempo in een groot deel van de songs betrekkelijk laag en kiest dan voor ruimtelijke klankentapijten die niet volledig zijn ingekleurd, wat choke enough voorziet van een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die een wat futuristisch karakter krijgt door de vele lagen vocalen die zijn toegevoegd aan de songs. Het zijn af en toe behoorlijk vervormde en door de autotune toegetakelde vocalen, maar Oklou laat ook op choke enough weer horen dat ze kan zingen. 

Met Galore maakte de muzikante uit Parijs een album dat aansloot op de popmuziek van dat moment, maar wel wat avontuurlijker klonk. Op choke enough raakt Oklou wat verder verwijderd van de popmuziek van het moment. Het album klinkt met grote regelmaat behoorlijk experimenteel en is zijn tijd behoorlijk vooruit. Het doet soms aan de bijzondere muziek van yeule denken, maar het klinkt toch ook weer anders.

Ik hou lang niet altijd van popmuziek die wordt gedomineerd door zwaar aangezette elektronica, maar choke enough houdt me sinds de eerste beluistering in een wurggreep. Het tweede album van Oklou bevat dertien tracks, maar laat zich ook beluisteren als een lange en bijzonder fascinerende luistertrip van 35 minuten en 42 seconden. Het is een luistertrip die soms vervreemdend, soms sprookjesachtig mooi, soms bijzonder aanstekelijk en soms grenzeloos vernieuwend klinkt en meestal alles tegelijk. 

Oklou heeft met choke een fascinerend en vernieuwend album afgeleverd, maar het is ook een popalbum met een hoofdletter P. Het moet toch raar lopen als Oklou met choke enough niet in de voetsporen gaat treden van Caroline Polachek en haar Desire, I Want To Turn Into You, maar in de popmuziek weet je het maar nooit. Ik weet het inmiddels wel: choke enough is een popalbum dat in 2025 niet zomaar overtroffen gaat worden. Erwin Zijleman

De muziek van Oklou is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Franse muzikante: https://oklou.bandcamp.com/album/choke-enough.

choke enough van Oklou is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 26,99 euro

CD, 14,99 euro