Het is deze week precies negen jaar geleden dat de uit Manchester afkomstige band Doves debuteerde met het geweldige Lost Souls. Op haar debuut bouwde Doves nadrukkelijk voort op al het moois dat Manchester ons in de twee decennia er voor had gebracht (waaronder The Smiths, The Stone Roses en Oasis), maar experimenteerde het bovendien flink met psychedelica en bijna epische tracks. Het leverde een verpletterend mooie plaat op, die negen jaar na dato nog niets van zijn glans heeft verloren. Met het in 2002 verschenen The Last Broadcast wist Doves de kwaliteit van haar debuut te evenaren en bij vlagen zelfs te overtreffen en ook het in 2005 verschenen Some Cities was een plaat van hoog niveau. De afgelopen vier jaar was het betrekkelijk stil rond de band, maar met Kingdom Of Rust is Doves gelukkig weer helemaal terug. Terug met een plaat waarop Doves aansluit op haar vorige drie platen, maar geen moment vervalt in herhalingen. Kingdom Of Rust is een veelzijdige plaat waarop Doves wat nieuwe invloeden in haar muziek heeft verwerkt (variërend van dance tot blues), maar tegelijkertijd haar zo herkenbare geluid vol invloeden uit de psychedelica heeft weten te behouden. De muziek van de band waaiert nog altijd breed uit en schuwt het bombast niet, maar waar een band als Coldplay nog wel eens vervalt in goedkoop effectbejag en Radiohead de structuur van de popsong compleet uit het oog verliest, wordt de muziek van Doves nog altijd gekenmerkt door een bijna perfect evenwicht tussen de perfecte popsong en uitstapjes buiten de gebaande paden. Direct bij eerste beluistering van Kingdom Of Rust werd ik gegrepen door de schoonheid van deze plaat en sindsdien is hij eigenlijk alleen maar mooier geworden. Met Kingdom Of Rust heeft Doves een plaat gemaakt die me meer dan eens doet denken aan The Seldom Seen Kid van het ook al uit Manchester afkomstige Elbow. Die plaat schopte het uiteindelijk tot één van de beste platen of misschien zelf wel de beste plaat van 2008. Of Kingdom Of Rust het dit jaar net zo ver gaat schoppen zal de tijd moeten leren, maar het zou me niet verbazen. Erwin Zijleman
Jon Boden zal een enkeling kennen van de folkplaten die hij samen met John Spiers maakte onder de namen Spiers & Boden en Bellowhead, maar verder is de Britse muzikant in Nederland nog volslagen onbekend. Dat moet maar eens gaan veranderen met zijn tweede soloplaat Songs From The Floodplain, want wat is dit een razend knappe plaat. Songs From The Floodplain is inmiddels in de Britse media unaniem de hemel in geprezen en daar valt helemaal niets op af te dingen. Op Songs From The Floodplain maakt Jon Boden muziek die diep is geworteld in de folk, maar zich niet wenst te conformeren aan de conventies van dit genre. Songs From The Floodplain is geen plaat om vrolijk van te worden. De plaat begint en eindigt met een stortbui en ook in de tussenliggende tracks laat de zon zich geen moment zien en pakken steeds donkerdere wolken zich samen. De muziek van Jon Boden heeft een bijna desolate sfeer; een sfeer die prachtig kleurt bij zijn bijzondere en emotievolle vocalen. Vocalen die op Songs From The Floodplain meerdere malen het einde van de wereld bezingen, hetgeen de Britse pers er toe heeft gebracht om speciaal voor deze plaat het etiket “folkapocalyptica” te verzinnen. Het is niet eens een gekke omschrijving voor de aardedonkere muziek van Jon Boden. Voor een ieder die wel tegen een flinke portie muzikale treurnis kan, valt er op Songs From The Floodplain echter heel veel te genieten. De grotendeels akoestische tracks op deze plaat dringen zich nadrukkelijk op en kruipen vervolgens snel onder de huid. Songs From The Floodplain heeft wat Nebraska van Bruce Springsteen heeft, maar de plaat roept qua sfeer ook zeker herinneringen op aan de prachtige platen die Peter Gabriel aan het begin van de jaren 80 heeft gemaakt, al tapt Jon Boden in muzikaal opzicht uit een heel ander vaatje. Met Songs From The Floodplain heeft Jon Boden een plaat gemaakt die zich weet te onderscheiden van alle andere platen die de laatste tijd zijn verschenen. Een plaat met prachtige indringende songs die nergens de makkelijkste weg kiezen en je steeds dierbaarder worden. Een plaat die het predicaat “meesterwerk” in alle opzichten verdient, al zal de onheilspellende sfeer op deze plaat lang niet iedereen aanspreken. Met Songs From The Floodplain heeft Jon Boden een unieke plaat gemaakt die absoluut gehoord moet worden. Erwin Zijleman
Het is deze week precies negen jaar geleden dat de uit Manchester afkomstige band Doves debuteerde met het geweldige Lost Souls. Op haar debuut bouwde Doves nadrukkelijk voort op al het moois dat Manchester ons in de twee decennia er voor had gebracht (waaronder The Smiths, The Stone Roses en Oasis), maar experimenteerde het bovendien flink met psychedelica en bijna epische tracks. Het leverde een verpletterend mooie plaat op, die negen jaar na dato nog niets van zijn glans heeft verloren. Met het in 2002 verschenen The Last Broadcast wist Doves de kwaliteit van haar debuut te evenaren en bij vlagen zelfs te overtreffen en ook het in 2005 verschenen Some Cities was een plaat van hoog niveau. De afgelopen vier jaar was het betrekkelijk stil rond de band, maar met Kingdom Of Rust is Doves gelukkig weer helemaal terug. Terug met een plaat waarop Doves aansluit op haar vorige drie platen, maar geen moment vervalt in herhalingen. Kingdom Of Rust is een veelzijdige plaat waarop Doves wat nieuwe invloeden in haar muziek heeft verwerkt (variërend van dance tot blues), maar tegelijkertijd haar zo herkenbare geluid vol invloeden uit de psychedelica heeft weten te behouden. De muziek van de band waaiert nog altijd breed uit en schuwt het bombast niet, maar waar een band als Coldplay nog wel eens vervalt in goedkoop effectbejag en Radiohead de structuur van de popsong compleet uit het oog verliest, wordt de muziek van Doves nog altijd gekenmerkt door een bijna perfect evenwicht tussen de perfecte popsong en uitstapjes buiten de gebaande paden. Direct bij eerste beluistering van Kingdom Of Rust werd ik gegrepen door de schoonheid van deze plaat en sindsdien is hij eigenlijk alleen maar mooier geworden. Met Kingdom Of Rust heeft Doves een plaat gemaakt die me meer dan eens doet denken aan The Seldom Seen Kid van het ook al uit Manchester afkomstige Elbow. Die plaat schopte het uiteindelijk tot één van de beste platen of misschien zelf wel de beste plaat van 2008. Of Kingdom Of Rust het dit jaar net zo ver gaat schoppen zal de tijd moeten leren, maar het zou me niet verbazen. Erwin Zijleman
