Ik vraag me de afgelopen weken met enige regelmaat af wat er bij de diverste samenstellingen van de familie Wainwright in het water zat. Van de kinderen die Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle kregen, bleken zoon Rufus en dochter Martha zeer getalenteerd en hetzelfde blijkt nu te gelden voor de dochter die Loudon kreeg met de van The Roches bekende Suzzy Roche. Lucy Wainwright Roche is een paar jaar jonger dan haar inmiddels bekende halfbroer en halfzus, maar laat op haar debuut Lucy horen dat ook voor haar een glansrijke carrière in het verschiet ligt. Echt makkelijk gaat dit tot dusver niet. Lucy werd in de herfst van 2010 voor het eerst uitgebracht, maar wist ondanks, of misschien wel dankzij, de beroemde achternamen die Lucy draagt niet heel veel aandacht te trekken. De tweede poging lijkt vooralsnog geslaagder en dat is volkomen terecht. Lucy is immers een hele mooie plaat vol tijdloze singer-songwriter muziek. Vergeleken met halfbroer Rufus en halfzus Martha maakt Lucy wat traditioneler aandoende en wat meer ingetogen muziek. Het is muziek die in muzikaal opzicht hoorbaar is geïnspireerd door het werk van Joni Mitchell; muziek die voor een belangrijk deel ruim voor de geboorte van Lucy Wainwright Roche werd gemaakt. In vocaal opzicht doet Lucy me vooral denken aan de platen van Patty Griffin, waarschijnlijk door haar lichte countrysnik. Op Lucy wordt Lucy Wainwright Roche uiteraard bijgestaan door haar beroemde familieleden (vader Loudon komt voorbij en moeder Suzzy duikt op met de voltallige Roches), maar ook de Indigo Girls en Kelly Hogan geven act de presence. Voor de beroemde muzikale gasten is slechts een bescheiden rol weggelegd, want het meeste doet Lucy Wainwright Roche gewoon zelf. Lucy is een behoorlijk sobere plaat met mooie luisterliedjes. Hoewel Lucy een flinke dosis Wainwright melancholie met de paplepel kreeg ingegoten, zijn haar liedjes wat minder zwaar op de hand dan die van haar familieleden. Lucy heeft daarom wat minder impact dan de platen van bijvoorbeeld Rufus en Martha, maar wanneer je de plaat de tijd geeft om te rijpen openbaart de schoonheid van de muziek van Lucy Wainwright Roche zich vanzelf. De mooiste track op Lucy vind ik persoonlijk het door Paul Simon geschreven en van Simon & Garfunkel bekende America. De meerstemmige versie van Lucy Wainwright Roche en The Roches is misschien nog wel mooier dan het origineel en dat zegt wat. Dat ik een voorkeur geef aan een cover betekent overigens niet dat de songwriting skills van Lucy Wainwright Roche minder goed ontwikkeld zijn. Hoewel de songs op Lucy niet allemaal even sterk zijn, overtuigt Lucy Wainwright Roche absoluut als songwriter. Het belangrijkste probleem van Lucy Wainwright Roche is vooralsnog dat ze moet opboksen tegen haar beroemde en wat duidelijker geprofileerde familieleden. Qua persoonlijkheid legt de wat lieflijke Lucy het misschien nog wat af tegen Martha, Loudon en Rufus, maar het gaat mij uiteindelijk om de muziek. De enige mogelijke conclusie is wat mij betreft dan ook dat Lucy Wainwright Roche met Lucy een prachtig debuut heeft afgeleverd dat naar veel en veel meer smaakt, net als dat water bij de Wainwrights thuis. Erwin Zijleman
Voormalig Eurythmics voorman Dave Stewart was voor mijn gevoel de afgelopen jaren compleet uit beeld verdwenen. Zijn laatste soloplaat stamt uit 1999 en ook in productioneel opzicht deed Stewart het afgelopen decennium nauwelijks van zich spreken. Dat hij de afgelopen jaren zeer actief is geweest voor Greenpeace en zich heeft ingezet voor de verkiezingscampagne van Barack Obama is me volledig ontgaan, zodat het bericht eerder dit jaar dat Stewart samen met Mick Jagger, Joss Stone, Damian Marley en Bollywood producer AR Rahman de supergroep Super Heavy vormt voor mij een eerste levensteken in lange tijd was. Sindsdien duikt Dave Stewart echter weer met enige regelmaat op. Zo nam hij een deel van de productie van Stevie Nick’s verrassend sterke nieuwe plaat In Your Dreams voor zijn rekening en produceerde hij de geweldige nieuwe plaat van Joss Stone (LP1), waarover binnenkort meer. In afwachting van het debuut van Super Heavy vond Stewart ook nog de tijd voor zijn eerste soloplaat in vele jaren, The Blackbird Diaries. Voor zijn nieuwe plaat deed Dave Stewart een beroep op muzikale vrienden als Martina McBride, Stevie Nicks, Colbie Caillat en The Secret Sisters en het resultaat mag er zijn. The Blackbird Diaries werd opgenomen in de Blackbird studio’s in Nashville en klinkt een stuk rootsier dan we van Dave Stewart gewend zijn. Waar Dave Stewart in het verleden voornamelijk uitermate Brits klonk, klinkt The Blackbird Diaries vooral zeer Amerikaans. De dertien tijdloos klinkende songs op The Blackbird Diaries bevatten voornamelijk invloeden uit de country, blues, folk en niet te vergeten rock. Het zijn songs waarin ingetogen momenten steeds worden afgewisseld met stevigere passages waarin de gitaren lekker los mogen gaan. In muzikaal opzicht doet het allemaal behoorlijk denken aan de laatste platen van Bob Dylan, al heeft Dave Stewart voor het gitaarwerk meer geluisterd naar Neil Young en klinkt zijn stem op zijn donkerst meer als die van Johnny Cash. In een aantal tracks laat Dave Stewart zich bijstaan door de hierboven al genoemde zangeressen en persoonlijk vind ik dit een wijs besluit. Ondanks het wat zoetsappige karakter van de duetten geven ze de plaat wat meer dynamiek en variatie, waardoor The Blackbird Diaries meer is dan een aangenaam voortkabbelende rootsplaat. The Blackbird Diaries is een lekker in het gehoor liggende en goed gemaakte plaat die door liefhebbers van de genres die Dave Stewart op deze plaat bestrijkt snel omarmd zal worden, maar het is ook een plaat die zich door het veelvuldig geëtaleerde muzikale vakmanschap onderscheid van die van de concurrentie. Ik kan me eigenlijk geen soloplaat van Dave Stewart herinneren die op mij ook maar enige indruk heeft gemaakt, maar The Blackbird Diaries doet dit wel. De plaat doet me bovendien positief uitkijken naar het debuut van Super Heavy; een debuut waar ik tot dusver totaal geen vertrouwen in had, maar dat dankzij de volledig opgebloeide Dave Stewart best nog eens de moeite waard zou kunnen zijn. Als het tegenvalt hebben we altijd het uitstekende The Blackbird Diaries nog. Erwin Zijleman
Ik vraag me de afgelopen weken met enige regelmaat af wat er bij de diverste samenstellingen van de familie Wainwright in het water zat. Van de kinderen die Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle kregen, bleken zoon Rufus en dochter Martha zeer getalenteerd en hetzelfde blijkt nu te gelden voor de dochter die Loudon kreeg met de van The Roches bekende Suzzy Roche. Lucy Wainwright Roche is een paar jaar jonger dan haar inmiddels bekende halfbroer en halfzus, maar laat op haar debuut Lucy horen dat ook voor haar een glansrijke carrière in het verschiet ligt. Echt makkelijk gaat dit tot dusver niet. Lucy werd in de herfst van 2010 voor het eerst uitgebracht, maar wist ondanks, of misschien wel dankzij, de beroemde achternamen die Lucy draagt niet heel veel aandacht te trekken. De tweede poging lijkt vooralsnog geslaagder en dat is volkomen terecht. Lucy is immers een hele mooie plaat vol tijdloze singer-songwriter muziek. Vergeleken met halfbroer Rufus en halfzus Martha maakt Lucy wat traditioneler aandoende en wat meer ingetogen muziek. Het is muziek die in muzikaal opzicht hoorbaar is geïnspireerd door het werk van Joni Mitchell; muziek die voor een belangrijk deel ruim voor de geboorte van Lucy Wainwright Roche werd gemaakt. In vocaal opzicht doet Lucy me vooral denken aan de platen van Patty Griffin, waarschijnlijk door haar lichte countrysnik. Op Lucy wordt Lucy Wainwright Roche uiteraard bijgestaan door haar beroemde familieleden (vader Loudon komt voorbij en moeder Suzzy duikt op met de voltallige Roches), maar ook de Indigo Girls en Kelly Hogan geven act de presence. Voor de beroemde muzikale gasten is slechts een bescheiden rol weggelegd, want het meeste doet Lucy Wainwright Roche gewoon zelf. Lucy is een behoorlijk sobere plaat met mooie luisterliedjes. Hoewel Lucy een flinke dosis Wainwright melancholie met de paplepel kreeg ingegoten, zijn haar liedjes wat minder zwaar op de hand dan die van haar familieleden. Lucy heeft daarom wat minder impact dan de platen van bijvoorbeeld Rufus en Martha, maar wanneer je de plaat de tijd geeft om te rijpen openbaart de schoonheid van de muziek van Lucy Wainwright Roche zich vanzelf. De mooiste track op Lucy vind ik persoonlijk het door Paul Simon geschreven en van Simon & Garfunkel bekende America. De meerstemmige versie van Lucy Wainwright Roche en The Roches is misschien nog wel mooier dan het origineel en dat zegt wat. Dat ik een voorkeur geef aan een cover betekent overigens niet dat de songwriting skills van Lucy Wainwright Roche minder goed ontwikkeld zijn. Hoewel de songs op Lucy niet allemaal even sterk zijn, overtuigt Lucy Wainwright Roche absoluut als songwriter. Het belangrijkste probleem van Lucy Wainwright Roche is vooralsnog dat ze moet opboksen tegen haar beroemde en wat duidelijker geprofileerde familieleden. Qua persoonlijkheid legt de wat lieflijke Lucy het misschien nog wat af tegen Martha, Loudon en Rufus, maar het gaat mij uiteindelijk om de muziek. De enige mogelijke conclusie is wat mij betreft dan ook dat Lucy Wainwright Roche met Lucy een prachtig debuut heeft afgeleverd dat naar veel en veel meer smaakt, net als dat water bij de Wainwrights thuis. Erwin Zijleman