De Canadese singer-songwriter Lindi Ortega werd een paar jaar geleden nog gezien als één van de 'rising stars' binnen de alt-country, maar tot dusver wil het, zeker in Europa, maar niet lukken met de muziek van Lindi Ortega. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik de platen die ik van haar ken, Little Red Boots uit 2011 en Cigarettes & Truckstops, wel leuk vond, maar uiteindelijk toch niet bijzonder genoeg voor een plekje op mijn BLOG. Het vorige week verschenen Tin Star is dat wel. Direct bij de eerste noten merk je al dat er iets is veranderd in de muziek van Lindi Ortega. Ze heeft nog altijd veel gevoel voor traditie, heeft nog altijd een stem die herinnert aan de groten uit de country (Lindi Ortega is tot dusver vooral vergeleken met Dolly Parton, maar ook de andere grote namen van weleer kunnen worden genoemd) en maakt nog altijd muziek die onmiddellijk een goed gevoel geeft maar vervolgens hard moet werken om echt te blijven hangen. Wat is veranderd is dat Tin Star op één of andere manier urgenter klinkt dan zijn voorgangers. De eerste tracks zetten direct de toon met lekker opzwepende alt-country met een vleugje rockabilly, maar als Lindi Ortega in de derde track en titelsong uitpakt met een heuse tranentrekker heeft ze je te pakken. Lindi Ortega is op Tin Star nog beter gaan zingen dan op haar vorige platen. Ze sluit hierbij nog steeds aan op de grote country zangeressen uit de jaren 70, maar klinkt, ondanks haar leeftijd (haar geboortedatum heb ik nergens kunnen vinden, maar heel ver boven de 20 zal ze niet zijn) rauwer en doorleefder. Het maakt van Tin Star een intense plaat, die met name in de meer ingetogen songs diepe indruk maakt. Ook in muzikaal opzicht is Tin Star een feest. Lindi Ortega heeft het koude Canada inmiddels al een tijdje verruild voor Nashville en heeft zich ondergedompeld in de muziek van het Zuiden van de Verenigde Staten. Op Tin Star omarmt Lindi Ortega natuurlijk de country, maar ze gaat ook aan de haal met invloeden uit de blues, rock ’n roll en rockabilly. Een aantal geweldige muzikanten (met name het gitaarwerk is fantastisch en varieert van zacht strelend tot rauw en hard) legt een basis neer waarop een goede zangeres alleen maar kan schitteren en dat doet Lindi Ortega met overtuiging. Met heel veel overtuiging zelfs. Lindi Ortega werd nog tot dusver nog te vaak gezien als een alt-country zangeres die met minstens één been in de traditionele country stond, maar op Tin Star is ze een kind van deze tijd. Tin Star rockt, ontroert, schopt en verleidt, dat laatste op behoorlijk meedogenloze wijze. Omdat Lindi Ortega op Tin Star haar songs ook nog eens vertolkt met hart en ziel is de impact van de plaat enorm. Tin Star is een grootse plaat die aandacht verdient van iedereen met een oud en een jong (alt-)country hart, maar moet ook worden beluisterd door liefhebbers van alternatieve muziek die normaal gesproken allergisch zijn voor een randje country. Lindi Ortega speelde de afgelopen jaren in het voorprogramma van een aantal punkbands en rockbands en bleef overeind. Het heeft haar sterker gemaakt, waardoor de 'rising star' van weleer wel eens heel snel zou kunnen uitgroeien tot een gevestigde naam, binnen en buiten de alt-country. Ik ben inmiddels al helemaal om. Erwin Zijleman
Deze plaat ligt al een aantal maanden op de stapel en steeds als ik hem er af haal om er eindelijk eens iets over op te schrijven, gebeurt er wel weer iets waardoor het titelloze debuut van Nedelle Torrisi toch weer ergens onderop de gevreesde stapel belandt. Het heeft allemaal niets te maken met de kwaliteit van de plaat, want dit is een plaat vol zoete verleidingen. Deze titelloze plaat is weliswaar de eerste plaat die Nedelle Torrisi onder haar volledige naam uitbrengt, maar een debuut is het natuurlijk niet. Torrisi maakte al een drietal platen als Nedelle en bracht bovendien samen met Thom Moore een hele leuke plaat uit als Nedelle & Thom. Het zijn allemaal leuke platen, maar de eerste plaat als Nedelle Torrisi maakt als je het mij vraagt toch net wat meer indruk. Nedelle Torrisi maakt op deze soloplaat muziek die zich aan de ene kant laat beluisteren als een klassieke singer-songwriter plaat, maar het is ook een singer-songwriter plaat die je nog niet eerder gehoord hebt. Zoals zo vaak weet Allmusic.com het weer prachtig te beschrijven: "Drawing from soft rock and Laurel Canyon influences, subtle electronics, and sweet indie pop, sometimes the record has the feel of Steely Dan doing trip-hop; sometimes it sounds like Carole King recording the songs she wrote in 1972 with slightly clunky but expertly operated 2013 technology". Het is allemaal waar. Nedelle Torrisi schrijft prachtige tijdloze popliedjes, maar verpakt deze vervolgens in muziek die alleen maar uit het heden kan komen. Het is betoverende muziek waarin stokoude invloeden doorklinken, maar waarin ook flink wordt geëxperimenteerd met elektronica. Het is elektronica die warm en sfeervol klinkt, maar op een of andere manier vind ik dit een echte zomerplaat. Luister naar deze plaat van Nedelle Torrrisi en je verlangt naar warme zonnestralen op de huid. De plaat van Nedelle Torrisi is behoorlijk veelzijdig door het instrumentarium op de plaat, maar ook qua stijlen wordt er flink gevarieerd. Het ene moment gaat Nedelle Torrisi aan de haal met 70s singer-songwriter pop of zwoele soulpop, maar ook voor stekelige indiepop of moderne elektronische muziek draait de Amerikaanse singer-songwriter haar hand niet om. In instrumentaal en vocaal opzicht is het allemaal prima, maar het zijn de songs die me vooral van deze plaat doen houden. De songs van Nedelle Torrisi voelen meer dan eens aan als een warm bad, maar eigenlijk laten ze zich geen van allen goed voorspellen en wordt je steeds weer op het verkeerde been gezet. Heel af en toe moet ik zelfs aan Fiona Apple denken, maar het is wel Fiona Apple die haar depressies heeft verruild voor een roze bril. Omdat Nedelle Torrisi zich op deze plaat vooral buiten de gebaande paden begeeft duurt het even voordat je deze plaat op de juiste waarde kunt schatten, maar vervolgens is het een plaat die constant verleidt met popliedjes waarvan je alleen maar heel intens kunt houden. Ik schaam me diep dat deze plaat zo lang op de stapel heeft gelegen, maar gelukkig geef ik deze plaat nu de aandacht die het verder zo moet ontberen. Erwin Zijleman
De plaat van Nedelle Torrissi is op een of andere manier zeer slecht verkrijgbaar. Bij iTunes (https://itunes.apple.com/us/album/nedelle-torrisi/id679941833?ign-mpt=uo%3D4) gaat het nog het makkelijkst.
De Canadese singer-songwriter Lindi Ortega werd een paar jaar geleden nog gezien als één van de 'rising stars' binnen de alt-country, maar tot dusver wil het, zeker in Europa, maar niet lukken met de muziek van Lindi Ortega. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik de platen die ik van haar ken, Little Red Boots uit 2011 en Cigarettes & Truckstops, wel leuk vond, maar uiteindelijk toch niet bijzonder genoeg voor een plekje op mijn BLOG. Het vorige week verschenen Tin Star is dat wel. Direct bij de eerste noten merk je al dat er iets is veranderd in de muziek van Lindi Ortega. Ze heeft nog altijd veel gevoel voor traditie, heeft nog altijd een stem die herinnert aan de groten uit de country (Lindi Ortega is tot dusver vooral vergeleken met Dolly Parton, maar ook de andere grote namen van weleer kunnen worden genoemd) en maakt nog altijd muziek die onmiddellijk een goed gevoel geeft maar vervolgens hard moet werken om echt te blijven hangen. Wat is veranderd is dat Tin Star op één of andere manier urgenter klinkt dan zijn voorgangers. De eerste tracks zetten direct de toon met lekker opzwepende alt-country met een vleugje rockabilly, maar als Lindi Ortega in de derde track en titelsong uitpakt met een heuse tranentrekker heeft ze je te pakken. Lindi Ortega is op Tin Star nog beter gaan zingen dan op haar vorige platen. Ze sluit hierbij nog steeds aan op de grote country zangeressen uit de jaren 70, maar klinkt, ondanks haar leeftijd (haar geboortedatum heb ik nergens kunnen vinden, maar heel ver boven de 20 zal ze niet zijn) rauwer en doorleefder. Het maakt van Tin Star een intense plaat, die met name in de meer ingetogen songs diepe indruk maakt. Ook in muzikaal opzicht is Tin Star een feest. Lindi Ortega heeft het koude Canada inmiddels al een tijdje verruild voor Nashville en heeft zich ondergedompeld in de muziek van het Zuiden van de Verenigde Staten. Op Tin Star omarmt Lindi Ortega natuurlijk de country, maar ze gaat ook aan de haal met invloeden uit de blues, rock ’n roll en rockabilly. Een aantal geweldige muzikanten (met name het gitaarwerk is fantastisch en varieert van zacht strelend tot rauw en hard) legt een basis neer waarop een goede zangeres alleen maar kan schitteren en dat doet Lindi Ortega met overtuiging. Met heel veel overtuiging zelfs. Lindi Ortega werd nog tot dusver nog te vaak gezien als een alt-country zangeres die met minstens één been in de traditionele country stond, maar op Tin Star is ze een kind van deze tijd. Tin Star rockt, ontroert, schopt en verleidt, dat laatste op behoorlijk meedogenloze wijze. Omdat Lindi Ortega op Tin Star haar songs ook nog eens vertolkt met hart en ziel is de impact van de plaat enorm. Tin Star is een grootse plaat die aandacht verdient van iedereen met een oud en een jong (alt-)country hart, maar moet ook worden beluisterd door liefhebbers van alternatieve muziek die normaal gesproken allergisch zijn voor een randje country. Lindi Ortega speelde de afgelopen jaren in het voorprogramma van een aantal punkbands en rockbands en bleef overeind. Het heeft haar sterker gemaakt, waardoor de 'rising star' van weleer wel eens heel snel zou kunnen uitgroeien tot een gevestigde naam, binnen en buiten de alt-country. Ik ben inmiddels al helemaal om. Erwin Zijleman