Sarah Jarosz - Undercurrent

De in Austin, Texas, geboren muzikante Sarah Jarosz werd vorige maand pas 25, maar heeft inmiddels al een heel muziekleven achter zich. 

Op haar twaalfde stond ze als snarenwonder al op het podium met diverse grootheden uit de bluegrass, op haar zestiende debuteerde ze zeer verdienstelijk met het op het gerenommeerde Sugar Hill label uitgebrachte en zeer fraaie Song Up In Hear Head en ook met het in 2011 verschenen Follow Me Down en het uit 2013 stammende Build Me Up From Bones maakte de jonge Sarah Jarosz veel indruk. Heel veel indruk zelfs. 

Inmiddels zijn we weer drie jaar verder en mogen we spreken van een gelouterde muzikante. De tegenwoordig in New York woonachtige Sarah Jarosz liet op het geweldige Build Me Up From Bones al horen dat ze binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten kan en dat terrein is op Undercurrent alleen maar breder geworden. 

Dat betekent overigens niet dat er heel veel veranderd is. Ook op Undercurrent laat Sarah Jarosz weer horen dat ze meerdere snareninstrumenten (banjo, mandoline, gitaar) tot in de perfectie beheerst en dat ze ook nog eens beschikt over een geweldige stem. De Amerikaanse singer-songwriter omringt zich inmiddels al een aantal jaren met dezelfde muzikanten en deze zijn ook op Undercurrent van de partij. 

Op de plaat zijn wat minder gastmuzikanten te horen dan op de vorige plaat, maar met bijdragen van onder andere Sara Watkins, Aoife O'Donovan, Luke Reynolds, Parker Millsap en Jedd Hughes valt er voor de liefhebber van Amerikaanse rootsmuziek niets te klagen. Persoonlijk hoor ik Sarah Jarosz misschien nog wel het liefst in haar duppie, zoals in de mooiste songs op de plaat (Early Morning Light, Everything to Hide, Take Another Turn en Jacqueline). 

Bluegrass was de eerste liefde van Sarah Jarosz en die liefde houdt de Amerikaanse ook op Undercurrent in ere, al hebben invloeden uit de folk en country zeker aan invloed gewonnen en duiken er ook wat jazzy invloeden op. 

De instrumentatie op de plaat is ingetogen maar echt wonderschoon. In de instrumentatie staan de snareninstrumenten centraal, maar ook de subtiele bijdragen van andere instrumenten zijn bijzonder trefzeker. 

Het past allemaal prachtig bij de stem van Sarah Jarosz, die de afgelopen drie jaar zeker aan kracht en doorleving heeft gewonnen. In een aantal songs op Undercurrent steekt Sarah Jarosz de helaas weinig productieve Gillian Welch naar de kroon met prachtige bijna verstilde songs, maar op haar nieuwe plaat vindt de jonge Amerikaanse muzikante ook aansluiting bij andere genres binnen de Americana. 

Undercurrent is wel een plaat die je met volledige aandacht moet beluisteren, maar als je dit doet valt er verschrikkelijk veel moois te ontdekken en is kippenvel zeker niet uit te sluiten. Sarah Jarosz zal wel een keer stoppen met groeien, maar vooralsnog is de groei die ze ook op Undercurrent weer laat horen bijzonder indrukwekkend. Voor mij een jaarlijstjesplaat. Erwin Zijleman





 

Adia Victoria - Beyond The Bloodhounds

Beyond The Bloodhounds van Adia Victoria werd me een tijdje geleden al eens aangeraden door een van de lezers van deze BLOG, maar destijds verdween de plaat helaas op de stapel. 

Daar is de plaat nu gelukkig af en dat is maar goed ook, want het debuut van Adia Victoria is er absoluut een die aandacht verdient. 

Dat maakt de muzikante uit South Carolina direct duidelijk in de nog geen minuut durende openingstrack, waarin ze je met uitsluitend haar indringende vocalen bij de strot grijpt. 

In de tracks die volgen blijkt de tegenwoordig in Nashville woonachtige Adia Victoria een muzikante met vele gezichten. Beyond The Bloodhounds bevat onder andere invloeden uit de gospel, blues, garagerock, punk, swamprock, jazz, folk en country en verwerkt al deze invloeden op eigenzinnige wijze. 

Het debuut van Adia Victoria werd geproduceerd door Roger Moutenot, die eerder werkte met onder andere Josh Rouse, Lambchop, Sleater-Kinney, maar vooral bekend is van zijn werk voor Yo La Tengo. Het zal inmiddels duidelijk zijn dat Adia Victoria ver verwijderd blijft van de muziek die Nashville op de kaart heeft gezet, maar het is niet zo makkelijk of zelfs onmogelijk om haar in een ander hokje te duwen. 

Beyond The Bloodhounds is soms rauw, agressief en direct, maar is net zo makkelijk lieflijk en zweverig. Het ene moment leunt Adia Victoria zwaar op de Amerikaanse rootsmuziek uit het diep Zuiden van de Verenigde Staten, maar het volgende muziek maakt ze muziek die op subtiele wijze tegen de dreampop of indie-rock aanschurkt. 

Beyond The Bloodhounds is in emotioneel opzicht een beladen plaat. Adia Victoria groeide op in een streng gelovige gemeente in South Carolina, waarin het contrast tussen blank en zwart groot was. Het heeft zijn sporen nagelaten op haar jeugd en haar eerste volwassen jaren. Die sporen zingt Adia Victoria op Beyond The Bloodhounds op indrukwekkende wijze van zich af. 

Ze doet dit met songs vol passie en emotie en met een stem die niet zo goed past in de hokjes waarin de Amerikaanse muzikante zich beweegt. Adia Victoria kan teruggrijpen op de rauwe emotie en snik van Patsy Cline, maar doet in vocaal opzicht ook denken aan Kristin Hersh en soms ook aan een jonge Sinéad O’Connor. 

Beyond The Bloodhounds is hierdoor een vat vol tegenstrijdigheden. Een donker, broeierig en emotioneel geladen vat vol tegenstrijdigheden, dat lieflijk kan voortkabbelen, maar ook genadeloos kan ontsporen. Desondanks is het niet lastig om de plaat onmiddellijk te omarmen. Zelf werd ik bij de eerste keer horen gegrepen door het fascinerende debuut van Adia Victoria en sindsdien is de plaat alleen maar beter geworden. Een indrukwekkend en bijzonder debuut van een dame die zomaar heel groot kan worden (maar helaas net zo makkelijk in de anonimiteit kan verdwijnen). Erwin Zijleman