Al weer bijna drie jaar geleden maakte de Amerikaanse singer-songwriter Julie Byrne diepe indruk met het fascinerende Rooms With Walls And Windows.
Het debuut van de tegenwoordig vanuit New York opererende singer-songwriter kon in het hokje akoestische folk worden geduwd, maar wist zich te onderscheiden van vrijwel alle andere platen in dit overvolle hokje.
Dat deed Julie Byrne met uiterst sobere en lang niet altijd even makkelijk te doorgronden songs, met bijzonder fraai akoestisch gitaarspel en met een bijzonder stemgeluid, dat niet bij iedereen in de smaak zal vallen maar altijd iets met de luisteraar zal doen.
Het nu verschenen Not Even Happiness is in meerdere opzichten een logisch vervolg op het bijna drie jaar oude debuut. Ook op haar nieuwe plaat heeft Julie Byrne een voorkeur voor sobere folksongs waarin haar akoestische gitaar en haar emotievolle stem centraal staan. Vergeleken met het debuut zijn de songs net wat meer ingekleurd, maar gelukkig is dit op uiterst subtiele wijze gedaan.
Het meest in het oor springt ook dit keer de bijzondere stem van Julie Byrne, die net zo pastoraal kan klinken als de psychedelische Britse en Amerikaanse folkies uit de jaren 60 en 70, maar ook zwoel kan verleiden met fluisterzachte vocalen, net zoals Alice Phoebe Lou dat vorig jaar zo mooi kon op het geweldige Orbit.
De bijzondere stem van de singer-songwriter uit New York tilt Not Even Happiness absoluut naar een hoger plan, maar Julie Byrne heeft op haar tweede plaat nog veel meer te bieden. Zo is het akoestische gitaarspel van een enorme schoonheid en vult het ondanks de eenvoud de hele ruimte. Zeker bij beluistering met de koptelefoon heeft het gitaarspel een bijna hypnotiserende uitwerking en vormt het de perfecte basis voor de aparte en wat mij betreft bijzonder mooie stem van de singer-songwriter, die tegenwoordig bijverdient als ranger in Central Park.
Ook de songs van Julie Byrne hebben de afgelopen jaren flink aan kracht gewonnen. Het zijn songs die diep graven en nooit de makkelijkste weg kiezen, maar desondanks klinkt Not Even Happiness opvallend toegankelijk. Not Even Happiness is net als zijn voorganger een sobere plaat, maar de subtiele en vaak atmosferische toevoegingen aan de instrumentatie maken de plaat wel gevarieerder dan zijn voorganger, zonder dat dit ten koste is gegaan van de intensiteit en intimiteit van de muziek van Julie Byrne.
Het zorgt ervoor dat Julie Byrne mijn hooggespannen verwachtingen met speels gemak heeft waargemaakt en een plaat heeft gemaakt die ik ga koesteren de komende tijd. En zo levert de eerste echte week van het muziekjaar 2017 direct een aantal hele mooie platen op, waaronder zeker deze prachtplaat van Julie Byrne. Erwin Zijleman
Ik hou absoluut van de soloplaten van Matthew E. White en ook de platen die hij tot dusver produceerde voor onder andere Natalie Prass en Cocoon vielen mij in zeer positieve zin op.
De samenwerking tussen de veelgevraagde en succesvolle muzikant/producer uit Richmond, Virginia, en de Britse singer-songwriter Flo Morrissey bekijk ik echter al sinds de eerste aankondiging met de nodige scepsis.
Flo Morrissey maakte in de zomer van 2015 een bescheiden meesterwerk in de vorm van het prachtige Tomorrow Will Be Beautiful. Op deze plaat vermengde de Britse folkie op geheel eigen wijze invloeden uit de Laurel Canyon scene uit de jaren 60 met invloeden uit de meer freaky folk uit dezelfde periode.
Dat is flink ver verwijderd van de muziek die Matthew E. White normaal gesproken maakt of produceert, waardoor ik geen hoge verwachtingen had van het deze week verschenen Gentlewoman, Ruby Man.
Het gekke is dat mijn bedenkingen tegen de samenwerking van de twee grotendeels terecht zijn gebleken, maar vreemd genoeg heeft de samenwerking tussen Matthew E. White en Flo Morrissey ook een goede of in ieder geval zeer aangename plaat opgeleverd.
Gentlewoman, Ruby Man moeten we maar niet vergelijken met het debuut van Flo Morrissey en als je die vergelijking eenmaal hebt losgelaten valt er op de eerste gezamenlijke plaat van Matthew E. White en Flo Morrissey best veel te genieten.
Op Gentlewoman, Ruby Man vertolken de twee uitsluitend covers en het is een opvallende serie songs die wordt vertolkt. Aan de ene kant heeft het gelegenheidsduo gekozen voor betrekkelijk onbekende songs uit het heden, maar hiernaast gaan Flo Morrissey en Matthew E. White ook aan de haal met klassiekers als Leonard Cohen’s Suzanne, de titeltrack van de Grease soundtrack, George Harrison’s Govindam en I Can’t Stand The Rain van Ann Peebles.
Alle songs worden gegoten in het geluid waarmee Matthew E. White en zijn Spacebomb label de afgelopen jaren zo opvallend en succesvol zijn geweest en het is een geluid dat stevig is beïnvloed door blue-eyed soul uit de jaren 70. Het is bovendien een geluid dat wordt ingekleurd met bijna overdadige en over het algemeen honingzoete arrangementen.
In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker en bij vlagen zelfs onweerstaanbaar, maar ook in vocaal opzicht pakt de combinatie van Flo Morrissey en Matthew E. White verrassend goed uit. De stemmen van de twee vloeien mooi in elkaar over en kiezen niet altijd voor de gebaande paden, waardoor Gentlewoman, Ruby Man, ondanks de soms stokoude covers, een frisse en eigentijdse plaat is.
Nu gaan coverplaten over het algemeen snel vervelen, maar deze wint alleen maar aan kracht, zodat de tevreden glimlach van de eerste beluistering langzaam maar zeker plaats maakt voor bewondering voor de eigenzinnige en gewaagde samenwerking tussen twee bijzondere muzikanten.
Ik kijk vol verwachting uit naar de echte tweede plaat van Flo Morrissey, maar dit tussendoortje mag er absoluut zijn en smaakt ook stiekem naar meer. Erwin Zijleman
Al weer bijna drie jaar geleden maakte de Amerikaanse singer-songwriter Julie Byrne diepe indruk met het fascinerende Rooms With Walls And Windows. 