The Lone Bellow is een band uit Brooklyn, New York, die in de Verenigde Staten de jaarlijstjes haalt, maar in Europa tot dusver helaas geen potten weet te breken. Ik begrijp daar eerlijk gezegd niet zoveel van, want de eerste twee platen van The Lone Bellow waren werkelijk geweldig.
Op het titelloze debuut van de band uit 2013 liet de band Americana horen zoals die ook door bands als The Civil Wars en The Lumineers (dat helaas nog steeds wordt geassocieerd met één niemendalletje) wordt gemaakt, terwijl het door The National’s Aaron Dessner geproduceerde Then Came The Morning uit 2015 imponeerde met een voller, avontuurlijker, veelzijdiger en gloedvoller geluid en bovendien diepe indruk maakte met vocalen die de hele plaat garant stonden voor kippenvel.
Walk Into A Storm is de derde plaat van de Amerikaanse band, die het hippe Brooklyn inmiddels heeft verruild voor de bakermat van de country, Nashville, Tennessee. In Nashville dook The Lone Bellow vervolgens de studio in met Dave Cobb, momenteel met afstand de meest gewilde producer binnen de Amerikaanse rootsmuziek.
De verhuizing naar Nashville en de samenwerking met Dave Cobb hebben zeker hun sporen nagelaten in de muziek van The Lone Bellow. Walk Into A Storm schuurt, zeker vergeleken met Then Came The Morning, dichter tegen de traditionele countrymuziek aan, terwijl Dave Cobb heeft gezorgd voor een geluid vol invloeden uit de jaren 70.
Het is een geluid dat mogelijkheden biedt voor The Lone Bellow. Zeker in de flirts met countryrock en aandacht voor de muzikale erfenis van Crosby, Stills, Nash & Young en The Eagles kan het muzikale vuurwerk worden ontstoken en dat doet The Lone Bellow dan ook met grote regelmaat op Walk Into A Storm.
Voorman Zach Williams laat ook op de derde plaat van The Lone Bellow weer horen dat hij een groot zanger is en bovendien een zanger is die zijn ziel en zaligheid in zijn stem kan leggen. De band beschikt met Kanene Donehey Pipkin echter over nog een stem die iets met je doet en zeker wanneer de twee samen de registers open trekken imponeert The Lone Bellow net als op haar vorige platen met zang die door de ziel snijdt.
Walk Into A Storm klinkt in muzikaal opzicht wat minder imponerend dan zijn voorgangers. Dave Cobb heeft de plaat zoals gezegd voorzien van een behoorlijk traditioneel klinkend geluid en heeft dit geluid ook nog eens volgestopt met strijkers. The Lone Bellow zet vergeleken met het zo bijzondere Then Came The Morning een stap terug wanneer het gaat om muzikaal avontuur en een eigen gezicht, maar in tegenstelling tot een groot deel van de Amerikaanse critici, vind ik ook Walk Into A Storm weer een geweldige plaat.
In muzikaal opzicht is het misschien wat minder spannend, maar het traditionelere geluid vol invloeden uit Nashville past uitstekend bij The Lone Bellow. Zeker wanneer de instrumentatie in dienst staat van de vocalen, en dat is op het grootste deel van de plaat het geval, maken deze vocalen nog meer indruk dan in het verleden en zit ik toch weer op het puntje van de stoel. De tijdloze popsongs op de plaat prikkelen bovendien de stoffen in het lijf die zorgen voor geluk, waardoor de zon weer gaat schijnen.
Walk Into A Storm is niet de logische stap die ik na de vorige plaat had verwacht, maar onderstreept wat mij betreft wel het enorme talent van deze band, die ook dit keer weer meerdere keren zorgt voor flink wat kippenvel, wat toch een bijzondere ervaring blijft. Erwin Zijleman
Toen Angus en Julia Stone in 2007 debuteerden met de intieme en eigenzinnige folkplaat A Book Like This, kwamen de critici superlatieven tekort.
Het overigens prachtig, als een zeer lijvig boekwerk verpakte debuut van de broer en zus uit het Australische Sydney, dook op in menig jaarlijstje en was voor liefhebbers van lome folkpop lange tijd de ideale soundtrack voor een luie zondagmiddag.
Inmiddels zijn we een flinke stapel platen verder. Angus en Julia maakten er een paar samen en een paar alleen en zagen de waardering van de critici langzaam maar zeker verdampen.
De titelloze en door niemand minder dan Rick Rubin geproduceerde plaat van het Australische tweetal uit 2014 kreeg gelukkig weer wat positievere kritieken en daar viel ook niets op af te dingen. Op de plaat eerden de twee nog altijd de oude liefde folk, maar er werd ook schaamteloos geflirt met pop en rock, waardoor de plaat klonk als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast.
Het deze week verschenen Snow wordt op het eerste gezicht weer lauwtjes ontvangen, maar ik vond het direct bij eerste beluistering bijzonder lekker klinken. Op Snow hoor je af en toe nog wel wat flarden van het inmiddels al weer tien jaar oude debuut van Angus en Julia Stone, maar ook op de nieuwe plaat heeft de muziek van het tweetal weer een flinke popinjectie gekregen.
Angus en Julia Stone produceerden hun plaat dit keer zelf en hebben gekozen voor een opvallend geluid, waarin akoestische en elektronische geluiden op bijzondere wijze samenvloeien. Ook op Snow kiest het Australische duo voornamelijk voor wat lome songs, die omslaan in heerlijk broeierige songs wanneer Julia Stone de vocalen voor haar rekening neemt.
Snow krijgt een wat zweverig karakter wanneer de synths stevig aanzwellen, maar klinkt over het algemeen opvallend direct. Door het veelvuldige gebruik van een ritmebox doet Snow af en toe wat denken aan platen uit de jaren 80, wat wordt versterkt door de bijzondere gitaarlijnen, die af en toe van de hand van U2’s The Edge zouden kunnen zijn. Het is een instrumentarium dat prachtig past bij de zwoele en verleidelijke stem van Julia Stone en de wat onderkoelde vocalen van broer Angus, die elkaar prachtig afwisselen. Vooral voor de stem van Julia heb ik nog steeds een zwak.
Op het eerste gehoor is Snow vooral een plaat vol lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar Angus en Julia Stone graven op hun nieuwe plaat ook dieper dan de gemiddelde recensie van de plaat doet vermoeden.
Ondanks de titel is Snow in eerste instantie vooral een plaat die de zon laat schijnen, maar zeker wanneer je het volume wat opschroeft is het ook een bezwerende plaat die snel aan schoonheid wint en die bijvoorbeeld in de teksten ook wel wat scherpe randjes bevat.
Ik heb tot dusver een zwak voor vrijwel alle platen van broer en zus Stone en Snow is zeker geen uitzondering. Sterker nog, persoonlijk bevalt de plaat me nog beter dan de wel goed ontvangen voorganger, zeker nadat ik de op het eerste gehoor wat irritante ritmebox had omarmd. Erwin Zijleman
