Rush - Hemispheres, 40th Anniversary Edition

Rush viert nog maar eens een 40e verjaardag en dit keer van mijn favoriete plaat van de Canadese band
De prijzen van de 40th Anniversary Editions van de platen van Rush zijn stevig, zeker voor de vinyl liefhebbers (meer dan 100 euro voor 3 LP’s), maar er valt ook dit keer veel te genieten gelukkig. Niet alleen van wat mij betreft een van de sleutelplaten uit het oeuvre van de Canadese band en mijn favoriete Rush plaat aller tijden, maar ook van het eerste optreden van Rush op Nederlandse bodem op het Pinkop festival van 1979. Rush jaagt hier thuis iedereen met enige regelmaat de gordijnen in, maar ik ben nog steeds een groot fan van de band en waardeer deze bijzonder fraaie reissue dan ook enorm. 

In 1979 was het Pinkpop festival nog betrekkelijk bescheiden van opzet. Voor het luttele bedrag van 30 gulden kon je vanaf 11 uur terecht in het sportpark in Geleen voor een affiche waarop de namen van zeven artiesten prijkten. 

Pinkpop 1979 betekende de doorbraak voor The Police in Nederland en gaf bovendien voor het eerst een groot podium aan Elvis Costello en zijn Attractions en aan het toen nog frisse en fruitige Dire Straits. Tussen half acht en half negen zou Peter Tosh, tot verdriet van Jan Smeets zonder Mick Jagger, het festival afsluiten (voor de volledigheid: het festival werd geopend door Massada en vervolgd door The Average White band), maar de echte hoofdact was voor mij toch het Canadese Rush, dat van zes tot zeven mocht spelen. 

De band had het jaar ervoor Hemispheres uitgebracht en dat was een half jaar later nog steeds mijn favoriete plaat van dat moment (als jongetje van 15 was de aanwas van nieuwe platen ook beperkt). Hemispheres was de tweede Rush plaat die ik kocht (de eerste was het titelloze debuut uit 1974, dat ik net iets voor Hemispheres kocht en dat me maar matig beviel) en hoewel het stapeltje Rush in de kast sindsdien flink is uitgedijt, is het nog steeds mijn favoriete Rush plaat. 

Het is een plaat die vorige maand haar veertigste (!) verjaardag vierde en dat is in het geval van Rush de laatste jaren een mooie aanleiding voor een fraai uitgevoerde reissue. De cd-versie is gunstig geprijsd, maar voor de versie op vinyl moet helaas diep in de buidel worden getast, zeker wanneer je voor de meest luxe uitvoering kiest. Je krijgt er veel moois voor terug, want de opgepoetste versie van Hemispheres klinkt fantastisch. 

De plaat opent met een track die een hele plaatkant bestrijkt en het is typische Rush track, waarmee de Canadese band zowel liefhebbers van hardrock als progrock aan zich wist te binden. Ik jaag hier thuis nog steeds iedereen (inclusief de kat) de gordijnen in met het veelzijdige gitaarwerk, het onnavolgbare drum- en baswerk en vooral met de hoge stem van Geddy Lee, maar zelf vind ik het nog steeds prachtig. 

Cygnus X-1 Book II: Hemispheres heeft alles wat Rush zo goed maakt. Dynamiek, spanningsbogen, heel veel muzikaal vuurwerk, wonderschone passages en zang die uit de tenen komt. Op de tweede plaatkant kiest de band voor wat kortere songs, al beslaat Rush klassieker La Villa Strangiato al weer meer dan 9 minuten. 

De geremasterde versie van Hemispheres is prachtig, maar ook de bonus is mooi en waardevol, zeker voor de Nederlandse fans. Deze bonus schijven bevatten immers het volledige Pinkop optreden uit 1979 en als kers op de taart ook nog eens een live-uitvoering van 2112; een andere klassieker uit het rijke oeuvre van de band. 

Rush stak op het Pinkpop podium in een uitstekende vorm en deed er nog een schepje bovenop omdat het laatste optreden van de tour was. We krijgen helaas alleen het slot van Cygnus X-1 Book II te horen, maar wel La Villa Strangiato en verder een fraaie dwarsdoorsnede van het oeuvre van de band op dat moment. Drumsolo’s zijn aan mij meestal niet besteed, maar Neil Peart is een exceptioneel drummer en als tijdbeeld is een drumsolo ook wel weer mooi. Kortom, geweldig om het optreden op Pinkpop weer eens terug te horen.

Rush is inmiddels gestopt met toeren en mogelijk ook met het maken van platen, maar gelukkig kunnen er nog van heel wat prachtplaten 40th Anniversary versies worden gemaakt, om te beginnen in 2020 met Permanent Waves; een andere favoriet in mijn Rush verzameling. Erwin Zijleman

Tip: koop de 3LP versie bij Amazon.de voor een fractie van de Nederlandse prijs.



 

The Limiñanas - I've Got Trouble in Mind Vol 2

Na de jaarlijstjesplaat Shadow People nu een verzameling restjes van The Limiñanas en ook dat smaakt naar veel meer
Helemaal aan het begin van het jaar leverde het Franse duo The Limiñanas met Shadow People een plaat af die mee kan gaan strijden voor een plek in mijn jaarlijstje. Zo goed als die plaat is de nu verschenen verzamelaar restjes niet, maar er valt toch weer behoorlijk wat te genieten. Zeker de tracks die dicht tegen Shadow People aan schurken zijn fantastisch, maar ook als The Limiñanas theatraal uit de bocht vliegt weten ze mijn muzikale hart te veroveren. Ik was tot het begin van dit jaar niet helemaal overtuigd van de kwaliteiten van het Franse duo, maar de twee worpen van dit jaar overtuigen me met speels gemak.

Ik beschouwde het Franse duo The Limiñanas tot het begin van dit jaar vooral als een ‘guilty pleasure’. Marie Limiñana en Lionel Limiñana eerden op hun vroege platen vooral de muzikale erfenis van Serge Gainsbourg en deden dat met een veelzijdigheid waarop de oude meester vast trots zou zijn geweest. 

Het leverde een bonte mix van invloeden op, waaronder met name invloeden uit de 60s psychedelica en invloeden van The Velvet Underground, maar het duo uit Perpignan draaide ook haar hand niet om voor een vleugje shoegaze of voor invloeden uit de hedendaagse Franse pop, wat allemaal prachtig combineerde met de citaten uit het werk van de meest invloedrijke Franse popmuzikant aller tijden. 

Met het begin dit jaar verschenen Shadow People maakten The Limiñanas opeens veel meer indruk op mij dan in het verleden. Ook op Shadow People maakte het Franse duo geen geheim van de diepe bewondering voor het oeuvre van Serge Gainsbourg, maar de songs op de plaat klonken rijper en volwassener. Samen met een aantal gastvocalisten liepen The Limiñanas met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de popmuziek, waarbij Engeland en de Verenigde Staten minsten net zo vaak werden aangedaan als het vaderland van de twee. 

Shadow People vermaakte met hopeloos aanstekelijke popliedjes en verbaasde met de vele bijzondere twists en uitstapjes buiten de gebaande paden. Net als veel van de platen van Serge Gainsbourg liet Shadow People zich beluisteren als een soundtrack bij een niet bestaande film. En het bleek een film die ik nog vaak wil beluisteren. 

Shadow People staat op de longlist voor mijn jaarlijstje, maar tot mijn verbazing verscheen er deze week alweer een nieuwe plaat van The Limiñanas.  I've Got Trouble in Mind Vol 2 is de opvolger van het in 2014 verschenen eerste deel en heeft als ondertitel 7'' And Rare Stuff 2015/2018, waar het eerste deel de periode 2009/2014 verzamelde. 

I've Got Trouble in Mind Vol 2 moet daarom niet gezien worden als de opvolger van Shadow People, maar als een tussendoortje. Dat hoor je ook wel, want de deze week verschenen verzamelaar is een stuk minder consistent dan de jaarlijstjesplaat die het duo uit Perpignan eerder dit jaar afleverde. The Limiñanas springen in de 17 tracks en bijna 55 minuten van de hak op de tak en schieten zeker niet alleen maar met scherp. 

Het grappige is echter dat de plaat me prima bevalt, zeker wanneer er songs voorbij komen die stammen uit de sessies die uiteindelijk Shadow People op zouden leveren. Vergeleken met deze plaat klinkt I've Got Trouble in Mind Vol 2 een stuk fragmentarischer en zijn er wat minder briljante popsongs, maar deze popsongs zijn wel degelijk te vinden op deze verzameling restmateriaal. Er staan een aantal songs of flarden van songs tegenover waarin The Limiñanas heerlijk uit de bocht mogen vliegen, wat hier en daar even bedwelmende als verslavende muziek oplevert. 

En zo dient I've Got Trouble in Mind Vol 2 meerdere doelen. The Limiñanas vestigen nog eens de aandacht op de prachtplaat die in de eerste weken van het jaar werd afgeleverd, laten nog eens horen welke kanten het allemaal op kan in het fascinerende muzikale universum van de twee en wakkeren het verlangen naar nog meer muziek van het Franse duo nog eens aan. Fascinerend. Erwin Zijleman