Glen Hansard doet er nog maar eens een schepje bovenop en imponeert met een prachtig album vol dynamiek, avontuur en doorleving
Glen Hansard kreeg met zijn band The Frames pas na een aantal jaren een voet aan de grond buiten zijn vaderland, maar sindsdien hangen we aan de man’s lippen. Zijn vierde soloalbum is wat mij betreft zijn beste. Het is deels de verdienste van een instrumentatie vol dynamiek, waarin ingetogen klanken kunnen omslaan in bombast of flirts met Arabische muziek. De meeste kracht van This Wild Willing schuilt echter in de intense vocalen en de indringende sfeer die Glen Hansard weet op te roepen met zijn persoonlijke songs. De man’s beste tot dusver en dat zegt wat.
Glen Hansard was vanaf het begin van de jaren 90 wereldberoemd in Ierland met zijn band The Frames. De albums van de band uit Dublin, wisten het Europese vasteland in eerste instantie nauwelijks te bereiken, maar kregen uiteindelijk ook hier de aandacht die de muziek van de band zo verdiende.
Glen Hansard was op dat moment al begonnen aan een volgend project en maakte samen met de Tsjechische muzikante Markéta Irglová twee prachtige albums als The Swell Season. Vervolgens begon de Ierse muzikant een jaar of zeven geleden aan een solocarrière, wat tot voor kort drie uitstekende albums opleverde.
Het deze week verschenen This Wild Willing is soloalbum nummer vier en het is wat mij betreft de beste van het stel. Direct in de openingstrack I’ll Be You, Be Me maakt Glen Hansard een onuitwisbare indruk. Bas en drums zorgen samen met wat keyboards voor een donkere sfeer, waarna Glen Hansard je met fluisterzachte maar bijzonder intense vocalen bij de strot grijpt. De track wordt vervolgens steeds verder ingekleurd, maar de intensiteit blijft, zelfs wanneer de instrumentatie bombastische vormen begint aan te nemen met overstuurde gitaren en aanzwellende strijkers.
De openingstrack is wat mij betreft direct ook het prijsnummer van het vierde soloalbum van Glen Hansard, maar ook in de andere songs op het album weet de Ierse muzikant een bijzonder hoog niveau vast te houden. Glen Hansard schreef zijn nieuwe songs gedurende een vier weken durend verblijf in Parijs, waarbij de Ier open stond voor uiteenlopende invloeden en dat hoor je.
This Wild Willing ligt deels in het verlengde van de vorige platen van Glen Hansard, maar zijn songs klinken dit keer indringender en urgenter en vallen op door een bijzonder fraaie instrumentatie en intense en doorleefde vocalen. Veel songs op de plaat openen betrekkelijk sober, maar worden hierna op fraaie wijze ingekleurd, waarbij flink wat door strijkers toegevoegde dramatiek niet wordt geschuwd.
Het doet me af en toe wel wat denken aan het eerste album van Glen Hansard’s geniale landgenoot Gavin Friday, al hoor ik ook flink wat invloeden uit de muziek die de Ier maakte met zijn band The Frames.
This Wild Willing is een plaat die door de mooie en uiteindelijk vaak volle instrumentatie makkelijk overtuigt, maar dan nog moet beginnen met indruk maken. De meeste indruk maakt Glen Hansard met zijn zang, die overloopt van doorleving en emotie. Wanneer de instrumentatie zacht en ingetogen is, zingt de muzikant uit Dublin fluisterzacht, maar wanneer de strijkers en gitaren aanzwellen schakelt Glen Hansard ook in vocaal opzicht een paar tandjes bij, wat zijn songs voorziet van drama en impact.
This Wild Willing is een album met heel veel dynamiek en het is bovendien een album vol invloeden. Glen Hansard stond tijdens het schrijven van zijn nieuwe songs in Parijs zoals gezegd open voor uiteenlopende invloeden en verrijkt zijn door Ierse folk en rock gedomineerde songs met invloeden uit onder andere de wereldmuziek.
Zeker wanneer je de volumeknop flink opendraait lijkt de wereld af en toe te vergaan bij de muzikale uitbarstingen op het album, maar bijna serene rust is nooit ver weg. Het mooie volle geluid op het album is het resultaat van de samenwerking met flink wat muzikanten, maar Glen Hansard deed keer gelukkig ook weer een beroep op de vocale ondersteuning van Markéta Irglová.
Het is knap hoe This Wild Willing steeds begint bij folky singer-songwriters uit de jaren 70 (met hier en daar een flinke dosis Cat Stevens), maar vervolgens de ene na de andere verrassing toevoegt. Hierbij gaat het soms om de al genoemde aanzwellende strijkers of uit de bocht vliegende gitaren, maar ook de bijdragen van de Iraanse Khoshravesh Brothers, die Arabische accenten toevoegen aan de muziek van Glen Hansard, waardoor Europa onmiddellijk verruild wordt voor het Midden-Oosten, en de bijdragen van subtiele elektronica mogen niet onvermeld blijven.
The Wild Willing bevat een aantal lange tracks, maar vervelen doet het geen moment. Het album duurt met een uur muziek misschien net wat te lang, maar het eindoordeel is dan al lang geveld. Prachtplaat. Erwin Zijleman
De muziek van Glen Hansard is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://glenhansard.bandcamp.com/album/this-wild-willing.
Dogrel van Fontaines D.C. wordt al op meerdere plekken het debuut van het jaar genoemd en heel overdreven is dat niet
Jonge honden die een memorabele gitaarplaat maken zijn op het moment helaas schaars, maar ze zijn er gelukkig nog wel. Fontaines D.C. uit het Ierse Dublin heeft een gitaaralbum afgeleverd dat met één been in de postpunk van de late jaren 70 staat, maar er met het andere been van alles en nog wat bijharkt. Het debuut van de jonge honden uit Ierland strooit driftig met memorabele gitaarsongs. Het zijn songs die aan van alles en nog wat doen denken, maar die uiteindelijk anders klinken dan alles wat er al is. Dogrel is een debuut dat onmiddellijk overtuigt, maar het is ook een debuut dat steeds weer nieuwe dingen laat horen en dat beter en beter wordt. Waar het eindigt durf ik niet te voorspellen, maar dat hier sprake is van een droomdebuut is voor mij al lang zeker.
Ik zal niet ontkennen dat ik een groot zwak heb voor singer-songwriters in het algemeen en (jonge) vrouwelijke singer-songwriters in het bijzonder, maar ik besteed op deze BLOG ook graag aandacht aan jonge honden en dan bij voorkeur jonge honden die het bestaansrecht van gitaarbandjes nieuw leven inblazen.
Nu is de spoeling in dit genre helaas dun. Ondanks de vele goede voorbeelden uit het verleden, kiezen veel van de hedendaagse jonge honden voor andere genres en bij voorkeur voor veel elektronica en lijkt het klassieke gitaarbandje zo af en toe zelfs een zeldzaamheid te worden. Gelukkig zijn er nog bands als Fontaines D.C., dat met Dogrel een fantastisch debuut heeft afgeleverd.
Fontaines D.C. is een band uit het Ierse Dublin (D.C. staat voor Dublin City) dat geen geheim maakt van haar helden uit het verleden. Invloeden van Joy Division, The Fall en The Jam, om maar eens drie namen te noemen, zijn duidelijk hoorbaar op Dogrel, maar ook invloeden van uiteenlopende bands als The Pogues, The La’s, The Smiths, The Cure en The Clash zijn hoorbaar, terwijl ik ook raakvlakken hoor met bands van het moment als Shame en IDLES.
Het is vergelijkingsmateriaal waar je als debuterende band mee thuis kunt komen, maar het knappe van Fontaines D.C. is dat het ook nadrukkelijk en misschien zelfs wel vooral haar eigen ding doet. Aan het bovenstaande lijstje namen kan ik overigens nog flink wat namen toevoegen en dat zegt wat over de veelzijdigheid van het debuut van Fontaines D.C., dat zich niet makkelijk in een hokje laat duwen.
Dogrel citeert meer dan eens uit de archieven van de postpunk, zeker wanneer de basloopjes aansluiten bij die van de hoogtijdagen van het genre, maar het debuut van de band uit Dublin schiet ook allerlei andere kanten op. Dogrel gaat aan de haal met invloeden uit de noiserock, de punk, de Krautrock, new wave en garagerock, maar biedt hier en daar ook ruimte aan folky invloeden. Het levert een album op dat in de late jaren 70 ongetwijfeld zou zijn uitgegroeid tot klassieker, maar ook in 2019 klinkt het debuut van Fontaines D.C. verrassend fris en urgent.
De Ierse band kiest vooral voor rauwe songs met vocalen die je mee terugnemen naar de hoogtijdagen van de punk, maar in muzikaal opzicht steekt het allemaal verrassend knap in elkaar. Veel van de songs op Dogrel volgen hetzelfde stramien, maar Fontaines D.C. legt steeds weer net iets andere accenten.
Zeker de postpunk bassen maken de songs van de band uit Dublin vrijwel onweerstaanbaar, maar ook het gitaarwerk op het debuut van de Ieren is ijzersterk en verrassend veelkleurig. Dogrel is absoluut een geweldige gitaarplaat van een stel jonge honden, maar het is ook een gitaarplaat die hopeloos intrigeert en die steeds weer nieuwe dingen laat horen en dingen doet die je niet verwacht.
Het debuut van Fontaines D.C. is inmiddels op meerdere plekken uitgeroepen tot het debuut van het jaar. Dat zijn grote woorden, maar heel overdreven is het wat mij betreft niet. Dogrel is goed voor 11 songs en 39 minuten pure opwinding en dat kan ik nog niet over heel veel debuutalbums zeggen dit jaar. Wat een prachtig en nu al memorabel album. Erwin Zijleman
De muziek van Fontaines D.C. is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://fontainesdc.bandcamp.com.
