Arbouretum heeft al een flinke stapel geweldige albums op haar naam staan, maar het bijzonder indrukwekkende en bezwerende Let It All In is als je het mij vraagt de beste van het stel
In Nederland hoor je helaas nog niet heel veel over de Amerikaanse band Arbouretum en dat ondanks een aantal geweldige albums. Het moet dan maar gaan gebeuren met het deze week verschenen Let It All In, dat imponeert met een mix van onder andere folkrock, psychedelica en Americana. Arbouretum heeft een zeer melodieus en vaak benevelend album gemaakt vol flarden uit een ver verleden, maar de muziek van de Amerikaanse band klinkt op een of andere manier ook eigentijds. Het levert een album op waarop weer geweldig wordt gemusiceerd, dat je vrijwel onmiddellijk te pakken heeft, maar dat dan nog moet beginnen met groeien.
Met name de Amerikaanse en de Britse muziekpers zijn al een aantal jaren zeer enthousiast over de albums van de Amerikaanse band Arbouretum. Ondanks een flinke stapel uitstekende albums is de band uit Baltimore, Maryland, in Nederland helaas nog altijd vrij onbekend en daar moet maar eens verandering in komen, want ook het nieuwe album van de band is weer uitstekend.
Arbouretum werd opgericht in 2002 en brengt sinds 2006 albums uit. Zelf ken ik de band sinds het in 2009 verschenen Song Of The Pearl, dat vooral countryrock à la Neil Young & Crazy Horse liet horen. Sindsdien weet de band uit Baltimore me iedere keer weer te verrassen met een net wat anders klinkend geluid.
Arbouretum heeft inmiddels negen albums op haar naam staan en met name de laatste paar albums verwerken nogal verschillende invloeden. Naast verschillen zijn er ook zeker overeenkomsten, want de muziek van Arbouretum grijpt vrijwel altijd terug op muziek uit het verleden met een voorkeur voor de 70s. Zo greep de band de afgelopen jaren niet alleen terug op de gloriedagen van de countryrock, maar vonden ook invloeden uit de folkrock, hardrock, progrock, Britse folk en psychedelica hun weg naar het geluid van Arbouretum.
De band krijgt door het verwerken van flink wat invloeden uit het verleden nogal makkelijk het etiket “retro” opgeplakt, maar hiermee doe je de albums van Arbouretum flink tekort. Naast invloeden uit het verleden zijn er immers ook altijd eigentijdse accenten te horen in de muziek van de band en bovendien vermengt Arbouretum invloeden die in het verleden niet vermengd werden.
Het gaat ook weer op voor het deze week verschenen Let It All In, dat de afgelopen weken al uitvoerig werd bejubeld in de gerenommeerde Britse muziektijdschriften. En terecht. Het in 2017 verschenen Song Of The Rose, tot voor kort het laatste wapenfeit van de band, leunde voor Arbouretum begrippen wat zwaar op Britse folk, hardrock en progrock uit de jaren 70. Het zijn invloeden die ook hoorbaar zijn op Let It All In, maar het nieuwe album van de band uit Baltimore klinkt toch ook weer flink anders dan zijn voorganger.
De band rond Dave Heumann had de afgelopen albums een hoorbaar zwak voor Britse muziek, maar klinkt op Let It All In weer wat Amerikaanser. Invloeden uit de psychedelica hebben flink aan terrein gewonnen, maar ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek spelen een belangrijkere rol dan op het vorige album van de band.
Arbouretum vermaakt ook op Let It All In weer met melodieuze songs vol muzikaal vuurwerk. Zeker het gitaarwerk op het album, dat varieert van zweverig tot rauw is van hoog niveau, maar ook de andere muzikanten van de band hebben weer het beste uit zichzelf gehaald.
Door de lange tracks en de invloeden uit de psychedelica is er volop ruimte voor jam-achtige stukken, maar Arbouretum verliest de song met een kop en een staart nooit uit het oog, beschikt in de persoon van Dave Heumann ook nog eens over een uitstekend zanger en weet bovendien wat rocken is, zoals in de ruim 11 minuten durende titeltrack. Let It All In is een even tijdloos als eigentijds album waarbij het vaak heerlijk wegdromen is, maar waarvan je ook geen noot wilt missen. Erwin Zijleman
De muziek van Arbouretum is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://arbouretum.bandcamp.com/album/let-it-all-in.
Koop Arbouretum - Let It All In op cd bij Amazon.nl voor 14,99
Koop Arbouretum - Let It All in op LP (Light Blue) bij Amazon.nl voor 23,33
Rose lag jaren en jaren op de plank, maar eindelijk mogen we dan kennis maken met het werkelijk wonderschone debuut van de Franse singer-songwriter Lian Ray
De liefde was in een tijd vol ellende het enige lichtpuntje in het leven van de Franse muzikant Lian Ray. Deze liefde duurde niet lang, maar Rose inspireerde Lian Ray wel tot een album vol romantiek en weemoed en een album vol prachtige songs. Het album werd al in 2012 en 2013 gemaakt, waarna de release eind vorig jaar ook nog eens werd uitgesteld, maar eindelijk kunnen we dan genieten van de smaakvol georkestreerde en prachtig gezongen songs van de Fransman, die nooit een geheim maakt van zijn bewondering voor het werk dat Serge Gainsbourg in de jaren 70 afleverde, maar ook met minstens één been in het heden staat.
Rose van de Franse singer-songwriter Lian Ray (echte naam: Aurélien Marie) heb ik al vele, vele maanden in huis. Het album zou oorspronkelijk in november van het vorig jaar verschijnen, maar destijds werd besloten dat een release in het vroege voorjaar van 2020 verstandiger zou zijn.
Ondanks de bijzondere omstandigheden van het moment werd vastgehouden aan dit plan, waardoor het debuut van Lian Ray gewoon verscheen deze week. Of dat goed uitpakt zal de tijd leren, maar Rose van Lian Ray, dat overigens is verschenen op het Nederlandse kwaliteitslabel Snowstar Records, is absoluut een album dat aandacht verdient.
Voor Lian Ray zelf waren de paar maanden uitstel waarschijnlijk niet zo heel erg, want Rose werd al in 2012 en 2013 opgenomen. Lian Ray woonde destijds in Berlijn en leefde aan de zelfkant van de maatschappij. Een van de weinige lichtpuntjes in een leven vol depressies, drugs en andere ellende was de liefde voor een vrouw met de naam Rose. De relatie met Rose hield uiteindelijk niet heel lang stand, maar inspireerde Lian Ray wel tot een album vol romantiek.
Volgens het persbericht bij het album moet Rose van Lian Ray worden gezien als een hommage aan Serge Gainsbourg’s legendarische Histoire de Melody Nelson, waarmee de lat direct hoog en waarschijnlijk onbereikbaar hoog wordt gelegd. Het album van de grootste muzikant uit de geschiedenis van de Franse popmuziek was in 1971 een eerbetoon aan zijn muse Jane Birkin, maar stiekem ook aan Vladimir Nabokov’s Lolita. Het is een album dat moet worden geschaard onder de klassiekers uit de popmuziek.
Zover is Lian Ray met zijn debuut natuurlijk nog lang niet, maar Rose is een wonderschoon album. Het is een album met zeer smaakvol en stemmig gearrangeerde songs, waarin piano en strijkers een voorname rol spelen, maar waarin ook opeens een stevige gitaar of een ander bijzonder accent kan opduiken.
In een aantal songs keert Lian Ray terug naar de Franse popmuziek van Serge Gainsbourg uit de vroege jaren 70, maar Rose heeft ook vaak een wat moderner geluid. Het debuut van Lian Ray is een voornamelijk ingetogen album, maar de Franse muzikant is ook niet vies van drama en bombast. Het doet me af en toe wel wat denken aan het glorieuze debuut van Gavin Friday, al was dat een stuk theatraler.
De songs van Lian Ray zijn over het algemeen behoorlijk toegankelijk en klinken naast Frans vooral Brits met een voorliefde voor tijdloze singer-songwriter muziek. De tegenwoordig in Amsterdam woonachtige muzikant heeft zijn songs niet alleen smaakvol ingekleurd, maar is ook voorzien van een bijzonder aangenaam stemgeluid, dat de stemmige maar ook romantische songs voorziet van veel gevoel en emotie.
Ik heb het album, zoals gezegd, al heel lang in huis en ben inmiddels behoorlijk verknocht geraakt aan de prachtige songs op het album. Het zijn momenteel bijzondere en niet altijd makkelijke tijden, maar dit prachtige album van Lian Ray zorgt met de wonderschone songs en de warme klanken absoluut voor troost. Erwin Zijleman
De muziek van Lian Ray is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van Snowstar Records: https://snowstar.bandcamp.com/album/rose.
