Toen vorig jaar de winter uitbrak was er op de site van het KNMI nog te lezen dat sneeuw relatief zeldzaam was in Nederland. Inmiddels lijkt een dag met sneeuw gangbaarder dan een mooie zomerdag en is een wit gekleurd landschap niet meer iets om van op te kijken. Hoewel het een hoop ongemak geeft, levert het nog altijd hele mooie plaatjes op. Het zijn plaatjes waarbij de Finse Islaja (echte naam: Merja Kokkonen) een prachtige soundtrack heeft gemaakt. Islaja viel me drie jaar geleden voor het eerst op. Haar derde plaat Ulual YYY bevatte prachtige sprookjesachtige muziek met invloeden uit de folk en psychedelica. De ijzige maar tegelijkertijd meisjesachtige vocalen van Islaja en het typisch Scandinavische sfeertje deden de rest. Keraaminen Pää ligt in het verlengde van zijn voorganger en bevat net als deze voorganger een mix van folk, psychedelica, rock en typisch Scandinavische muziek. Het is muziek waarin het experiment alle ruimte krijgt, maar toch is Keraaminen Pää geen hele moeilijke plaat. Ook op haar nieuwe plaat maakt Islaja weer muziek die perfect past bij het winterlandschap dat we deze week voorgeschoteld hebben gekregen. Vergeleken met de vorige platen van Islaja laat Keraaminen Pää flink wat groei horen. Waar de Finse op haar vorige platen nog wel eens van de hak op de tak sprong, wat al te fanatiek in de exotische muziekinstrumentenkast graaide en muziek maakte die soms net wat teveel rammelde of experimenteerde, is Keraaminen Pää een goed gedoseerde plaat met net wat toegankelijkere muziek. Islaja heeft de invloeden uit de lo-fi een minder prominente plek gegeven, experimenteert alleen wanneer dit meerwaarde heeft en heeft bovendien gekozen voor een minder veelkleurige instrumentatie. Less blijkt ook in dit geval more, want de muziek van Islaja heeft duidelijk aan kracht gewonnen. De voorzichtige invloeden uit de pop en de focus op een minder eclectisch geluid hebben de muziek van Islaja interessant gemaakt voor een breder publiek, maar hiernaast heeft de muziek flink aan schoonheid gewonnen. Het is aan de ene kant jammer dat Islaja het hele bataljon aan exotische akoestische instrumenten heeft verruild voor een flinke bak elektronica, maar deze wordt gelukkig wel buitengewoon smaakvol ingezet en heeft hierdoor uiteindelijk zelfs een positief effect gehad op het beeldende en betoverende geluid van Keraaminen Pää. Als de lijn van vorig jaar zich door, zet zitten we voorlopig nog wel even in de sneeuw. Lastig maar wel stemmig en mooi, zeker in combinatie met deze wonderschone, sprankelende en avontuurlijke soundtrack uit het hoge noorden. Erwin Zijleman
Ik heb een voorliefde voor donkere en sombere platen, maar er zijn momenten dat ik behoefte heb aan zonnige en vrolijke muziek die direct vermaakt. Nu slaat muziek in deze categorie al snel door in de richting van plat vermaak, maar er zijn gelukkig uitzonderingen. Inmiddels weet ik al weer een jaar of 12 dat Shakira me nooit teleur zal stellen. Voor haar internationale doorbraak deed ze dit met echt spannende platen, zoals het uit 1998 stammende Dónde Están Los Ladrones?, maar ook nadat de Colombiaanse werd omarmd door de Amerikaanse muziekindustrie bleef ze muziek maken die vele klassen beter was dan die van haar soortgenoten. Dat leverde een paar jaar geleden het verrassend sterke tweeluik Fijación Oral, Vol. 1 en Oral Fixation, Vol. 2 op en vorig jaar nog het meer dan behoorlijke She Wolf. Afgelopen zomer gaf Shakira tegengas al aan het vuvuzela-geweld met het aanstekelijke Waka Waka (This Time For Africa), dat in een nieuwe mix is terug te vinden op haar nieuwe plaat Sale El Sol. Om maar direct met de deur in huis te vallen, Sale El Sol is een minder consistente plaat dan we van Shakira gewend zijn. Waar de meeste van haar vorige platen waren voorzien van een rode draad of op zijn minst een duidelijke lijn, is Sale El Sol een plaat die van de hak op de tak springt en voor elk wat wils biedt. Dat is jammer, maar het vermaak is er zeker niet minder om. Sale El Sol bevat zonnige Latin, verantwoorde dancepop, gevoelige ballads, voorzichtige uitstapjes richting rock en de al eerder gememoreerde flirt met Afrikaanse muziek (Waka Waka). Het is muziek die smelt op het trommelvlies en vervolgens snel vervliegt, maar zoals we inmiddels van Shakira gewend zijn is het muziek van niveau. Shakira heeft zich omringd met uitstekende tekstschrijvers en gerenommeerde producers, maar ze draagt ook nog altijd nadrukkelijk haar eigen steentje bij, wat resulteert in het uit duizenden herkenbare en voor mij nog altijd onweerstaanbare Shakira geluid. Op Sale El Sol keert Shakira weer wat vaker terug naar haar Zuid-Amerikaanse roots, maar alles wat ze de afgelopen tien jaar heeft geleerd als wereldster is ze niet vergeten. Ik vrees dat het merendeel van de lezers van deze BLOG op geen enkele manier geassocieerd willen worden met deze plaat, maar persoonlijk vind ik het er een die veel meer serieuze aandacht verdient dan hij zal krijgen. Een puur persoonlijk krentje uit de pop derhalve, maar ik weet zeker dat veel meer bezoekers van deze BLOG een hoop plezier zullen beleven aan dit uitermate zonnige en smakelijke tussendoortje, al is het maar als tegengif voor al die aardedonkere platen die in het najaar verschijnen. Erwin Zijleman
Toen vorig jaar de winter uitbrak was er op de site van het KNMI nog te lezen dat sneeuw relatief zeldzaam was in Nederland. Inmiddels lijkt een dag met sneeuw gangbaarder dan een mooie zomerdag en is een wit gekleurd landschap niet meer iets om van op te kijken. Hoewel het een hoop ongemak geeft, levert het nog altijd hele mooie plaatjes op. Het zijn plaatjes waarbij de Finse Islaja (echte naam: Merja Kokkonen) een prachtige soundtrack heeft gemaakt. Islaja viel me drie jaar geleden voor het eerst op. Haar derde plaat Ulual YYY bevatte prachtige sprookjesachtige muziek met invloeden uit de folk en psychedelica. De ijzige maar tegelijkertijd meisjesachtige vocalen van Islaja en het typisch Scandinavische sfeertje deden de rest. Keraaminen Pää ligt in het verlengde van zijn voorganger en bevat net als deze voorganger een mix van folk, psychedelica, rock en typisch Scandinavische muziek. Het is muziek waarin het experiment alle ruimte krijgt, maar toch is Keraaminen Pää geen hele moeilijke plaat. Ook op haar nieuwe plaat maakt Islaja weer muziek die perfect past bij het winterlandschap dat we deze week voorgeschoteld hebben gekregen. Vergeleken met de vorige platen van Islaja laat Keraaminen Pää flink wat groei horen. Waar de Finse op haar vorige platen nog wel eens van de hak op de tak sprong, wat al te fanatiek in de exotische muziekinstrumentenkast graaide en muziek maakte die soms net wat teveel rammelde of experimenteerde, is Keraaminen Pää een goed gedoseerde plaat met net wat toegankelijkere muziek. Islaja heeft de invloeden uit de lo-fi een minder prominente plek gegeven, experimenteert alleen wanneer dit meerwaarde heeft en heeft bovendien gekozen voor een minder veelkleurige instrumentatie. Less blijkt ook in dit geval more, want de muziek van Islaja heeft duidelijk aan kracht gewonnen. De voorzichtige invloeden uit de pop en de focus op een minder eclectisch geluid hebben de muziek van Islaja interessant gemaakt voor een breder publiek, maar hiernaast heeft de muziek flink aan schoonheid gewonnen. Het is aan de ene kant jammer dat Islaja het hele bataljon aan exotische akoestische instrumenten heeft verruild voor een flinke bak elektronica, maar deze wordt gelukkig wel buitengewoon smaakvol ingezet en heeft hierdoor uiteindelijk zelfs een positief effect gehad op het beeldende en betoverende geluid van Keraaminen Pää. Als de lijn van vorig jaar zich door, zet zitten we voorlopig nog wel even in de sneeuw. Lastig maar wel stemmig en mooi, zeker in combinatie met deze wonderschone, sprankelende en avontuurlijke soundtrack uit het hoge noorden. Erwin Zijleman