De Amerikaanse singer-songwriter Jonathan Wilson maakt in interviews geen geheim van zijn bewondering voor de muziek die aan het begin van de jaren 70 in de Laurel Canyon bij Los Angeles werd gemaakt (overigens prachtig beschreven in het boek Hotel California van Barney Hoskyns). Het is muziek die ook nadrukkelijk doorklinkt op zijn officiële debuut Gentle Spirit, dat zo lijkt weggelopen uit vervlogen tijden. In de tweede helft van de jaren 90 probeerde Jonathan Wilson het ook al eens met zijn muziek, maar de plaat (Frankie Ray) die hij toen maakte zou nooit worden uitgebracht. Wilson ging vervolgens aan de slag als producer en was hiermee wel succesvol. Jonathan Wilson werkte met onder andere Chris Robinson (The Black Crowes), Andy Cabic (Vetiver) en Will Oldham en stond op het podium met grootheden als Jackson Browne, Robbie Robertson en recent nog Elvis Costello en Erykah Badu. Flink wat muzikale vrienden geven acte de présence op Wilson’s officiële debuut Gentle Spirit, maar desondanks is het een betrekkelijk ingetogen plaat zonder al te veel opsmuk geworden. Jonathan Wilson verzamelde de afgelopen jaren flink wat apparatuur die aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 in de Laurel Canyon werd gebruikt en doet op zijn debuut een poging om het geluid uit de hoogtijdagen van de singer-songwriter muziek te reproduceren. Daar slaagt hij uitstekend in. Gentle Spirit laat zich beluisteren als een vergeten parel uit de geschiedenis van de popmuziek en staat vol met psychedelische singer-songwriter muziek van hoog niveau. Jonathan Wilson heeft een voorkeur voor lange songs. Flink wat songs op Gentle Spirit duren langer dan zes minuten (één zelfs langer dan 10 minuten) en het merendeel hiervan sleept zich langzaam voort. De instrumentatie is in de meeste gevallen sober maar bedwelmend. In muzikaal opzicht raakt de muziek van Jonathan Wilson aan die van Laurel Canyon legendes als Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne en Neil Young, maar Jonathan Wilson is ook niet vies van de psychedelica die Pink Floyd in haar beginjaren maakte en sluit bovendien moeiteloos aan bij psych-folkies als Devendra Banhart en Andy Cabic. Het levert een hypnotiserende plaat vol tijdloze psychedelische singer-songwriter muziek op. Toen Jonathan Wilson in 1977 werd geboren was de Laurel Canyon muziek niet meer dan een herinnering. Jonathan Wilson brengt deze herinnering bijna 35 jaar later op bijzonder indrukwekkende wijze tot leven. Het levert een plaat op die zomaar uit kan groeien tot de sensaties van 2011. Erwin Zijleman
Bij goede popmuziek denk ik niet direct aan Oostenrijk. Wanneer ik graaf in mijn geheugen kom ik in eerste instantie niet veel verder dan Falco en Opus, tot ik me opeens het prachtige Lovetune For Vacuum van Soap & Skin herinner; een plaat die ik reken tot de beste platen van 2009. Interessante popmuziek en Oostenrijk gaan dus wel degelijk samen en dit wordt nog eens onderstreept door In The Woods van Francis International Airport. Francis International Airport maakt op In The Woods lekker vol klinkende indiepop die op van alles en nog wat lijkt, maar door de enorme berg vergelijkingsmateriaal ook volkomen uniek klinkt. Bij de eerste noten van openingstrack All Your Lines End In Me moest ik heel even denken aan de muziek van Genesis (nog met Peter Gabriel) die ik in een heel ver verleden koesterde, niet veel later hoorde ik opeens wat van Elbow, om via Coldplay uiteindelijk weer bij Genesis uit te komen. Bij iedere volgende track kwamen er alleen maar invloeden bij: The Arcade Fire, Editors, Radiohead, The National en zo kan ik nog wel even doorgaan. Net als alle bovengenoemde bands maakt Francis International Airport popmuziek die uit vele lagen bestaat. Zeker wanneer je de plaat met de koptelefoon beluistert hoor je goed hoe knap het allemaal in elkaar steekt en vooral ook hoe alles klopt. Het is meteen ook een pluim voor de voor mij onbekende producer Zebo Adam, die een waar kunststukje heeft afgeleverd; luister bijvoorbeeld maar eens naar de strijkers. Francis International Airport schuwt het bombast zeker niet, maar het is altijd functioneel bombast. Tegenover een ware wall of sound staan ook de nodige ingetogen momenten, waardoor In The Woods een plaat vol dynamiek is. Francis International Airport moet met In The Woods concurreren met een aantal hele grote bands, maar kan deze concurrentie wat mij betreft aan. De Oostenrijkers komen niet alleen op de proppen met een aantal hele goede songs, maar vullen bovendien de leegte tussen aan de ene kant Radiohead, Arcade Fire en Elbow en aan de andere kant Editors en Coldplay. De muziek van Francis International Airport is toegankelijker dan die van de eerstgenoemde bands, maar avontuurlijker en minder voor de hand liggend dan die van de laatstgenoemde bands. Zeker in combinatie met de subtiele invloeden uit de progrock (ik blijf maar invloeden uit het vroege werk van Genesis tegen komen) levert dit een eigen geluid op waar de Oostenrijkers best trots op mogen zijn. In The Woods van Francis International Airport is een spannende plaat met wonderschone songs vol avontuur en groeipotentie. Een van de leukere en betere indieplaten van het jaar komt uit Oostenrijk; het is raar maar waar. Erwin Zijleman
Francis International Airport staat op 6 oktober in de Melkweg.
De Amerikaanse singer-songwriter Jonathan Wilson maakt in interviews geen geheim van zijn bewondering voor de muziek die aan het begin van de jaren 70 in de Laurel Canyon bij Los Angeles werd gemaakt (overigens prachtig beschreven in het boek Hotel California van Barney Hoskyns). Het is muziek die ook nadrukkelijk doorklinkt op zijn officiële debuut Gentle Spirit, dat zo lijkt weggelopen uit vervlogen tijden. In de tweede helft van de jaren 90 probeerde Jonathan Wilson het ook al eens met zijn muziek, maar de plaat (Frankie Ray) die hij toen maakte zou nooit worden uitgebracht. Wilson ging vervolgens aan de slag als producer en was hiermee wel succesvol. Jonathan Wilson werkte met onder andere Chris Robinson (The Black Crowes), Andy Cabic (Vetiver) en Will Oldham en stond op het podium met grootheden als Jackson Browne, Robbie Robertson en recent nog Elvis Costello en Erykah Badu. Flink wat muzikale vrienden geven acte de présence op Wilson’s officiële debuut Gentle Spirit, maar desondanks is het een betrekkelijk ingetogen plaat zonder al te veel opsmuk geworden. Jonathan Wilson verzamelde de afgelopen jaren flink wat apparatuur die aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 in de Laurel Canyon werd gebruikt en doet op zijn debuut een poging om het geluid uit de hoogtijdagen van de singer-songwriter muziek te reproduceren. Daar slaagt hij uitstekend in. Gentle Spirit laat zich beluisteren als een vergeten parel uit de geschiedenis van de popmuziek en staat vol met psychedelische singer-songwriter muziek van hoog niveau. Jonathan Wilson heeft een voorkeur voor lange songs. Flink wat songs op Gentle Spirit duren langer dan zes minuten (één zelfs langer dan 10 minuten) en het merendeel hiervan sleept zich langzaam voort. De instrumentatie is in de meeste gevallen sober maar bedwelmend. In muzikaal opzicht raakt de muziek van Jonathan Wilson aan die van Laurel Canyon legendes als Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne en Neil Young, maar Jonathan Wilson is ook niet vies van de psychedelica die Pink Floyd in haar beginjaren maakte en sluit bovendien moeiteloos aan bij psych-folkies als Devendra Banhart en Andy Cabic. Het levert een hypnotiserende plaat vol tijdloze psychedelische singer-songwriter muziek op. Toen Jonathan Wilson in 1977 werd geboren was de Laurel Canyon muziek niet meer dan een herinnering. Jonathan Wilson brengt deze herinnering bijna 35 jaar later op bijzonder indrukwekkende wijze tot leven. Het levert een plaat op die zomaar uit kan groeien tot de sensaties van 2011. Erwin Zijleman