Charlene Soraia - Moonchild

Charlene Soraia is een jonge Britse singer-songwriter die op de inmiddels fameuze BRIT school (voluit The London School for Performing Arts & Technology) heeft gezeten en daar de schoolbanken deelde met niemand minder dan Adele. Ik weet niet of het met haar beroemde klasgenoot te maken heeft, maar ik heb haar debuut cd Moonchild een tijdje geleden binnen gekregen met het stickertje pop op het doosje geplakt, waardoor de plaat op de spreekwoordelijke stapel terecht is gekomen. De plaat was daar waarschijnlijk nooit meer van af gekomen als een lezer van deze BLOG me niet had gewezen op deze plaat en me nieuwsgierig maakte door te melden dat Charlene Soraia een groot fan is van King Crimson; niet de meest voor de hand liggende keuze voor een jonge vrouw van net 23. Inmiddels weet ik dat er op Moonchild maar één track staat die het predicaat pop verdient en dat is de bijna Adele achtige en overigens erg mooie cover van The Calling’s Wherever You Will Go; ook bekend van een reclamespotje voor thee en daarom waarschijnlijk verantwoordelijk voor het onterechte stickertje op het doosje. Iedereen die Moonchild op basis van de single in huis heeft gehaald kan waarschijnlijk niet uit de voeten met de rest van de plaat, want de andere twaalf songs op Moonchild hebben niets met pop te maken. Opener When We Were Five maakt dit direct pijnlijk duidelijk door de luisteraar ruim zesenhalve minuut te trakteren op een complexe song zonder kop of staart waarin de psychedelisch aandoende instrumentatie wordt gedomineerd door een piep die bijna pijn doet aan je oren. Geen handige opener voor een jonge singer-songwriter die nog zieltjes moet winnen, maar door de mooie heldere stem van Charlene Soraia wilde ik absoluut meer horen. Niet alle songs op Moonchild zijn zo ontoegankelijk als de eerste track, maar echt makkelijk maakt Charlene Soraia het je nergens. Haar complexe songs zijn een mengeling van folk en jazz met een psychedelisch aandoende instrumentatie die teruggrijpt op haar jeugdliefdes King Crimson en Pink Floyd (van wie ze een korte sample heeft verwerkt in een van haar songs). In vrijwel alle songs is de instrumentatie gevarieerd (naast piano en gitaar maakt Charlene Soraia ook gebruik van blazers, strijkers en nauwelijks meer gebruikte elektronica, waaronder mellotrons) maar vrij sober, waardoor de fascinerende stem van Charlene Soraia alle ruimte krijgt. De jonge Britse is gezegend met een enorm bereik en kan hierdoor uit de voeten in zwoele jazzy songs, maar kan ook zo hoog zingen dat de pijngrens binnen bereik is. Charlene Soraia klinkt af en toe als een geschoolde en volwassen versie van Birdy, maar is nog een stuk eigenzinniger en getalenteerder, al is het maar omdat ze al haar songs zelf heeft geschreven. Makkelijk is het zoals gezegd niet, maar Moonchild is wel een plaat die zich steeds nadrukkelijk opdringt en uiteindelijk maar heel moeilijk is te weerstaan. Een buitengewoon fascinerende plaat van een groot talent. Ga dat horen. Erwin Zijleman

Girls - Father, Son, Holy Ghost

De eerste releases van 2012 verschijnen pas aan het eind van deze week en dus is er nog steeds alle ruimte voor jaarlijstjestips en lezerstips. Father, Son, Holy Ghost van de Amerikaanse band Girls werd me niet alleen aanbevolen door twee lezers, maar haalde ook de top 20 in de jaarlijst van PopMatters en zelfs de top 5 in de jaarlijst van Pitchfork. Girls debuteerde twee jaar geleden met Album; een plaat die over het algemeen kon rekenen op positieve recensies, maar mij toch niet volledig wist te overtuigen. De psychedelische Westcoast pop van de band klonk op het eerste gehoor best aardig, maar bleef bij mij niet hangen. Hierdoor heb ik Father, Son, Holy Ghost eerder dit jaar waarschijnlijk laten liggen, maar dat blijkt een verkeerd besluit. Op haar tweede plaat (de band telt zelf de vorig jaar verschenen EP Broken Dreams Club als volledige plaat mee en spreekt daarom over Record 3) klinkt de muziek van Girls immers een stuk urgenter dan op het aardige maar niet opzienbarende debuut. Waar Album me wat teveel rammelde en bovendien aardige songs afwisselde met beduidend zwakkere songs, is Father, Son, Holy Ghost een mooi en vol klinkende plaat met songs van een constant niveau. In muzikaal opzicht is er niet eens zo heel veel veranderd. Ook op Father, Son, Holy Ghost maakt Girls muziek die met minstens één been in de jaren 60 en 70 staat en put uit de archieven van de Westcoast pop en psychedelica. De band heeft hier wel wat invloeden aan toegevoegd waaronder invloeden uit de 50s rock ’n roll, Beatlesque pop, een klein beetje glamrock en zelfs soul, progrock (!) en classic rock (!!). De plaat opent behoorlijk lichtvoetig met een korte popsong die in de jaren 60 ongetwijfeld een hit was geworden, maar schakelt hierna over op langere, songs vol invloeden. Deze klinken voornamelijk loom en zonnig, maar Girls kan zo nu en dan ook behoorlijk rocken. Waar ik bij Album maar bleef twijfelen, was ik dit keer wel direct bij de eerste luisterbeurt overtuigt van de kwaliteiten van Girls. Het geluid van de band ligt niet alleen heerlijk in het gehoor, maar de songs blijven ook stuk voor stuk hangen, voegen wat toe aan alles wat er de afgelopen decennia al is gemaakt op een vergelijkbaar terrein en worden ook nog eens steeds beter. De muziek op Father, Son, Holy Ghost doet me aan heel veel dingen denken, maar uiteindelijk blijven er nauwelijks namen echt hangen. Pink Floyd, Spiritualized, Mercury Rev, The Shins, Elvis Costello, Real Estate, Teenage Fanclub, The Beach Boys; het zit er allemaal in, maar van schaamteloos kopiëren is geen moment sprake. Al met al kan ik alleen maar concluderen dat Girls met Father, Son, Holy Ghost een plaat heeft gemaakt die behoort tot de leukere platen van 2011. Het is aan de ene kant heel jammer dat ik hem vorig jaar heb gemist, maar het is aan de andere kant wel een erg leuk begin van het muziekjaar 2012. Erwin Zijleman