Actie:
Wil je zondag naar het concert van Myles Sanko in het Amsterdamse Paradiso of wil je de gesigneerde EP van de Britse soulsensatie in huis hebben?
Van de promotor mag ik drie keer 2 plaatsen op de gastenlijst voor het concert op 4 oktober in Amsterdam en 3 gesigneerde EP’s weggeven.
Geïnteresseerd? Mail even naar dekrentenuitdepop@xs4all.nl en geef aan waarin je geïnteresseerd bent.
Ik was precies een jaar geleden erg enthousiast over het debuut van de Britse soulzanger Myles Sanko.
Op Forever Dreaming koos Myles Sanko afwisselend voor een lekker uitbundig en een wat meer ingetogen soulgeluid en op beide terreinen kon de Brit uitstekend uit de voeten.
Een jaar voor Forever Dreaming verscheen de EP Born In Black & White en deze is nu opnieuw verschenen en aangevuld met een aantal bonustracks.
Born In Black & White laat net als Forever Dreaming zowel ingetogen als uitbundigere tracks horen en net als op zijn debuut verrijkt Myles Sanko zijn zowel authentiek als modern klinkende soul met invloeden uit de blues en de jazz.
Op Born In Black & White sleutelt Myles Sanko nog aan het geluid dat zo fraai vorm kreeg op zijn debuut album, maar desondanks doet de EP in kwalitatief opzicht niet onder voor de grotere broer. Myles Sanko zet ook op Born In Black & White een heerlijk en vaak onweerstaanbaar soulgeluid neer en voegt er vervolgens vocalen aan toe die niet onder doen voor die van de groten in het genre.
Natuurlijk kijk ik vol verwachting uit naar de tweede plaat van Myles Sanko, maar ook deze tot een volwaardig album aangevulde EP mag er zijn. Of het live net zo goed klinkt als op de plaat is aanstaande zondag te horen. Dan staan Myles Sanko en zijn band immers in het Amsterdamse Paradiso. Ga dat zien en horen. Het laatste geldt ook de twee fraaie platen die Myles Sanko inmiddels op zijn naam heeft staan. Erwin Zijleman
Op het een jaar geleden verschenen 1989 verruilde Taylor Swift de country definitief voor de pop. Het heeft haar zeker geen windeieren gelegd, maar de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die haar eerdere platen nog wel konden waarderen, vonden op 1989 over het algemeen maar weinig van hun gading.
Dat 1989 wel degelijk de nodige goede songs bevat blijkt uit de remake die nu is gemaakt door niemand minder dan Ryan Adams.
Ryan Adams raakte verslingerd aan 1989 na zijn liefdesbreuk en heeft er nu een ware breakup-plaat van gemaakt.
De uptempo songs op de plaat krijgen een vertolking waar Bruce Springsteen en zijn E-Street Band zich niet voor zouden schamen, maar het mooist zijn toch de meer ingetogen songs, waarin Ryan Adams de songs van 1989 voorziet van de countryinvloeden die Taylor Swift vorig jaar vergat toe te voegen.
Ik vind 1989 van Taylor Swift niet eens zo’n hele slechte plaat, maar de versie van Ryan Adams is veel en veel beter. Waar de songs van Taylor Swift redelijk aan de oppervlakte blijven, graven de versies van Ryan Adams dieper. De popsongs van Taylor Swift zijn opeens groots klinkende rocksongs vol energie of sobere en ontroerende rootssongs vol emotie.
Wanneer je 1989 van Taylor Swift niet kent, lijkt het er op dat Ryan Adams een van zijn betere platen van de laatste jaren heeft gemaakt. In werkelijkheid gaat een deel van de credits naar de Amerikaanse superster Taylor Swift, al is het Ryan Adams die laat horen hoe de prima songs van 1989 echt moeten klinken.
Ryan Adams is de laatste jaren meer dan eens afgeschreven, maar deze bijzondere versie van een ‘million seller’ laat horen dat we nog steeds rekening moeten houden met het voormalige wonderkind. Erwin Zijleman
1989 van Ryan Adams ligt pas eind oktober in Nederland in de winkel. Via Amazon (zie de banner hieronder) is de plaat al wel te verkrijgen.
