Het Nieuw-Zeelandse Marlin’s Dreaming heeft een gitaarplaat vol invloeden en boordevol direct memorabele popsongs afgeleverd, die zo kunnen worden toegevoegd aan de soundtrack van de zomer
Luister naar Quotidian van de Nieuw-Zeelandse band Marlin’s Dreaming en je struikelt bijna over relevant vergelijkingsmateriaal. Bergen indie-rock uit de jaren 90, maar ook 80s grandeur of 70s experiment. Op hetzelfde moment staat de Nieuw-Zeelandse band met beide benen in het heden en heeft het een geweldige soundtrack voor mooie lentedagen en broeierige zomeravonden afgeleverd. De gitaarpop van Marlin’s Dreaming gaat meerdere kanten op, maar steeds weer ligt de perfecte popsong binnen handbereik. Volkomen onweerstaanbaar dit album.
Een paar jaar geleden kocht ik het debuut van Aldous Harding via de webwinkel van het Nieuw-Zeelandse Flying Out Music (https://flyingout.co.nz) en abonneerde ik me op de wekelijkse nieuwsbrief van de webwinkel. Dat was een gouden greep, want hoewel de afstand tussen Nederland en het andere eind van de wereld door het Internet tot bijna nul is gereduceerd, weet lang niet alle muziek uit Australië en met name Nieuw-Zeeland ons te bereiken. De nieuwsbrief van Flying Out houdt me echter keurig op de hoogte en geeft met grote regelmaat een gouden tip.
Vreemd genoeg bleef Flying Out stil over mijn laatste Nieuw-Zeelandse ontdekking, maar was het een andere muzieksite die me direct nieuwsgierig maakte naar het nieuwe album van de Nieuw-Zeelandse band Marlin’s Dreaming. Van de uiterst lovende woorden van deze muzieksite over het tweede album van de band uit Dunedin is niets gelogen, want sinds de eerste noten van het album uit de speakers kwamen, ben ik op zijn minst een beetje verliefd op Quotidian.
Laat het tweede album van Marlin’s Dreaming uit de speakers komen en er valt een goed gevulde platenkast om. Het is een platenkast die vooral gevuld is met de betere gitaarbands uit de jaren 90, maar er staan ook wel wat albums uit de jaren 80 en wat albums van recentere datum in. Marlin’s Dreaming heeft op Quotidian het patent op gitaar georiënteerde popsongs die je ook bij allereerste beluistering al jaren lijkt te kennen en het zijn songs die je ook onmiddellijk een goed gevoel geven.
Ik was bij het typen van deze recensie begonnen met een lijstje met vergelijkingsmateriaal, maar dit lijstje begon zo uit te dijen dat ik het maar heb verwijderd. Quotidian herinnert aan heel veel dat de popmuziek in de jaren 90 zo leuk maakte en is niet eenkennig bij het verwerken van invloeden. De Nieuw-Zeelandse band overtuigt met puntige gitaarsongs, maar is ook niet vies van lome en dromerige songs, die weer totaal anders klinken, maar toch niet misstaan op het album.
Ook de dynamiek die Marlin’s Dreaming toevoegt aan haar songs draagt nadrukkelijk bij aan het fraaie eindresultaat. Dromerige passages kunnen binnen enkele noten omslaan in hoge gitaarmuren, zoals Buffalo Tom (toch een naam genoemd) dat in haar beste dagen kon. Betrekkelijk sobere songs kunnen zomaar transformeren in de grote en meeslepende postpunk songs waarin in de jaren 80 niemand zich voor schaamde of juist in Beatlesque eenvoud.
Marlin’s Dreaming heeft op Quotidian het perfecte popliedje hoog in het vaandel staan, maar het zoekt af en toe ook het avontuur of het experiment, waarbij net zo makkelijk staccato gitaarlijnen, jazzy intermezzo’s of tandenpoetsgeluiden (!) ingezet kunnen worden. Het zorgt ervoor dat het album niet alleen bijna drie kwartier lang het oor streelt, maar je ook continu nieuwsgierig blijft naar hetgeen dat nog komen gaat.
De lente gaat binnenkort vast wel weer terugkomen en in de lente hebben we behoefte aan zorgeloze gitaarplaten met songs die je na één keer wilt koesteren. Het is het soort platen dat momenteel echt veel te weinig wordt gemaakt, maar gelukkig hebben we ook de andere kant van de wereld nog. Marlin’s Dreaming heeft de soundtrack voor de lente en de zomer aangevuld met een serie onweerstaanbare popliedjes. Heerlijk. Erwin Zijleman
De muziek van Marlin's Dreaming is verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://marlinsdreaming.bandcamp.com/album/quotidian.
De jonge Amerikaanse singer-songwriter mxmtoon brengt na haar uitstekende debuut van een paar maanden geleden nu een prima EP uit en ook deze smaakt naar meer
Het is dringen in de vijver met jonge vrouwelijke singer-songwriters met op zijn minst een lichte voorkeur voor indie, maar mxmtoon sprong er voor mij een paar maanden geleden zeker uit. Na haar verrassend sterke debuut keert de piepjonge Californische singer-songwriter nu alweer terug met een EP. Het is een EP die laat horen dat de ontwikkeling van mxmtoon gewoon doorgaat. De songs op dawn zijn stuk voor stuk aangenaam, maar weten ook het meer op avontuur gerichte deel van het brein te prikkelen. Een mooi toetje na het zo goede debuut en een even mooie appetizer voor een volgend album.
Ik was vorig jaar zeer gecharmeerd van the masquerade, het debuut van singer-songwriter mxmtoon. Het alter ego van de uit Oakland, California, afkomstige Maia (achternaam onbekend) was op dat moment al een tijdje wereldberoemd op Youtube, maar daar had ik als muziekliefhebber oude stijl geen enkele weet van.
Ondanks de moordende concurrentie in het genre imponeerde de piepjonge mxmtoon op haar debuut met een serie geweldige popliedjes, die zowel aanstekelijk als avontuurlijk waren. Het zijn popliedjes die ze op de bij haar debuut gevoegde bonus-disc vervolgens ook nog eens aan een houdbaarheidstest onderwierp door ze ook nog eens volledig akoestisch uit te voeren met haar ukelele. Ook voor deze test slaagde mxmtoon glansrijk, waardoor ik haar onmiddellijk toevoegde aan mijn lijstje met jonge (vrouwelijke) singer-songwriters om in de gaten te houden.
Deze week verscheen een nieuw levensteken van mxmtoon in de vorm van de EP dawn. Ik doe normaal gesproken niet zoveel met EP’s op deze BLOG (er zijn immers al reguliere albums genoeg), maar ik was wel heel nieuwsgierig naar de ontwikkeling die mxmtoon in de maanden sinds haar debuut heeft doorgemaakt. De nieuwe EP van de pas 19 jaar oude Maia bevat zeven nieuwe songs en is goed voor 20 minuten muziek, wat een acceptabele hoeveelheid nieuwe muziek is. De goede gewoonte om ook nog akoestische versies van de songs toe te voegen is dit keer helaas uitgebleven (zou ze er in moeten houden wat mij betreft), maar ik ben toch weer onder de indruk van de nieuwe verrichtingen van mxmtoon.
De EP dawn bevat zeven lekker in het gehoor liggende popliedjes die laten horen dat de jonge Amerikaanse singer-songwriter het schrijven van nagenoeg perfecte popliedjes steeds beter gaat beheersen. Het zijn grotendeels dromerige en warm ingekleurde popliedjes die opvallen door uitstekende zang en, vergeleken met het debuut, een wat meer opgepoetste productie.
Dat laatste is niet per se in het voordeel van mxmtoon, want door de gepolijste klanken neemt haar onderscheidend vermogen net wat af. Dat onderscheidend vermogen is er nog steeds, want net als haar soortgenoot en bijna leeftijdsgenoot Clairo, slaagt mxmtoon er in om net zo aanstekelijk te klinken als de meest succesvolle popprinsessen maar in artistiek opzicht net wat interessanter te zijn.
Het is lastig te zeggen in hoeverre dawn inzicht geeft in de verdere ontwikkeling van mxmtoon. De songs en de zang zijn misschien net wat beter dan die op haar debuut, maar de eigenzinnigheid en puurheid van dit debuut worden wel wat gemist, al zijn de wat meer ingetogen en wat minder opgepoetste songs aan het eind van de EP weer wat eigenzinniger dan de instant hits waarmee dawn opent. Alle reden dus om uit te zien naar een nieuw album, want dawn smaakt uiteindelijk vooral naar meer. Erwin Zijleman
