Corinne Bailey Rae werd ruim vier jaar geleden door onder andere Jools Holland gelanceerd als de Britse soulsensatie voor de komende jaren. Ondanks de torenhoge verwachtingen hield de jonge Britse zangeres zich met haar titelloze debuut vol broeierige en aanstekelijke soul moeiteloos staande. De drugs gerelateerde dood van haar echtgenoot in 2008 wierp Corinne Bailey Rae echter ver terug. De afgelopen twee jaar werd Corinne Bailey Rae voorbij gestreefd door soortgenoten als Amy Winehouse, Duffy en Adele, maar met het nu verschenen The Sea laat ze horen dat een ieder die haar al had afgeschreven wat te vroeg was. Op basis van hetgeen dat Corinne Bailey Rae de afgelopen twee jaar heeft doorgemaakt had ik een aardedonkere plaat verwacht, maar dat vast best mee. The Sea klink misschien niet zo zwoel en onbevangen als het debuut van Corinne Bailey Rae, maar het is nog altijd meer een plaat voor een feestje dan voor een avondje treuren. Een aantal songs zijn net wat ingetogener en triester, met name wanneer Corinne Bailey Rae refereert naar de dood van haar echtgenoot, maar het merendeel van de songs op The Sea ligt duidelijk in het verlengde van die op haar debuut. Toch is The Sea niet meer van hetzelfde. Waar de muziek van Corinne Bailey Rae op haar debuut buitengewoon aangenaam maar ook wat oppervlakkig klonk, hoor je op The Sea net wat meer diepgang en beleving, hetgeen de kwaliteit van deze plaat enorm ten goede komt. De concurrentie is het genre is inmiddels moordend, maar omdat Corinne Bailey Rae net wat intensiever put uit de jazz, pop en dance heeft The Sea een duidelijke meerwaarde boven de platen van haar al eerder genoemde soortgenoten. Omdat The Sea vergeleken met het op zijn minst veelbelovende debuut bovendien betere songs, een strakkere productie en aansprekende arrangementen laat horen en Corinne Bailey Rae ook nog eens duidelijk beter is gaan zingen, is wat mij betreft de conclusie gerechtvaardigd dat Corinne weer helemaal terug is aan de top van de Britse soul. Op hetzelfde moment is The Sea ook een plaat die, ondanks de paar sombere accenten, heerlijk vermaakt en de lente wat sneller dan gepland of verwacht je hoofd in sleurt. Voor mij ook al reden genoeg om de tweede plaat van Corinne Bailey Rae de komende weken heel vaak uit de speakers te laten komen. Erwin Zijleman
Een succesvolle carrière in de muziekindustrie is vaak eenvoudig te voorspellen, maar toch zijn er altijd uitzonderingen. Aan de ene kant zijn er gelukkig altijd muzikanten of bands die aan geen van de voorwaarden voor succes lijken te voldoen, maar toch doorbreken naar een groot publiek. Het zijn de bands die tot ieders verrassing de jaarlijstjes weten te halen, zoals vorig jaar The Xx, Animal Collective en Grizzly Bear deden. Aan de andere kant zijn er helaas ook muzikanten of bands die alles goed lijken te doen, maar desondanks geen poot aan de grond krijgen. In de laatste categorie valt de uit Austin, Texas, afkomstige band Spoon. Spoon maakt inmiddels al weer 15 jaar platen die worden bejubeld door de critici en zijn gevuld met louter perfecte popsongs die een breed publiek moeten aanspreken, maar desondanks zijn er, zeker in Europa, nog altijd veel te veel muziekliefhebbers die niets van de band in de kast hebben staan. Sinds Girls Can Tell uit 2001 maakt Spoon platen waar helemaal niets op valt aan te merken, maar zelfs het briljante Ga Ga Ga Ga Ga uit 2007 zorgde niet voor de Europese doorbraak van Spoon (in de VS werd de band wel voor het eerst in brede kring omarmd). Het onlangs verschenen Transference gaat daar vast geen verandering in brengen, maar toch is ook dit weer een erg sterke plaat. Vergeleken met de vorige platen klinkt Spoon op Transference wat rauwer en directer. Voorman Britt Daniel is het schrijven van perfecte popliedjes nog niet verleerd, maar kiest net wat vaker voor de pure eenvoud in plaats van opsmuk of voor de onbetreden paden in plaats van de catchy refreinen. Begrijp me niet verkeerd: ook Transference is een geweldige plaat vol memorabele popsongs, maar in plaats van één keer horen moet je ze nu drie keer horen voor ze voorgoed in je hoofd zitten. Waar de band op haar vorige plaat nadrukkelijk flirtte met funk en Motown, staat op Transference de rock weer centraal. Hier en daar heb je het idee dat het gaat om songs waar tijdens de opnamen nog druk aan werd gesleuteld, waardoor de songs opeens toch weer een andere kant op schieten. Hierdoor nestelen de songs op Transference zich wat minder makkelijk in het geheugen dan de songs op de vorige platen van de band, maar dat blijkt slechts een kwestie van tijd. Wereldberoemd gaan ze waarschijnlijk nooit worden, maar Spoon blijft toch een unieke band, die eigenlijk alleen maar leuke platen kan maken, hoezeer ze ook hun best doen om ons niet te verleiden. Erwin Zijleman
Corinne Bailey Rae werd ruim vier jaar geleden door onder andere Jools Holland gelanceerd als de Britse soulsensatie voor de komende jaren. Ondanks de torenhoge verwachtingen hield de jonge Britse zangeres zich met haar titelloze debuut vol broeierige en aanstekelijke soul moeiteloos staande. De drugs gerelateerde dood van haar echtgenoot in 2008 wierp Corinne Bailey Rae echter ver terug. De afgelopen twee jaar werd Corinne Bailey Rae voorbij gestreefd door soortgenoten als Amy Winehouse, Duffy en Adele, maar met het nu verschenen The Sea laat ze horen dat een ieder die haar al had afgeschreven wat te vroeg was. Op basis van hetgeen dat Corinne Bailey Rae de afgelopen twee jaar heeft doorgemaakt had ik een aardedonkere plaat verwacht, maar dat vast best mee. The Sea klink misschien niet zo zwoel en onbevangen als het debuut van Corinne Bailey Rae, maar het is nog altijd meer een plaat voor een feestje dan voor een avondje treuren. Een aantal songs zijn net wat ingetogener en triester, met name wanneer Corinne Bailey Rae refereert naar de dood van haar echtgenoot, maar het merendeel van de songs op The Sea ligt duidelijk in het verlengde van die op haar debuut. Toch is The Sea niet meer van hetzelfde. Waar de muziek van Corinne Bailey Rae op haar debuut buitengewoon aangenaam maar ook wat oppervlakkig klonk, hoor je op The Sea net wat meer diepgang en beleving, hetgeen de kwaliteit van deze plaat enorm ten goede komt. De concurrentie is het genre is inmiddels moordend, maar omdat Corinne Bailey Rae net wat intensiever put uit de jazz, pop en dance heeft The Sea een duidelijke meerwaarde boven de platen van haar al eerder genoemde soortgenoten. Omdat The Sea vergeleken met het op zijn minst veelbelovende debuut bovendien betere songs, een strakkere productie en aansprekende arrangementen laat horen en Corinne Bailey Rae ook nog eens duidelijk beter is gaan zingen, is wat mij betreft de conclusie gerechtvaardigd dat Corinne weer helemaal terug is aan de top van de Britse soul. Op hetzelfde moment is The Sea ook een plaat die, ondanks de paar sombere accenten, heerlijk vermaakt en de lente wat sneller dan gepland of verwacht je hoofd in sleurt. Voor mij ook al reden genoeg om de tweede plaat van Corinne Bailey Rae de komende weken heel vaak uit de speakers te laten komen. Erwin Zijleman