Beluistering van de nieuwe plaat van oudgediende Françoise Hardy bracht me op het spoor van Sainte Victoire van Clara Luciani.
Deze jonge Française werd geboren in Marseille, maar vertrok op haar 19e naar Parijs, waar ze onderdak vond bij Nouvelle Vague, La Femme en in de scene rond de Parijse muzikant Benjamin Biolay.
Sainte Victoire is zo te zien het debuut van Clara Luciani en het is een plaat die natuurlijk lang niet zoveel indruk maakt als de laatste plaat van Françoise Hardy.
Waar de melancholie van één van de grootheden van de Franse popmuziek op haar laatste plaat door de ziel snijdt, moet Clara Luciani het, zeker in eerste instantie, vooral hebben van de zoete, zwoele en jeugdige verleiding. De jonge Française moet hierbij concurreren met een heel legioen jonge Franse zangeressen, maar ze beschikt over een aantal sterke wapens.
Het meest in het oor springende wapen is haar stem. Het is een vrij donkere stem, die het uitstekend doet in tracks die zwoel verleiden, maar Clara Luciani kan veel meer. Sainte Victoire is immers ook een verrassend veelzijdige plaat. In de eerste paar tracks van haar debuut gaat Clara Luciani achtereenvolgens aan de haal met moderne dance, 70s disco en kille 80s new wave, waarna ze in een broeierige track laat horen dat ze ook uit de voeten kan in een Frans chanson met jazzy invloeden.
Zeker in de tracks waarin de jonge muzikante uit Parijs wat gas terug neemt verrast ze met vocalen die zich heerlijk opdringen, maar ook het nodige talent laten horen. Het schuurt fraai aan tegen de instrumentatie die, zeker naarmate de plaat vordert, overloopt van verrassing. Wat het ene moment nog relatief dicht bij het traditionele Franse chanson ligt, bedwelmt maar iets later met een zwaar aangezet elektronisch geluid, terwijl emotievolle momenten zomaar kunnen worden afgewisseld met zwoele flirts met de dansvloer.
De stem van Clara Luciani kan hierbij zomaar een aantal octaven omhoog of omlaag schieten, waardoor ze binnen een track transformeert van een zwoel zuchtmeisjes in een kille electropopprinses of in een zangeres die het Franse chanson met de paplepel ingegoten heeft gekregen.
Sainte Victoire opent verzadelijk aanstekelijk en lichtvoetig, maar de plaat geeft al snel veel geheimen prijs en onderscheidt zich opeens met speels gemak van die van haar vele jonge concurrenten. Het is zoals gezegd niet te vergelijken met de mokerslag die Françoise Hardy uitdeelt op haar nieuwe plaat, maar dat het debuut van Clara Luciani overloopt van belofte is voor mij zeker.
Naarmate de plaat vordert worden de songs van de jonge Française steeds fascinerender, donkerder en mooier, waardoor het lastig te begrijpen is dat de plaat opent met een aantal betrekkelijk doorsnee stampers. Laat je hierdoor niet op het verkeerde been zetten, want hoe verder je komt op Saint Victoire hoe indrukwekkender het wordt.
Vorig jaar verrasten onder andere Pomme en Louane met geweldige platen. Die van Clara Luciani moet zeker aan dit rijtje worden toegevoegd en legt de lat hoog voor alles wat nog komen gaat uit de hoek van de jeugdige Franse pop. Erwin Zijleman
Françoise Hardy was pas net 18 toen ze in 1962 debuteerde met Tous Les Garçons Et Les Filles. Met de plaat maakte de zangeres uit Parijs een blauwdruk voor de toekomstige Franse popmuziek, terwijl ze met haar uiterlijk en persoonlijkheid de harten stal van een aantal beroemde muzikanten (van Bob Dylan tot Mick Jagger) en een hele generatie mannen zonder naam en faam.
Françoise Hardy is inmiddels 74 en tobt al enige tijd met een zwakke gezondheid. De afgelopen jaren bracht ze dan ook geen platen meer uit, maar met Personne d'Autre is de Française terug en hopelijk is het niet de laatste keer dat ze ons verblijdt met een nieuw album.
Françoise Hardy maakte op Tous Les Garçons Et Les Filles zonnige en onbevangen pop, maar op Personne d'Autre tellen de jaren en domineert een stemmig en nogal melancholisch aandoend geluid. Het is een geluid dat bijzonder fraai is ingekleurd door producer Erick Benzi, die de plaat heeft voorzien van subtiele maar wonderschone arrangementen met onder andere prachtige bijdragen van strijkers en blazers.
De warme en stemmige klanken passen prachtig bij de stem van Françoise Hardy, die natuurlijk al lang niet meer zo jeugdig en onbevangen klinkt als op haar debuut, maar nog altijd beschikt over een stem die iets kan doen met een song en met de luisteraar.
Franse zangeressen moeten zich wat mij betreft niet wagen aan Engelstalige songs en daar had Françoise Hardy in het verleden wel eens een handje van. Personne d'Autre bevat gelukkig maar één Engelstalige track en het is bij mij de enige track die, ondanks prachtig gitaarspel, niet aankomt. De 11 Franstalige tracks op de plaat komen wel aan. En hoe. Mijn Frans is niet van dien aard dat ik zonder tekstvel begrijp wat Françoise Hardy wil zeggen op haar nieuwe plaat, maar ze lijkt de balans op te maken van een fascinerend leven.
Ik heb de afgelopen jaren een enorm zwak ontwikkeld voor zwoele Franstalige pop, maar ook de wat meer ingetogen en melancholische klanken van Françoise Hardy hebben me met speels gemak verleid.
Personne d'Autre heeft in veel tracks genoeg aan een piano, wat subtiele versiersels en uiteraard de machtige stem van een van de iconen uit de geschiedenis van de Franse popmuziek. Françoise Hardy verleidt op haar nieuwe plaat met warme klanken en een stem waarvan je alleen maar kunt houden, maar kruipt vervolgens diep onder de huid met songs die veel dieper graven van die van de jonge Franse zuchtmeisjes die niet hadden bestaan zonder Françoise Hardy’s Tous Les Garçons Et Les Filles en met zang die lading geeft aan ieder woord dat ze uitspreekt (wat haar in het Frans aanzienlijk beter af gaat dan in het Engels).
Personne d'Autre wordt hier en daar gepresenteerd als een afscheidsplaat, maar gezien de vorm waarin Françoise Hardy verkeert op haar nieuwe plaat hoop ik op nog veel meer. Tot die tijd verdient het fraaie Personne d'Autre alle aandacht. Ook in Nederland. Erwin Zijleman
