Denitia - Sunset Drive

De Amerikaanse muzikante Denitia is via meerdere omzwervingen terecht gekomen bij de countrymuziek, die ze op Sunset Drive op fraaie en aangename wijze combineert met invloeden uit een aantal andere genres
Bij beluistering van Sunset Drive van Denitia moet ik af en toe denken aan een van mijn favoriete albums van de afgelopen jaren. Het zegt wat mij betreft genoeg over de kwaliteit van het album, waarop Denitia vooral invloeden uit de countrymuziek omarmt. De countrymuziek van Denitia kan verrassend traditioneel klinken, maar is ook niet vies van countrypop of country met een subtiele R&B twist. Het klinkt allemaal prachtig en Denitia beschikt ook nog eens over een stem die het uitstekend doet in de genres die ze op Sunset Drive bestrijkt. Ik lees er helaas nog veel te weinig over, maar dit album is echt een topalbum, zoals ze bij het in de VS populaire tv-station CMT inmiddels al wel weten.

Volgens het invloedrijke Amerikaanse tv-station Country Music Television, meestal afgekort tot CMT, is Denitia een van de grote beloften van de countrymuziek van dit moment, waardoor ze werd geschaard onder CMT’s 2024 Next Women of Country. Het is een volgende bijzondere wending in de carrière van de Amerikaanse muzikante Denitia Odigie. 

De muzikante die werd geboren in Texas, maar jarenlang vanuit new York opereerde, heeft inmiddels een ruime handvol albums op haar naam staan. Ze maakte muziek onder haar volledige naam, bracht albums uit als lid van het duo Denitia & Sene, maar gebruikt inmiddels al enkele jaren alleen haar voornaam. 

Ik ben de muziek van Denitia tot voor kort nooit tegengekomen, maar heb de albums die ze in verschillende gedaanten heeft gemaakt inmiddels allemaal beluisterd. De meeste muziek die Denitia tot dusver heeft gemaakt is te omschrijven als pop met invloeden uit de soul en R&B. Het is niet helemaal mijn ding, maar de albums die Denitia in het verleden heeft gemaakt hebben wel iets en laten horen dat de Amerikaanse muzikante beschikt over het nodige talent. 

Dat talent is in nog veel sterkere mate te horen op het begin deze maand verschenen Sunset Drive. Het is de opvolger van het in 2022 uitgebrachte Highways, waarop de inmiddels in Nashville, Tennessee, woonachtige Denitia voor het eerst koos voor het verwerken voor flink wat invloeden uit de country en de folk in haar songs. Highways is mij in 2022 niet opgevallen, maar het is een mooi rootsalbum, waarop vooral de zang van Denitia indruk maakt. 

Die zang vind ik nog veel indrukwekkender op Sunset Drive, waarop de Amerikaanse muzikante inderdaad laat horen dat ze behoort bij de nieuwe talenten binnen de countrymuziek van het moment. Op Sunset Drive omarmt Denitia de countrymuziek nog net wat hartstochtelijker dan op haar vorige album. Dat hoor je in de muziek, waarin de pedal steel een voorname rol speelt, maar je hoort het ook in de zang, die een duidelijke countryvibe heeft. 

Sunset Drive is een album dat af en toe herinnert aan countryalbums uit het verleden, maar Denitia sluit op haar nieuwe album ook makkelijk aan bij de countrypop van het moment. De Amerikaanse muzikante maakte haar nieuwe album samen met multi-instrumentalist Brad Allen Williams, die tekende voor de muziek op het album en samen met Denitia de productie van Sunset Drive voor zijn rekening nam. 

Het is een naam die ik nog niet eerder ben tegengekomen, maar Sunset Drive klinkt zowel in muzikaal als in productioneel opzicht prachtig. Het doet me qua sfeer en geluid af en toe wel wat denken aan het briljante Golden Hour van Kacey Musgraves, een van mijn favoriete albums aller tijden, maar Denitia is ook haar verleden in de soul en R&B niet helemaal vergeten, waardoor Sunset Drive een bijzonder klinkend album is geworden, dat ook nog eens vol staat met aansprekende en lekker in het gehoor liggende songs. 

Het is een album dat in eerste instantie helaas wat is ondergesneeuwd in het enorme aanbod van de afgelopen weken, maar door de hoge kwaliteit moet Sunset Drive van Denitia absoluut boven komen drijven, zeker nu ze zich gesteund weet door het invloedrijke CMT. Denitia schakelde de afgelopen 15 jaar meerdere malen tussen genres en stijlen, maar met Sunset Drive heeft ze wat mij betreft haar ultieme geluid gevonden. Erwin Zijleman

Voor een fysiek exemplaar van Sunset Drive kun je terecht op de website van Denitia: https://www.denitia.com.

Emily Haden Lee - The Woman I Would Be

Emily Haden Lee heeft met The Woman I Would Be een zeer intiem en persoonlijk album gemaakt, dat puur en authentiek klinkt en dat wanneer je het vaker hoort steeds mooier en indrukwekkender wordt
De Amerikaanse singer-songwriter Emily Haden Lee kreeg te maken met diepe dalen toen ze de songs voor haar debuutalbum schreef en dat hoor je. De muzikante uit Chicago zingt met heel veel gevoel en dat doet ze met een mooie en karaktervolle stem. In muzikaal opzicht kleurt het album vooral binnen de lijntjes, maar de instrumentatie op The Woman I Would Be is zeer smaakvol en fraai geproduceerd. Je hebt albums die direct een onuitwisbare indruk maken. Dat deed het debuutalbum van Emily Haden Lee bij mij niet, maar hoe vaker ik naar dit album luister, hoe meer ik onder de indruk raak van haar indringende songs en de prachtige wijze waarop ze deze vertolkt.

Het aanbod binnen de Amerikaanse rootsmuziek blijft onverminderd groot, wat er voor zorgt dat ik wekelijks meerdere albums in het genre krijg toegestuurd. Zo ontving ik een inmiddels al weer een flink aantal weken geleden het album The Woman I Would Be van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Haden Lee, dat deze week is verschenen. 

Het is een album dat ik bij snelle beluistering eerlijk gezegd wat braaf en weinig onderscheidend vond klinken, maar dat me ook wel wat deed denken aan de muziek van een jonge Jewel en daar heb ik nog altijd een enorm zwak voor. Door de associaties met de muziek die Jewel halverwege de jaren 90 maakte ben ik blijven luisteren naar de muziek van Emily Haden Lee, waarna ik steeds meer onder de indruk maakte van The Woman I Would Be. 

Emily Haden Lee groeide, zoals zoveel singer-songwriters, op in een gezin waarin de liefde voor de muziek centraal stond en de jonge Emily Haden Lee muzikale helden als Patty Griffin, Alison Krauss en Eva Cassidy ontdekte. Haar eerste stapjes in de muziek zette ze vervolgens in het kerkkoor van haar geboortedorp in Missouri, waar haar liefde voor de muziek verder werd aangewakkerd. 

Een carrière in de muziek kwam na een verkeerde keuze voor opera langzaam op gang, maar kreeg een positieve impuls toen ze naar Chicago verhuisde. De meeste songs voor haar debuutalbum The Woman I Would Be schreef Emily Haden Lee in een tijd waarin ze het zwaar voor de kiezen kreeg. Haar vader overleed aan kanker, haar familie worstelde met alcoholverslavingen en depressies, die uiteindelijk ook zouden leiden tot de dood van haar broer. 

Het heeft flink wat impact gehad op The Woman I Would Be, wat een emotioneel en melancholisch album is. Het is een album zonder opsmuk, want de Amerikaanse muzikante heeft haar songs betrekkelijk sober en grotendeels akoestisch ingekleurd. Ik vind de muziek op het debuutalbum van Emily Haden Lee overigens wel zeer smaakvol. 

In de instrumentatie op The Woman I Would Be staat de akoestische gitaar centraal, maar de akoestische gitaarakkoorden worden aangevuld met subtiele accenten, die de songs op het album voorzien van een warm geluid. Het is allemaal fraai geproduceerd door de ervaren muzikant en producer Steve Dawson die werd bijgestaan door Emily Haden Lee’s echtgenoot Alex Lee. 

Het mooi verzorgde geluid en de persoonlijke songs leggen al een mooie basis voor een goed album, maar het is de zang van de muzikante uit Chicago die me uiteindelijk over de streep trok. Emily Haden Lee beschikt over een mooie stem en zingt met veel gevoel, waardoor de zang makkelijk binnen komt. 

Het doet me zoals gezegd wel wat denken aan een jonge Jewel, maar ik hoor ook wel wat van Alison Krauss en Eva Cassidy, twee muzikale helden van Emily Haden Lee. De emotievolle stem van de Amerikaanse muzikante wordt nog wat mooier door de subtiele instrumentatie, die de zang niet alleen de ruimte geeft, maar ook op fraaie wijze ondersteunt. 

The Woman I Would Be is een album dat zich misschien niet direct heel nadrukkelijk opdringt of direct opvalt, maar het is een album dat veel te bieden heeft en dat me steeds dierbaarder wordt. Het zal door het enorme aanbod van het moment niet meevallen om de aandacht te trekken met een album als The Woman I Would Be, maar erkenning van het talent van Emily Haden Lee zou wel zeer terecht zijn. Erwin Zijleman

De muziek van Emily Haden Lee is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://emilyhadenlee.bandcamp.com/album/the-woman-i-would-be.