Review: Alexandra Savior - Beneath The Lilypad

De Amerikaanse muzikante Alexandra Savior keert na een afwezigheid van vijf jaar terug met het mooie en zeer sfeervolle Beneath The Lilypad waarop ze zichzelf onderdompelt in een flinke bak nostalgie
Alexandra Savior leverde met Belladonna Of Sadness uit 2017 en The Archer uit 2020 twee uitstekende albums af. Het zijn albums die je deels mee terug nemen naar vervlogen tijden, maar het zijn ook albums die in de smaak zouden moeten vallen bij de fans van bijvoorbeeld Lana Del Rey. Alexandra Savior keert deze week terug met haar derde album en ook Beneath The Lilypad is weer een mooi album. Het is een album dat door alle strijkers nog wat nostalgischer klinkt en door de productie van Drew Erickson nog wat meer lijntjes heeft met de muziek van Lana Del Rey, maar Alexandra Savior laat ook op haar derde album weer horen hoe goed ze is.

Het deze week verschenen derde album van Alexandra Savior had ik bijna over het hoofd gezien, want er is vooralsnog maar heel weinig aandacht voor Beneath The Lilypad. Dat is jammer, want de Amerikaanse muzikante maakte in het verleden twee uitstekende albums. 

Alexandra Savior debuteerde in 2017 op 21-jarige leeftijd met het bijzondere Belladonna Of Sadness, dat af en toe zo leek weggelopen uit de jaren 50 of 60. Het door Alex Turner (Arctic Monkeys, The Last Shadow Puppets) en James Ford (Florence And The Machine, HAIM, Jessie Ware) geproduceerde album had een aangename nostalgische sfeer, maar bleek ook een buitengewoon interessant album vol aansprekende songs. 

Het helemaal aan het begin van 2020 verschenen The Archer vond ik nog een stuk beter. Het is een album dat ik in 2020 omschreef als een logisch vervolg op Lana Del Rey’s Norman Fucking Rockwell, misschien wel het beste album van 2019, en dat is nogal een compliment. Ook op haar tweede album kon de muziek van Alexandra Savior behoorlijk nostalgisch klinken, met hier en daar een vleugje Twin Peaks, maar de songs, de muziek en de zang op het album waren ook zo goed dat ik een plekje in mijn jaarlijstje reserveerde voor The Archer. 

Er zijn sinds The Archer ruim vijf jaren verstreken, waardoor Alexandra Savior helaas wat uit beeld is verdwenen. Haar derde album Beneath The Lilypad is echter veel te goed om tussen wal en schip te vallen. De muziek van Alexandra Savior leek op de vorige albums al weggelopen uit een heel ver verleden, maar in de openingstrack van haar nieuwe album doet de Amerikaanse muzikante er nog een schepje bovenop. 

De verleidelijke stem van de muzikante uit Los Angeles wordt in het fraaie Unforgivable omgeven door subtiele blazers en stevig aangezette strijkers en neemt je mee terug naar de jaren 50 en 60. Het klinkt bijzonder sfeervol en het past perfect bij de stem van Alexandra Savior, die net als Lana Del Rey beschikt over een stem vol nostalgie en melancholie. 

De naam van Lana Del Rey komt vaker voorbij tijdens de beluistering van Beneath The Lilypad. Zo werd het nieuwe album van Alexandra Savior geproduceerd door Drew Erickson, die prachtig werk leverde voor onder andere Mitski, Angel Olsen en Weyes Blood, maar ook een aandeel had in de productie van Lana Del Rey’s Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd. 

Beneath The Lilypad zal zeker in de smaak vallen bij liefhebbers van de muziek van Lana Del Rey, maar Alexandra Savior laat op haar derde album ook zeker een eigen geluid horen. Het is een geluid dat ondanks alle strijkers en nostalgie ook past in het heden en in dit heden zorgt voor een bijzonder sfeervol en aangenaam rustpunt. Het is een rustpunt dat helaas maar net wat meer dan een half uur duurt, maar het is wel een half uur mooi en bijzonder. 

Ook Beneath The Lilypad is weer een album dat het beter doet wanneer je het met volledige aandacht en bij voorkeur met de koptelefoon beluistert. Dan hoor je hoeveel aandacht er is besteed aan de arrangementen, de muziek en de productie en je hoort bovendien hoe mooi de zang van Alexandra Savior is. Het is jammer dat door het enorme aanbod van het moment een muzikante die vijf jaar niets van zich laat horen alweer bijna vergeten is, maar laat dit album zeker niet liggen. Erwin Zijleman

Review: Billy Nomates - Metalhorse

Billy Nomates kiest op haar derde album Metalhorse voor een wat toegankelijker geluid met meer invloeden uit de pop en een melodieuzere manier van zingen en het is een geluid dat me uitstekend bevalt
De Britse muzikante Tor Maries oftewel Billy Nomates levert met Metalhorse haar derde album in vijf jaar tijd af en laat horen dat er in vijf jaar veel kan gebeuren. Het debuutalbum van de Britse muzikante vond ik persoonlijk nogal ruw en stekelig, terwijl het deze week verschenen Metalhorse een album vol behoorlijk toegankelijke popsongs is. Het zijn popsongs die een opvallend tijdloos karakter hebben en die een stuk gepolijster klinken dan de songs waarmee Billy Nomates vijf jaar geleden debuteerde, maar het zijn nog steeds songs die een eigenzinnig geluid laten horen. Ik was tot dusver niet overtuigd van de kwaliteit van de albums van de Britse muzikante, maar dit is een topalbum.

De Britse muzikante Tor Maries maakt inmiddels al enkele jaren muziek onder de naam Billy Nomates. Dat leverde tot voor kort twee albums op, die ik op een of andere manier wel interessant vond, maar die me toch niet volledig wisten te overtuigen. Het titelloze debuutalbum van Billy Nomates uit 2020 sprong me net wat teveel van de hak op de tak en bovendien vond ik de zang op het album niet mooi, zeker niet wanneer het ging om praatzang. 

Het in 2023 verschenen CACTI sprak me wel iets meer aan, maar het was me allemaal net wat te ruw en ook in muzikaal opzicht wist de Britse muzikante bij mij lang niet altijd de juiste snaar te raken. Toen ik CACTI aan het eind van 2023 in een enkele jaarlijst tegen kwam deed het album me overigens wel wat meer dan bij de release. Ik moet kennelijk in de stemming zijn voor de muziek van Billy Nomates. 

De ervaringen uit het verleden zorgden er voor dat ik het deze week verschenen derde album van de muzikante uit Leicester niet onmiddellijk opschreef voor een plekje op de krenten uit de pop, maar stiekem ook wel nieuwsgierig was naar de nieuwe muziek van Billy Nomates. Gelukkig maar, want Metalhorse is geen album om zomaar opzij te schuiven.

De Britse muzikante maakte haar nieuwe album grotendeels zelf, want ze had alleen een ritmesectie nodig om het album op te kunnen nemen. Metalhorse is een eerbetoon aan de overleden vader van Tor Maries en het is een album dat toch wel flink anders klinkt dan zijn twee voorgangers. 

Op de eerste twee albums en met name op het debuutalbum had ik vooral moeite met de zang van Tor Maries, maar de zang op Metalhorse klinkt een stuk beter en staat me eigenlijk geen moment meer tegen. Tor Maries heeft nog wel een bijzondere manier van zingen en spreekt haar teksten soms uit, maar waar haar stem in het verleden bij mij wat tegen de haren in streek, is de zang op Metalhorse een stuk melodieuzer en hierdoor aansprekender dan in het verleden. 

Ook in muzikaal opzicht is Metalhorse een wat consistenter klinkend album dan zijn voorgangers. Tor Maries maakt ook dit keer geen geheim van haar liefde voor postpunk en verwelkomt in de persoon van Hugh Cornwell van The Stranglers een van haar muzikale helden uit het genre voor een duet. Toch zou ik Metalhorse zeker geen postpunk album noemen. 

Billy Nomates combineert de veel subtielere invloeden uit de postpunk immers op subtiele wijze met veel meer invloeden uit de pop en rock van het moment en die uit het verleden. Dat doet ze wel op originele wijze, want Metalhorse klinkt anders dan de andere albums van het moment. 

Ik had mijn aarzelingen bij de eerste twee albums van Billy Nomates, maar Metalhorse bevalt me echt uitstekend. De zang is aansprekend, in muzikaal opzicht klinkt het album fris, er is ruimte voor uiteenlopende invloeden en Billy Nomates tekent op haar derde album ook nog eens voor uitstekende songs. 

Hier en daar lees ik ook wel dat er teleurstelling is over het ontbreken van de scherpe kantjes op Metalhorse, maar die scherpe kantjes zaten mij op de vorige twee albums alleen maar in de weg. De eerste twee albums van Billy Nomates legde ik na een paar keer horen definitief opzij, maar Metalhorse vind ik na die paar keer horen alleen maar beter worden. Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar ik vind Metalhorse met afstand het beste album van de Britse muzikante. Erwin Zijleman

De muziek van Billy Nomates is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://billynomates.bandcamp.com/album/metalhorse.

Metalhorse van Billy Nomates is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (silver), 34,99 euro

CD, 17,99 euro