Carla Bruni was de afgelopen jaren vooral presidentsvrouw. Dat was waarschijnlijk leuk voor Nicolas Sarkozy, maar de muziekliefhebber had er maar bar weinig aan. Sarkozy is inmiddels uit het centrum van de macht verdwenen en dat biedt Carla Bruni de mogelijkheid om haar carrière als zangeres weer op te pakken. Little French Songs verschijnt vijf jaar na het bijzonder overtuigende Comme Si De Rien N'Etait, dat vlak na Bruni’s huwelijk met Nicolas Sarkozy verscheen en volgens vele de beste plaat van Bruni is (een mening waarin ik me wel kan vinden, al is haar debuut Quelqu'un M'a Dit niet veel minder). Ik had geen idee waartoe Carla Bruni na vijf jaar in de spotlights als de vrouw van de Franse president in staat moest worden geacht, maar Little French Songs neemt direct bij eerste beluistering alle twijfel weg. Carla Bruni heeft met Little French Songs een hele overtuigende plaat met, inderdaad, kleine Franse liedjes gemaakt. De instrumentatie is opvallend sober gehouden. In de meeste tracks domineert een subtiele akoestische gitaar, al zijn er op de achtergrond vaak wel wat extra stemmige accenten (waaronder blazers en strijkers) verstopt. De betovering moet dus vooral komen van de stem van Carla Bruni en deze speelt al binnen enkele minuten al een gewonnen wedstrijd. We hebben de afgelopen jaren niet zoveel meer gehoord van de Franse zuchtmeisjes, maar de van oorsprong Italiaanse Carla Bruni voert met Little French Songs nog altijd het peloton aan. Op hetzelfde moment is Carla Bruni natuurlijk veel meer dan een Frans zuchtmeisje. Op Little French Songs sluit ze, nadrukkelijker dan in het verleden, aan bij de rijke tradities van het Franse chanson, waardoor haar songs zowel authentiek als eigentijds klinken. Little French Songs is een heerlijk intieme plaat, waarop Carla Bruni de fel schijnende spotlights van de afgelopen jaren heeft verruild voor een eenvoudig kaarsje. Het resultaat is een wonderschone plaat die de presidentsvrouw Carla Bruni direct weer omtovert in de zangeres Carla Bruni. En in de songwriter Carla Bruni, want ze schreef zelf alle songs en het zijn voornamelijk parels, waarin Bruni ook nog eens mooie verhalen vertelt over haar leven in roerige tijden. De afgelopen jaren werd meerdere malen gesuggereerd dat haar huwelijk met Nicolas Sarkozy het einde zou betekenen van de muzikale carrière van Carla Bruni. Little French Songs bewijst op even fraaie als indrukwekkende wijze het tegendeel. Gelukkig maar. Erwin Zijleman
Charles Bradley was 64 toen hij bijna twee jaar geleden debuteerde met het geweldige No Time For Dreaming. De Amerikaan wist al dat hij soulzanger wilde worden toen hij James Brown in 1962 aan het werk zag tijdens zijn fameuze Apollo concert, maar het duurde vervolgens even voordat zijn eigen carrière van de grond kwam. Toen dit eindelijk gebeurde was er ook geen houden meer aan. De afgelopen twee jaar is Charles Bradley door vriend en vijand geprezen en zijn er eindelijk eens wat lichtpuntjes in zijn leven waarin een bijna onwaarschijnlijke hoeveelheid ellende is voorbij gekomen. Bradley’s tweede plaat, Victim Of Love, ligt voor een belangrijk deel in het verlengde van No Time For Dreaming en laat soulmuziek horen die zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 en 70. Nu zijn er heel veel soulplaten die teruggrijpen op het legendarische soulgeluid van weleer (hier en daar aangevuld met funk en psychedelica), maar Charles Bradley doet op Victim Of Love veel meer dan dat. Als Victim Of Love in de jaren 60 of 70 was verschenen was het al lang een klassieker geweest, zo goed is deze plaat. Net als op zijn debuut laat Charles Bradley op Victim Of Love horen dat hij een geweldig zanger is. Zijn rauwe strot heeft wel wat van zijn grote held James Brown, maar persoonlijk vind ik Bradley een betere zanger dan James Brown. Wanneer je Victim Of Love vergelijkt met No Time For Dreaming hoor je dat Charles Bradley veel beter is gaan zingen. Op Victim of Love doseert Charles Bradley beter, waardoor de plaat over meer dynamiek beschikt dan zijn voorganger. Dit komt overigens ook door de prachtige en veelkleurige instrumentatie op de plaat en de authentiek klinkende productie. Net als op zijn debuut gooit Charles Bradley ook op Victim Of Love weer zijn hele ziel en zaligheid in zijn muziek en komt de ruwe emotie met grote regelmaat voorbij drijven. Charles Bradley klinkt op Victim Of Love puur en oprecht en gezien zijn zware leven geloof je ieder woord dat hij zingt. Ik was twee jaar geleden al behoorlijk onder de indruk van het debuut van Charles Bradley, maar Victim Of Love is nog veel en veel beter. Het stapeltje soulklassiekers in de kast krijgt opeens gezelschap van een plaat die minstens even goed is, maar gezien de productionele mogelijkheden en opnametechnieken van tegenwoordig een stuk beter klinkt. Over het debuut van Charles Bradley is overigens een prachtige en aangrijpende documentaire gemaakt; Charles Bradley: Soul of America (op 9 april te zien bij Het Uur van de Wolf). Net zo onmisbaar als het debuut zelf, al staan beiden in de schaduw voor het in alle opzichten geweldige Victim Of Love. Erwin Zijleman
