The Small Glories betoveren met prachtig snarenwerk, maar vooral met twee geweldige stemmen, die ook individueel durven te imponeren op deze prachtplaat
Wat een prachtplaat heeft het Canadese duo The Small Glories afgeleverd. Cara Luft en JD Edwards hebben hun tweede album voorzien van fraai snarenwerk, dat de basis vormt van een prachtig ingekleurd geluid. De stemmen van de twee maken nog veel meer indruk. Het zijn stemmen die meedogenloos verleiden in harmonieën, maar ook individueel zijn Cara Luft en JD Edwards goed voor kippenvel. Het komt allemaal samen in songs die allemaal net wat anders klinken en variëren van traditioneel tot eigentijds. Zonder twijfel een van de leukste en mooiste rootsalbums die ik de laatste tijd gehoord heb.
Assiniboine & The Red is het tweede album van het Canadese duo The Small Glories. Het debuut van het tweetal wist me een paar jaar geleden niet volledig te overtuigen, maar direct in de openingstrack van het nieuwe album doen Cara Luft en JD Edwards alles goed.
Openingstrack Alberta valt op door mooi door elkaar lopende gitaar en banjo lijnen en vooral door twee prachtige stemmen. Het zijn stemmen die allebei op de voorgrond willen en mogen treden, maar die ook zo nu en dan mooi samensmelten, wat in vocaal opzicht de nodige dynamiek oplevert.
Alleen de combinatie van snaren en stemmen is al voldoende om te vallen voor de muziek van The Small Glories, maar het duo uit Winnipeg, Manitoba, heeft direct in de openingstrack ook al meer te bieden. Het prachtige snarenwerk wordt fraai gecombineerd met drums en andere accenten van onder andere strijkers, wat zowel het snarenwerk als de stemmen voorziet van meer diepgang. Bovendien verrassen Cara Luft en JD Edwards direct in de openingstrack van Assiniboine & The Red met een song die dieper graaft dan gebruikelijk in het genre.
Alberta slaat meerdere malen een andere weg in dan je verwacht en schakelt bovendien tussen zich langzaam voortslepende klanken en door de banjo aangejaagde versnellingen. Zeker wanneer de banjo een dominante rol speelt in de muziek klinken The Small Glories behoorlijk traditioneel, maar ze blijven hier zeker niet in hangen. Met de meer traditionele klanken op Assiniboine & The Red is overigens niets mis. Wanneer The Small Glories wat opschuiven richting bluegrass, klinkt Cara Luft opeens wel wat als Alison Krauss, wat vergelijkingsmateriaal is waarvoor geen enkele rootsmuzikant zich zal schamen.
The Small Glories laten op Assiniboine & The Red horen dat ze makkelijk kunnen schakelen tussen meerdere genres binnen de Amerikaanse en Canadese rootsmuziek en dat doen ze dan ook veelvuldig. Het Canadese duo klinkt hierdoor afwisselend traditioneel en net wat lichtvoetiger, maar ook als Cara Luft en JD Edwards de teugels wat voeren blijven de songs van het tweetal opvallen door een enorme intensiteit.
Deze intensiteit zit deels in de fraaie spanningsbogen die worden opgebouwd door het prachtige snarenwerk op het album, maar uit zich vooral door de prachtige stemmen van het tweetal. Cara Luft en JD Edwards zingen op Assiniboine & The Red vol passie en emotie en zeker wanneer de vocale chemie tussen de twee oplaait, tillen de twee elkaar naar grote hoogten.
Qua vocaal vuurwerk en vocale intensiteit doet het nieuwe album van The Small Glories me wel wat denken aan de twee albums van The Civil Wars, maar ook Kacy & Clayton dragen relevant vergelijkingsmateriaal aan. De harmonieën op Assiniboine & The Red zijn stuk voor stuk prachtig, maar de individuele bijdragen van Cara Luft en JD Edwards vind ik minstens even indrukwekkend. Het debuut van The Small Glories deed me drie jaar geleden net wat te weinig, maar het tweede album van het Canadese tweetal heeft me volledig ingepakt. Prachtplaat. Erwin Zijleman
Griffin House timmert al een tijdje aan de weg, maar zet nu de kroon op zijn werk met een album dat uitblinkt door geweldige songs en een al even goede uitvoering
Ik heb wel eerder naar de muziek van Griffin House geluisterd, maar nooit maakte de Amerikaanse muzikant zoveel indruk als op zijn nieuwe album. De singer-songwriter uit Nashville heeft de tijd genomen voor zijn nieuwe album en dat hoor je. Rising Star bevat een serie songs die je na één keer horen dierbaar zijn en vervolgens alleen maar dierbaarder worden. Het zijn songs die een breed palet bestrijken, die opvallen door een zeer smaakvolle instrumentatie en productie en die nog een stukje verder worden opgetild door de mooie stem van Griffin House. Knappe plaat van de Amerikaanse muzikant.
Ik heb eerlijk gezegd altijd gedacht dat Griffin House de naam van een band was, maar het blijkt de naam van een singer-songwriter die werd geboren in Springfield, Ohio, maar inmiddels alweer enkele jaren muziek maakt vanuit Nashville, Tennessee.
Van het stapeltje albums dat de Amerikaanse muzikant de afgelopen 15 jaar heeft gemaakt is vooral Lost & Found uit 2004 me bijgebleven, maar het nieuwe album van Griffin House maakt nog veel meer indruk.
De muzikant uit Nashville heeft de tijd genomen voor zijn nieuwe album, dat de opvolger is van het ruim drie jaar oude So On And Forth. Griffin House heeft niet in zijn uppie gesleuteld aan Rising Star, maar werkte de afgelopen jaren samen met bevriende muzikanten als Brian Elmquist (The Lone Bellow), Jeff Trott (Sheryl Crow) en oudgedienden Paul Moak en Ian Fitchuk, met wie Griffin House 15 jaar geleden het zo geslaagde Lost & Found opnam.
Het levert een lekker veelzijdig album op, dat varieert van ingetogen tot uitbundig, en het is een album met een serie uitstekende songs. Rising Star opent met de uiterst ingetogen titeltrack, die wel wat aan een ingetogen Bruce Springsteen doet denken. Het is het soort track dat Griffin House sinds jaar en dag uitstekend ligt, maar de Amerikaanse muzikant slaat op Rising Star nadrukkelijk zijn vleugels uit.
In een aantal tracks hoor je de invloed van de grootse muziek van The Lone Bellow, wat ongetwijfeld de verdienste zal zijn van Brian Elmquist, maar Rising Star kan ook uit de voeten met aanstekelijke rootsrock, met lekker in het gehoor liggende alt-country of met traditioneel klinkende countryrock of psychedelica, om maar eens een paar zijstraten te noemen. Griffin House kleurt echter ook buiten de directe lijntjes van de Amerikaanse rootsmuziek in songs die net zo makkelijk in het hokje pop of het hokje rock passen.
Je hoort aan alles dat Griffin House de tijd heeft genomen voor zijn nieuwe album. De instrumentatie is soms ingetogen en soms vol, maar klinkt altijd prachtig. Hetzelfde geldt voor de vocalen van de Amerikaanse muzikant, die beschikt over een aangenaam stemgeluid met het juiste laagje gruis.
Het streven naar perfectie hoor je ook in de songs op het nieuwe album van Griffin House. De muzikant uit Nashville verrast op zijn nieuwe album met een serie tijdloze songs. Het songs waar je alleen maar heel vrolijk van kunt worden, maar ondertussen steekt het allemaal knap in elkaar en kloppen alle details. Rising Star is een album vol echo’s uit het verleden, maar het is ook een fris en eigentijds klinkend album, dat opvalt door het enorme plezier dat het album uitstraalt.
Griffin House timmert al wat jaren aan de weg, maar heeft nog niet overal de waardering geoogst die hij zo verdient. Dat kan zomaar goed gaan komen met Rising Star, want wat is dit een leuk, maar ook goed album. Griffin House overtuigt op Rising Star met het ene na het andere uitstekende popliedje en als je denkt dat de koek op is, komt misschien nog wel het mooiste. Het samen met Joy Williams (The Civil Wars) geschreven en gezongen en geschreven Change is immers de kers op een bijzonder smakelijke taart. Erwin Zijleman
De muziek van Griffin House kan worden verkregen via zijn website: https://griffinhousemusic.com/store/rising-star/.
