Mijn favoriete plaat van het moment is al vele weken mijn favoriete plaat van het moment, maar ontbreekt desondanks nog steeds op deze BLOG. Eerst wilde ik de plaat nog wat langer op me in laten werken om de superlatieven die ik voor ogen had wat meer onderbouwing te kunnen geven en vervolgens wilde ik even wachten tot de plaat ook op de streaming media te beluisteren was. Het laatste blijft helaas nog altijd beperkt tot slechts één track, maar ik kan en wil niet langer wachten met het bespreken van mijn favoriete plaat van het moment.
Ik heb het (natuurlijk) over de titelloze plaat die Natalie Merchant inmiddels al weer een week of vijf geleden uitbracht.
Natalie Merchant dook aan het begin van de jaren 80 op als de charismatische frontvrouw van 10,000 Maniacs, maar maakt inmiddels ook al bijna 20 jaar soloplaten. Dit millennium is Natalie Merchant helaas nog niet al te productief, mede omdat ze het moederschap even belangrijker vond dan haar muzikale carrière. Na het geweldige Motherland uit 2001 moesten we het doen met twee platen zonder eigen songs van Natalie Merchant. Zo bood The House Carpenter’s Daughter uit 2003 plaats aan traditionals, terwijl op Leave Your Sleep uit 2010 gedichten werden verwerkt tot songs.
Zowel The House Carpenter’s Daughter als Leave Your Sleep vind ik prima platen (Leave Your Sleep vind ik zelfs geweldig), maar er gaat uiteindelijk toch niets boven de eigen songs van Natalie Merchant. Hiervan staan er elf op haar nieuwe plaat, die in het verlengde ligt van Tigerlily, Ophelia en Motherland.
In het verleden koos Natalie Merchant nog wel eens sporadisch voor uptempo songs, maar op haar nieuwe plaat domineren de zich langzaam voortslepende en voornamelijk ingetogen songs. Het zijn songs die allemaal worden gedragen door de prachtige stem van Natalie Merchant. Het is een stem die zeker niet onomstreden is, maar persoonlijk vind ik het nog altijd een van de mooiste en meest expressieve stemmen in de popmuziek. In tegenstelling tot vroeger is de stem van de Amerikaanse vaster en warmer (en bij vlagen zelfs soulvol), waardoor het ongemak van de voormalige criticasters van Natalie Merchant inmiddels toch grotendeels moet zijn weggenomen.
Het was even geleden dat Natalie Merchant haar eigen songs aan de plaat toevertrouwde, maar het zijn nog altijd songs van een bijzonder hoog niveau. Ook de instrumentatie en de productie van de plaat zijn van grote klasse, zodat op de nieuwe plaat van Natalie Merchant eigenlijk niets aan het toeval wordt overgelaten.
Voor de instrumentatie zijn flink wat muzikanten met nogal uiteenlopende instrumenten ingeschakeld, waardoor iedere song weer net wat anders klinkt, al is de muziek op de nieuwe plaat van Natalie Merchant altijd stemmig en sfeervol, zeker als de strijkers aan mogen zwellen. De productie van Natalie Merchant zelf is intiem en warmbloedig, waardoor de plaat aanvoelt als het bekende warme bad, zeker voor de liefhebbers van haar muziek. De geweldige vocalen doen de rest.
Ik was zelf direct bij eerste beluistering diep onder de indruk van de nieuwe plaat van Natalie Merchant, maar sindsdien is de plaat zeker niet minder geworden. Sterker nog, ook de nieuwe plaat van Natalie Merchant heeft inmiddels het monumentale van de genoemde drie eerdere soloplaten en het grootste deel van het werk van 10,000 Maniacs en doet voor geen van deze platen onder.
Natalie Merchant was de afgelopen jaren al door menigeen afgeschreven, maar laat met deze nieuwe en titelloze plaat horen dat ze er nog altijd toe doet. Natalie Merchant is de 50 inmiddels gepasseerd, maar lijkt met haar nieuwe plaat begonnen aan haar tweede jeugd. Voor mij een serieuze kandidaat voor de jaarlijstjes, al zit de eerste helft van het jaar er nog niet eens op. Erwin Zijleman
Kijk naar het lijstje platen dat de Amerikaanse muzikant Joe Henry inmiddels op zijn naam heeft staan en je kunt alleen maar concluderen dat het een bijzonder indrukwekkend lijstje is.
Dit lijstje wordt alleen maar indrukwekkender wanneer je er het lijstje met de platen die Joe Henry de afgelopen 15 jaar produceerde aan toevoegt.
Henry maakte zelf prachtplaten als Short Man’s Room, Trampoline, Scar, Tiny Voices, Civilian en Blood From Stars en produceerde ook nog eens sleutelplaten van onder andere Aimee Mann, Solomon Burke, Bettye LaVette, Carolina Chocolate Drops, Ramblin' Jack Elliott, Elvis Costello, Over the Rhine en Lisa Hannigan.
Door zijn productiewerk lijkt Joe Henry wat minder actief als muzikant, maar dat valt eigenlijk erg mee. Invisible Hour is immers al weer de zesde plaat van Joe Henry in het huidige millennium en dat is een zeer acceptabele score.
De muziek van Joe Henry wordt vooralsnog in betrekkelijk kleine kring gewaardeerd en dat zal met Invisible Hour waarschijnlijk niet gaan veranderen. Dat is aan de ene kant jammer, want de platen van Joe Henry zijn van een opvallend hoog niveau. Aan de andere kant is het ook wel goed, want Joe Henry maakt niet alleen muziek van hoog niveau, maar ook muziek die geen concessies doet.
Invisible Hour is in alle opzichten een typische Joe Henry plaat. De songs op Invisible Hour zijn uiterst ingetogen, stemmig en vaak wat weemoedig. Joe Henry is in vocaal opzicht te omschrijven als een mix van Bob Dylan, Tom Waits, Elvis Costello, Van Morrisson en Randy Newman en ook in muzikaal opzicht zijn deze vijf namen relevant.
Ook op Invisible Hour maakt Joe Henry weer muziek met vooral invloeden uit de folk, hier en daar aangevuld met invloeden uit de blues, country, rock en jazz. Het kon in het verleden nog wel eens spoken op de platen van Joe Henry, maar zijn nieuwe plaat is vooral ingetogen. Akoestische gitaar en de steeds mooier wordende stem van Joe Henry staan centraal op de nieuwe plaat van de Amerikaan, maar zoals altijd wordt het sobere geluid vervolgens prachtig ingekleurd met andere instrumenten, waarvoor ook dit keer topmuzikanten als Jay Bellerose en Greg Leisz komen opdraven. Hiernaast maakt Henry’s zoon Levon indruk door prachtige blazers toe te voegen aan het fraaie geluid op Invisble Hour.
Joe Henry is op Invisible Hour naast muzikant ook verhalenverteller en hier neemt hij de tijd voor. Als een song bijna negen minuten moet duren om het hele verhaal te vertellen duurt deze song ook bijna negen minuten. Het zijn verhalen vol emotie die de mooie songs van Joe Henry voorzien van extra diepgang en glans.
Joe Henry maakt nog altijd muziek die tegenwoordig helaas veel te weinig meer wordt gemaakt. Het is muziek waarin alle ruimte is voor muzikaal en vocaal vakmanschap, maar emotie en zeggingskracht zijn minstens even belangrijk.
Zoals altijd moest ik in eerste instantie vooral wennen aan de nieuwe plaat van Joe Henry, maar langzaam maar zeker is het weer een trouwe metgezel geworden die het vooral laat op de avond uitstekend doet. Joe Henry wordt de laatste jaren vooral geprezen als producer, maar zijn eigen platen zijn minstens net zo goed, zo niet beter. Erwin Zijleman
