dinsdag 18 december 2018

Kali Uchis - Isolation

Kali Uchis zorgt niet alleen voor flink wat vitamine D, maar verrast ook met avontuurlijke R&B vol verassingen
Kali Uchis was wat mij betreft de grote verrassing in het jaarlijstje van het Nederlandse muziektijdschrift Oor, maar inmiddels begrijp ik de journalisten van het blad wel. Kali Uchis strooit op haar debuut immers niet alleen met heerlijke zonnestralen, maar weet ook in iedere track te verrassen met onverwachte invloeden of wendingen. De Amerikaanse met Colombiaanse roots schaart zich daarom moeiteloos onder de smaakmakers van de hedendaagse R&B en dat is zeker niet alleen voor de liefhebber een genre om in de gaten te houden blijkt maar weer.


Een gebrek aan zonnestralen is niet alleen slecht voor het humeur, maar zorgt ook voor een tekort aan vitamine D. Het is een tekort dat zich op het moment niet makkelijk laat aanvullen door nieuwe muziek, want wanneer de nachten kouder en langer worden, wordt de nieuwe muziek over het algemeen donker en melancholischer. 

Het is het jaarlijstje van het Nederlandse muziektijdschrift Oor dat dit jaar redding brengt. In dit jaarlijstje prijkt op nummer drie immers, toch wel wat verrassend, Isolation van Kali Uchis en dat is een plaat vol vitamine D. 

Kali Uchis is een jonge Amerikaanse zangeres met Colombiaanse roots, die opgroeide in Alexandria, Virginia. Kali Uchis is overigens veel meer dan een zangeres, want ze schrijft haar eigen songs, weet hoe ze haar songs moet produceren en heeft ook nog eens een flinke vinger in de pap bij het visueel weergeven van haar muziek. De afgelopen jaren werkte ze samen met onder andere Tyler The Creator, Gorillaz, Juanes en BadBadNotGood; geen namen die bij mij allemaal een belletje doen rinkelen, maar het zijn naar verluidt grote namen binnen de hitgevoelige popmuziek van het moment. 

Goed, terug naar de vitamine D. Het zijn vitamines die bij beluistering van het debuut van Kali Uchis in grote hoeveelheden uit de speakers komen. Kali Uchis heeft alle zonnestralen verstopt in muziek die vooral in het hokje R&B geduwd zal worden, maar het is wel zeer smaakvolle, interessante en avontuurlijke R&B van het niveau van de platen in het genre die de afgelopen jaren mijn jaarlijstje wisten te halen (met de plaat van Solange nog steeds als uitblinker). 

R&B is zeker niet het enige hokje waarin het debuut van Kali Uchis goed zal gedijen, want de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter zit ook vol invloeden uit de soul en is hiernaast zeker niet vies van pop. Wat invloeden uit de funk, de wereldmuziek en de synthpop maken de smakelijke cocktail die Kali Uchis serveert helemaal af. 

Isolation doet in de meest soulvolle momenten denken aan de muziek die Amy Winehouse maakte, maar waar Amy Winehouse zwaar leunde op de muziek van Motown uit het verre verleden, staat Kali Uchis met beide benen in het heden of zelfs in de toekomst. 

Iedereen die geen verstopt zwak voor pop en R&B heeft, moet met een grote boog om deze plaat heenlopen, maar als dit zwak er wel is en het tekort aan vitamine D oploopt, is het debuut van Kali Uchis een heerlijke plaat. Isolation strooit driftig met zonnestralen en zorgt ervoor dat het weer even zomer is. 

Het is een zomer vol lome en broeierige klanken, maar het is ook een zomer die bruist van het avontuur. Kali Uchis klinkt in iedere track op haar debuut weer net wat anders, schakelt moeiteloos tussen Engels en Spaans, zet je keer op keer op het verkeerde been, maar verleidt ook meedogenloos met haar even eigenzinnige als aanstekelijke popsongs. 

Er zijn niet heel veel jaarlijstjes waarin het debuut van Kali Uchis opduikt, maar ik kan Oor alleen maar gelijk geven. Ieder jaar pik ik minstens één hele goede R&B plaat op. Dat was dit jaar Dirty Computer van Janelle Monáe, maar het debuut van Kali Uchis is bijna net zo interessant. Erwin Zijleman



 

maandag 17 december 2018

Bruce Springsteen - Springsteen On Broadway

Afgelopen weekend voor het laatst te zien op Broadway, nu gelukkig ook beschikbaar voor alle Springsteen fans 
Springsteen On Broadway was tot dusver alleen te zien voor fans met een hoop geluk en een goed gevulde portemonnee, maar de theatershow van The Boss op het roemruchte Broadway is nu gelukkig voor iedereen te horen en te zien. Het is dankzij de bloemlezing uit Springsteen’s fraaie autobiografie Born To Run meer een theatershow dan een concert, maar als Springsteen grijpt naar de piano of naar een van zijn gitaren is kippenvel nooit ver weg. Het wordt nu echt tijd voor een nieuwe plaat van The Boss, maar ook dit tussendoortje mag er weer zijn. 


Zondag 19 juni 2005 was een snikhete dag, die werd afgesloten in een plakkerig Ahoy, waar Bruce Springsteen een intiem soloconcert zou geven. 

Ik had op voorhand geen hoge verwachtingen. Ik zag (en zie) Springsteen uiteindelijk toch het liefst met zijn E-Street Band en het beton van Ahoy leek me ook niet direct de meest geschikte setting voor een intiem optreden, maar op die warme zomeravond in 2005 zag ik een van de meest memorabele optredens van de Amerikaanse muzikant en misschien zelfs wel zijn beste. 

Tijdens de Devils & Dust tour had Springsteen genoeg aan een rijtje gitaren, een banjo, een mondharmonica, een piano, een orgel en natuurlijk zijn stem. Ruim twee uur lang gaf Bruce Springsteen een bijzondere draai aan oud en nieuw werk en zat ik op het puntje van mijn kuipstoel. 

Na de grootse The River Tour, die Springsteen onder andere naar het Haagse Malieveld bracht, en het schrijven van de fraaie autobiografie Born To Run, besloot de Amerikaanse muzikant dat het tijd was voor iets nieuws. Hij boekte het kleine en wat aftandse Walter Kerr Theatre op Broadway voor acht weken en sleutelde een theatershow in elkaar. 

Springsteen On Broadway werd een paar keer verlengd en afgelopen weekend stond The Boss voor de 236e (!) en laatste keer op de krakende planken van het kleine theater in Manhattan. 230.000 mensen telden een flink bedrag neer om een van de 975 stoelen van het Walter Kerr Theatre te mogen bezetten, maar voor de meeste Springsteen fans was Springsteen On Broadway helaas niet weggelegd. Daar kwam dit weekend gelukkig verandering in. Springsteen On Broadway staat inmiddels op Spotify en Apple Music, is verkrijgbaar op cd (de LP box-set volgt in januari) en bovendien is de hele set sinds gisteren te zien op Netflix. 

Mede gezien de memorabele zomeravond in 2005 was ik erg benieuwd naar de theatershow van Springsteen. Springsteen On Broadway laat zich ten dele vergelijken met de tour die volgde op Devils & Dust. Ook in het Walter Kerr Theatre schotelt Springsteen de bezoekers uitgeklede en verrassend intieme versies van een aantal klassiekers uit zijn oeuvre voor en moeten we het doen met gitaren, piano, mondharmonica en de rauwe strot van Bruce Springsteen, waarbij kippenvel nooit ver weg is. 

Er zijn echter ook verschillen. De Devils & Dust tour focuste op de muziek, liet een verassend gevarieerd geluid horen en pakte zowel oud als nieuw werk aan. Springsteen On Broadway focust misschien wel meer op de verhalen dan op de muziek, kiest voor een betrekkelijk sober en eenvormig geluid en focust op de klassiekers uit het rijke oeuvre van de Amerikaan. 

Springsteen vertelt in het Walter Kerr Theatre op Broadway lange persoonlijke verhalen en onderbreekt meerdere keren zijn songs voor aanvullende anekdotes. Het zijn de mooie verhalen die ook centraal staan in Springsteen’s autobiografie en het zijn verhalen die op de planken van Broadway vol vuur en emotie worden verteld, hier en daar onderbroken door fraaie muziek. 

Springsteen On Broadway is hierdoor meer een theatershow dan een concert. Niets mis mee natuurlijk, want Springsteen is een groot verteller. Het is wel zo dat de show op Netflix wat mij betreft beter tot zijn recht komt dan wanneer je je beperkt tot de audio. De live-albums die Springsteen destijds via zijn officiële site verkocht van de optredens van de Devils & Dust tour (voor een klein deel nog steeds verkrijgbaar via http://live.brucespringsteen.net/catalog.aspx) heb ik nog heel vaak beluisterd. Springsteen On Broadway zal ik vooral nog eens bekijken, want mooi is het zeker, maar niet zo mooi en bijzonder als op die warme zomeravond in 2005. Erwin Zijleman



 

zaterdag 15 december 2018

Jaarlijstje 2018

Het is ieder jaar weer een betrekkelijk onzinnige bezigheid, maar de neiging om aan het einde van het jaar de balans op te maken is kennelijk lastig te onderdrukken. Ik begon een paar weken met een groslijst van ruim 300 platen, die ik al snel had teruggebracht tot 75 platen. Omdat ik terug wilde naar 50 begon het lastige proces van het wegstrepen van 25 platen, waarvan een aantal me dierbaar genoeg waren voor de jaarlijst. Platen zijn verdwenen, weer teruggekeerd en weer verdwenen, maar op een gegeven moment had ik 50 platen over. Deze hebben een dag of tien in een Excel sheet gestaan, waarbij ik steeds heb gesleuteld aan de volgorde tot ik het idee had dat ik er niet al teveel meer aan wilde veranderen. Het heeft mijn jaarlijstje over 2018 opgeleverd. 50 platen, veel vrouwen (uiteraard), veel Amerikaanse rootsmuziek, wat ouwe rotten en wat jonge honden. Natuurlijk ben ik platen vergeten en natuurlijk zal de volgorde over een week net weer wat anders zijn, maar in grote lijnen ben ik trots op deze lijst en staan de platen uit 2018 waarvan ik het meest ben gaan houden bovenin de lijst.

Voor ik mijn jaarlijstje over 2018 presenteer eerst mijn favoriete reissues en favoriete EP's van het jaar. 


Mijn 5 reissues van 2018




Ook in 2018 zijn we weer overspoeld met reissues. De ene verpakking was nog luxer en uitgebreider dan de ander en het mag allemaal wat kosten. Ik laat er heel veel liggen, maar deze vijf kon ik niet lagen liggen. 

Op 5 de Record Store Day 2018 release van Neil Young. Deze opnames stammen uit 1973, zijn gemaakt in de fameuze Roxy club in Los Angeles en geven alvast een voorproefje op Tonight's The Night, dat pas twee jaar later zou verschijnen. Helemaal nuchter is Neil Young niet, maar hij steekt absoluut in goede vorm.

Op 4 het roemruchte debuut van Roxy Music uit 1972. Het titelloze debuut van de Britse band was in 1972 een baanbrekende plaat en dat is het eigenlijk nog steeds. Roxy Music heeft met haar debuut de popmuziek  verandert en heeft tot op de dag van vandaag enorme invloed.

Op 3 de reissue van mijn favoriete plaat van de Canadese band Rush, Hemispheres. Met name de eerste plaatkant is fenomenaal en viel door het vele muzikale vuurwerk zowel bij liefhebbers van hardrock als bij liefhebbers van symfonische rock in de smaak. Als bonus het eerste optreden op Nederlandse bodem, tijdens Pinkpop 1979, heel bijzonder.

Op 2 de box-set met remixen die Steven Wilson maakte van een aantal legendarische platen van de Britse band Yes. Ik heb het normaal gesproken niet zo op remixen, maar Steven Wilson is een vakman met grote liefde voor de muziek van Yes. Ik hoor opeens dingen die ik nog nooit gehoord heb en het draagt allemaal bij aan het prachtige resultaat.

Op 1 Bowie in zijn grootste vorm. Er verschenen dit jaar nogal wat reissues van David Bowie, maar als het gaat om live-werk van de helaas niet meer levende legende, is er niets  beter dan de Isolar II tour uit de late jaren 70. We hadden Stage natuurlijk al, maar Welcome To The Blackout klinkt nog net wat beter.


Mijn 5 EP's van 2018


EP's laat ik door het enorme aanbod van volwaardige albums meestal links liggen, maar zo af en toe verschijnt er een EP waar ik niet omheen kan. Van de tijdloze maar ook van verrassende folk van Geri van Essen tot de met bijzondere accenten verrijkte folk van Pitou. Van de onweerstaanbare popliedjes van The LVE tot het unieke talent van Naaz. En dat is er ook nog eens de samenwerking van Phoebe Bridgers, Julien Baker en Lucy Dacus als Boygenius. De eerste twee haalden vorig jaar de top 10 van mijn jaarlijstje, de laatste doet dat dit jaar. Het zal duidelijk zijn dat 1+1+1 in het geval van Boygenius veel meer is dan 3.


Mijn jaarlijst

Nummers 50-41


Van de Amerikaanse klinkende folk van het Britse The Equatorial Group tot de fraaie zwanenzang van Richard Swift. Van de veelzijdige gitaarmuziek van het Britse Shame tot het in Nederland toch wat miskende talent van Americana ster Brandi Carlile. Van het prachtdebuut van de Canadese folkie Kesia Nagata tot de onweerstaanbare Amerikaanse 70s radio pop van Young Gun Silver Fox. Van het fraaie bombast van het weer in topvorm verkerende Suede tot het gouden keeltje van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Jenny Mitchell. Van de verrassend doorleefde Americana van de jonge Amerikaanse singer-songwriter Jaimee Harris tot de veelzijdige psychedelische pop met een randje roots van Jess Williamson.

50. The Equatorial Group - Apricity

49. Richard Swift - The Hex
48. Shame - Songs Of Praise
47. Brandi Carlile - By The Way I Forgive You
46. Kesia Nagata - Looking For Horses
45. Young Gun Silver Fox - AM Waves
44. Suede - The Blue Hour
43. Jenny Mitchell - Wildfires
42. Jaimee Harris - Red Rescue
41. Jess Williamson - Cosmic Wink

Nummers 40-31




Van de volstrekt tijdloze singer-songwriter plaat van de Nederlandse VanWyck tot de onweerstaanbaar zonnige popliedjes van de Nieuw-Zeelandse band The Beths. Van de meedogenloze 60s en 70s rock van Oh Sees tot de creatieve pieken van Neneh Cherry. Van de geweldige 70s pop plaat van Aaron Lee Tasjan tot het ongebreidelde avontuur van het Britse Goat Girl. Van de ultieme Franse verleiding van Zaz tot de werkelijk alle kanten op springende popmuziek van 77:78. Van de tijdloze en invloedvolle pop plaat van Yorick van Norden tot het niet meer verwachte meesterwerk van Spiritualized.


40. VanWyck - An Average Woman
39. The Beths - Future Me Hates Me
38. Oh Sees - Smote Reverser
37. Neneh Cherry - Broken Politics
36. Aaron Lee Tasjan - Karma For Cheap
35. Goat Girl – Goat Girl
34. Zaz - Effet Miroir
33. 77:78 - Jellies
32. Yorick van Norden - The Jester
31. Spiritualized - And Nothing Hurt

Nummers 30-21




Van de ingetogen prachtplaat van inmiddels ouwe rot Paul Weller tot de openbaring van de prachtmuziek van het mij totaal onbekende The Glands. Van de rauwe en veelzijdige strot van Suzanne Santo tot de bedwelmende en veelzijdige dreampop van Mint Field. Van de rauwe Americana van grote belofte Ashley McBryde tot de verrassend uitbundige klanken van het altijd zo ingetogen Spain. Van de volgende serie perfecte popliedjes van Vanessa Peters tot de razendknappe alt-country plaat van de Utrechtse band The Yearlings. Van het bijzonder fraaie navelstaren van Saint Sister tot de Mazzy Star 3.0 klanken van Tess Parks en Anton Newcombe.


30. Paul Weller - True Meanings
29. The Glands - Double Coda
28. Suzanne Santo - Ruby Red
27. Mint Field - Pasar De Las Luces
26. Ashley McBryde - Girl Going Nowhere
25. Spain - Mandala Brush
24. Vanessa Peters - Foxhole Prayers
23. The Yearlings - Skywriting
22. Saint Sister - Shape Of Silence
21. Tess Parks & Anton Newcombe - Tess Parks & Anton Newcombe

Nummers 20-11




Van het sprankelende avontuur en de betoverende schoonheid van Villagers tot de bedwelmende elektropop van Let's Eat Grandma. Van de fascinerende en onnavolgbare klanken van het Franse Melody's Echo Chamber tot de diepe doorleving van Marianna Faithfull. Van de wederom wonderschone rootsmuziek van Gretchen Peters tot de onweerstaanbare gitaarpop van Rolling Blackouts Coastal Fever. Van de roller coaster ride door de geschiedenis van de popmuziek van Beechwood tot de avontuurlijke R&B van de tot een grootheid uitgegroeide Janelle Monáe. Van de fantastische verzameling restjes en veel meer dan dat van The Jayhawks tot de onweerstaanbare gitaarplaat van Ovolov. Het merendeel van deze platen had niet misstaan in de top 10.


Nummers 10-1


Niet per definitie de beste tien platen van 2018, maar wel de platen die het meest met me hebben gedaan. Platen die goed waren voor zonnestralen en donkere wolken. Eersteklas feelgood platen of platen die diep onder de huid kropen. Dit zijn mijn tien favoriete platen van 2018!

"Wanneer de eerste noten van The Wasted Hours uit de speakers komen, is duidelijk dat ook de nieuwe plaat van TMGS weer aanvoelt als een warm bad. De Belgische band neemt je mee terug naar de hoogtijdagen van de Amerikaanse countryrock met flarden Neil Young, The Band en Big Star, maar sluit ook aan bij de beste platen van alt-country pioniers The Jayhawks. Hier blijft het zeker niet bij, want wanneer de mariachi trompetten opduiken moet je natuurlijk denken aan Calexico, terwijl de muziek van TMGS vaak ook behoorlijk psychedelisch klinkt en opschuift richting Mercury Rev in haar beste dagen." 

"Shadow People laat zich, net als veel van de platen van Serge Gainsbourg, beluisteren als een soundtrack bij een niet bestaande film. Het is een film waarvan je zelf de beelden mag bedenken, wat de luistertrip van The Limiñanas nog wat fascinerender maakt."

"Self-serving Strategies klinkt hier en daar als de plaat die New Order had gemaakt wanneer het na het sombere einde van Joy Division vol voor de gitaren had gekozen, maar het debuut van HOWRAH kan ook de concurrentie met alle hippe en bejubelde gitaarbandjes van het moment met gemak aan."

"ANAANA is een plaat vol beeldende muziek, maar het is ook bezwerende muziek, die je direct vanaf de eerste keer horen in een wurggreep houdt. Het is muziek waarbij ik geen moment aan Wenen moet denken. Cari Cari maakt muziek die thuishoort aan de oevers van de Mississippi en in de woestijn in Arizona, waar de verdwaalde Australische didgeridoo geweldig klinkt. Aan de oevers van de Mississippi of in de Woestijn in Arizona klinkt de muziek van Cari Cari vervolgens wel buitenaards, want geen enkele Amerikaanse band klinkt als het Oostenrijkse duo."

"As I Fell is een lome en dromerige plaat vol bezwering en betovering, die je meevoert naar imposante landschappen, maar het is ook een intieme plaat die je raakt met de persoonlijke verhalen van Felix Bechtolsheimer en een plaat die steeds weer verrast met prachtige accenten in de instrumentatie, de productie en de zang."

"De muziek van Lucy Dacus laat zich lastig vergelijken met de muziek van anderen en verwerkt invloeden uit het verleden bovendien op subtiele wijze. Het is knap hoe ze een rauw en ingetogen popliedje in een paar noten kan laten ontsporen in bijna pompeuze 70s rock, om vervolgens net zo snel weer terug te keren naar de basis. Hetzelfde doet ze ook met invloeden uit de 70s new wave of met invloeden uit de zoete pop van Fleetwood Mac (opeens hoor je dat de stem van Lucy Dacus soms ook behoorlijk lijkt op die van Stevie Nicks), wat goed illustreert welke kanten het zoal op kan gaan."

"Beach House koos op haar vorige platen vaak voor dromerige schoonheid, maar verrast op 7 met een geluid dat naast dromerige passages ook flink wat ruwe randjes bevat. Het geeft het benevelende geluid van het duo een enorme boost. Zelden maakte Beach House muziek die zo spannend en vooral zo dynamisch was, waardoor 7 lieflijk kan strelen, maar je ook ruw vast kan grijpen."

"Ik laat me normaal gesproken sneller verleiden tot wat moderne countrymuziek, maar de traditionele country van Sarah Shook & The Disarmers grijpt je vanaf de eerste noten van Years bij de strot en laat voorlopig echt niet meer los. Of, hoe de band zich zelf introduceert op haar bandcamp pagina" Sarah Shook & The Disarmers are a country band with a sneer, a bite, and no apologies. Shook's original songs take on the usual country spin on shitty relationships, bad decisions, and excessive alcohol consumption for damn good reasons". Prachtig."

"De eerdere platen van Cowboy Junkies grepen me bij de strot of kabbelden aangenaam maar redelijk fantasieloos voort. All That Reckoning valt absoluut in de eerste categorie. De band uit Toronto heeft de goede vorm van de platen uit The Nomad Series niet alleen behouden, maar zet ook nog een volgende stap. De nieuwe plaat van de band heeft diezelfde bijna mystieke uitwerking die het briljante The Trinity Session precies 30 jaar geleden had, maar laat ook een band horen die jeugdige onbevangenheid heeft verruild voor levenservaring en intensiteit."

"De Texaanse singer-songwriter vertelt nog altijd prachtige verhalen en staat ondertussen ook nog eens een brug tussen de countrymuziek uit het heden en die uit een ver verleden. Hier blijft het niet bij want Golden Hour laat ook liefde voor de Amerikaanse pop uit de jaren 70 horen en flirt ook nog een enkele keer met de dansvloer. Ik hield al intens van de muziek van Kacey Musgraves, maar Golden Hour zet nog eens een flinke stap. De lat lag hoog voor Kacey Musgraves, maar ze gaat er met speels gemak overheen. Bijzonder indrukwekkend en wat klinkt het lekker."

Conclusie: 2018 was een mooi muziekjaar met een aantal platen die er over een jaar of tien nog steeds toe doen. Nu maar eens kijken welke parels uit 2018 ik ben vergeten in deze lijst. Erwin Zijleman

vrijdag 14 december 2018

The Bevis Frond - We’re Your Friends, Man

The Bevis Frond had al lang wereldberoemd moeten zijn, maar blijft een obscure maar geweldige rockband die anderhalf uur imponeert
Anderhalf uur rockmuziek vol eindeloze gitaarsolo’s. Er zijn niet veel bands die er mee weg komen, maar The Bevis Frond is na anderhalf uur net opgewarmd. We’re Your Friends, Man is een rockplaat die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen en die goed is voor een anderhalf uur aanhoudende glimlach. Meerdere decennia rockmuziek komen voorbij, maar alles past prachtig in het unieke geluid van deze al even unieke Britse band, die al lang wereldberoemd had moeten zijn, maar nog steeds een cultband is die iedere muziekliefhebber moet koesteren.


The Bevis Frond is een Britse band die al sinds 1986 bestaat en inmiddels een memorabele stapel platen (ik tel er zeker 25) op haar naam heeft staan. Het zijn platen die mij meestal zijn ontgaan, maar gelukkig worden de platen van de band rond Nick Saloman met enige regelmaat opnieuw uitgegeven. 

Ruim twee jaar geleden was er een bijzonder fraai stapeltje reissues, waarvan met name de heruitgave van het oorspronkelijk uit 1991 stammende New River Head me bijzonder goed beviel. Op deze plaat begon The Bevis Frond bij de muziek van Jimi Hendrix, The Byrds, Captain Beefheart en zeker ook Pink Floyd in haar psychedelische jaren, maar schoven Nick Saloman en zijn medemuzikanten langzaam maar zeker op richting Dinosaur Jr. en Buffalo Tom; twee van mijn favorieten uit de jaren 90. 

Het leverde een spannende en buitengewoon veelzijdige gitaarplaat op, die ik met name in de laatste maanden van 2016 heel vaak heb beluisterd. Vorige week verscheen er weer een plaat van The Bevis Frond en We’re Your Friends, Man blijkt een gloednieuwe plaat. 

Ook op de zoveelste plaat van The Bevis Frond hebben Nick Saloman en zijn medemuzikanten er zin in. We’re Your Friends, Man bevat 20 songs en bijna anderhalf uur muziek en het is ook nog eens muziek met enorm veel power. 

Ook op de nieuwe plaat eert The Bevis Frond de gitaarhelden uit de jaren 90, maar is het ook zeker niet vies van gitaarmuziek van enkele decennia geleden. In de openingstrack maakt The Bevis Frond direct duidelijk waar het op We’re Your Friends, Man om gaat. Een rechttoe rechtaan rocksong tikt uiteindelijk de 6 minuten aan en eindigt met een gitaarsolo waarop menig gitaargod jaloers zou zijn. 

The Bevis Frond bleek op de twee jaar geleden verschenen reissues een opvallend veelzijdige band en dat is het nog steeds. Waar de openingstrack je vooral meesleurt naar de jaren 90, ben je bij de tweede track in de jaren 60 en 70 beland en heeft stevige rock plaats gemaakt voor een track waarop Cat Stevens in zijn jonge jaren best trots op zou zijn geweest. 

Hierna ligt de focus weer een tijdje op rock en maakt Nick Saloman in zijn gitaarsolo’s geen geheim van bewondering voor David Gilmour en steekt hij hiernaast menig hardrock gitarist naar de kroon, om uiteindelijk toch weer bij J. Mascis te eindigen. Tussendoor neemt de band af en toe gas terug en laat het weer een heel ander geluid horen. 

Veel van de tracks op We’re Your Friends, Man staan met minstens één been in het verleden en verleiden bijzonder makkelijk met grootse riffs en melodieuze refreinen. Ook de nieuwe plaat van The Bevis Frond is weer zo’n plaat die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen en die nadrukkelijk uitnodigt tot het bespelen van de luchtgitaar. Enige conditie is hiervoor wel nodig, want Nick Saloman soleert er op We’re Your Friends, Man driftig op los en kijkt niet op een minuutje meer of minder. 

Ik luister de laatste tijd niet al te vaak meer naar platen met langere gitaarsolo’s, maar bij beluistering van We’re Your Friends, Man zit ik op het puntje van de stoel en kan het me niet lang genoeg duren. De vele gitaarsolo’s tillen de nieuwe plaat van The Bevis Frond nog net een stukje verder omhoog, maar ook met de rest van de songs is helemaal niets mis en ook in vocaal opzicht overtuigt Nick Saloman makkelijk met ingetogen vocalen vol gevoel, die ergens tussen Cat Stevens en Peter Gabriel in zijn Genesis jaren in zitten. 

The Bevis Frond citeert anderhalf uur nadrukkelijk uit de archieven van de Britse en Amerikaanse rockmuziek en maakt hierbij geen onderscheid tussen Genesis in haar vroege en ingetogen jaren en Dinosaur Jr. in haar beste dagen. Anderhalf uur is idioot veel muziek, maar bijna alles dat Nick Saloman op We’re Your Friends, Man aanraakt verandert in goud. Wederom een uitstekende plaat van een band die al lang wereldberoemd had moeten zijn. Erwin Zijleman

Ook de nieuwe plaat van The Bevis Frond is weer verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://bevisfrondmusic.bandcamp.com/album/were-your-friends-man.

 

donderdag 13 december 2018

Miya Folick - Premonitions

Miya Folick laat op haar debuut horen dat ze een veelbelovende popprinses is, maar het is wel een heerlijk eigenwijze popprinses
Paste heeft dit jaar niet alleen een mooi jaarlijstje, maar ook een lijstje met wat opvallend nieuw talent. Miya Folick hoort hier zeker bij. Op Premonitions hoor je aan de ene kant een zangeres met een voorliefde voor aanstekelijke popliedjes, maar het zijn aan de andere kant ook popliedjes die eigenwijs zijn ingekleurd en Miya Folick is ook nog eens een bovengemiddeld goede zangeres. Zeker niet alle tracks op dit debuut zijn even goed, maar er zitten een aantal parels tussen en die smaken echt naar veel en veel meer.


Ik ben in de verschillende jaarlijstjes dit jaar verrassend weinig interessante tips tegen gekomen. Op zich opvallend, want er waren dit jaar nogal wat jaarlijstjes waarin ik flink wat onbekende albums tegen kwam. 

Het bleek in de meeste gevallen niets voor mij, wat ook wel een geruststelling is als je dagelijks je best doet om de krenten uit de pop te pikken. 

Een lijstje dat me wel een aantal mooie tips heeft opgeleverd is het lijstje van Paste Magazine met nieuw talent. Uit dit lijstje haalden Shame, The Beths en Boygenius met gemak mijn jaarlijst, terwijl Snail Mail, Tomberlin en zeker Haley Heynderickx dicht in de buurt kwamen. In het lijstje van Paste staat echter nog veel meer moois; Premonitions van Miya Folick bijvoorbeeld. 

Miya Folick is een jonge muzikante, die werd geboren in California, een paar jaar in New York studeerde en inmiddels is teruggekeerd naar Los Angeles. In de openingstrack van haar debuutalbum laat Miya Folick direct horen wat ze in huis heeft. Zweverige elektronische klanken worden gecombineerd met een laag vervormde stemmen op de achtergrond en geven alle ruimte aan de opvallende en bijzonder mooie stem van de Amerikaanse singer-songwriter. 

Het is een track die indruk maakt en niet alleen vanwege de fraaie vocalen. Thingamajig is een toegankelijk popliedje, maar het is zeker geen 13 in een dozijn popliedje. De instrumentatie is anders, de songstructuur is anders en Miya Folick is ook zeker geen doorsnee zangeres. 

Het is een lijn die wordt doorgetrokken op de rest van de plaat. Premonitions is een 100% popalbum met songs die absoluut hitpotentie hebben, maar op een of andere manier doet Miya Folick iets anders dan de meeste van haar soortgenoten. De instrumentatie is niet alleen aangenaam, maar zit ook vol leuke accenten, repeterende elementen en bijzondere vondsten, waardoor Premonitions de fantasie meer prikkelt dan de gemiddelde popplaat. 

En dat is precies wat Miya Folick ook met haar stem doet. De singer-songwriter uit Los Angeles kan overweg in de hogere en lagere regionen, kan razendsnel schakelen en kan haar stem ook nog eens inzetten als instrument. 

Enige liefde voor pop blijft noodzakelijk om te kunnen genieten van het debuut van Miya Folick, maar als popliefhebber ben je vervolgens wel spekkoper. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor ik steeds weer andere dingen in de voornamelijk door elektronica gedomineerde instrumentatie en klinkt de stem van Miya Folick mooier en mooier. 

Op basis van Premonitions durf ik de singer-songwriter uit Los Angeles aan de ene kant een grote toekomst te voorspellen, maar aan de andere kant zou haar eigenzinnigheid haar wel eens in de weg kunnen zitten. Het is deze eigenzinnigheid die wat mij betreft zorgt voor een popplaat die in alle opzichten beter en leuker is dan in de mainstream momenteel wordt gemaakt. Natuurlijk klinkt het in een aantal tracks net wat te lichtvoetig of gewoontjes, maar minstens een handvol tracks op deze plaat lopen over van de belofte. Het intrigeert mij mateloos. Erwin Zijleman

De muziek van Miya Folick is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://miya.bandcamp.com/album/premonitions.

 

woensdag 12 december 2018

Jeff Tweedy - WARM

WARM leek bij eerste beluistering vooral voort te kabbelen, maar het is een groeiplaat die steeds weer wat beter wordt
WARM is pas de eerste soloplaat van Jeff Tweedy met nieuw materiaal en het is een plaat die vooral focust op akoestische folk en countryrock zoals die in de jaren 70 werd gemaakt, met een hoorbare liefde voor het werk van Neil Young. De plaat lijkt hierdoor wat voort te kabbelen, maar luister wat beter en je hoort hoe goed de songs zijn, hoe diep de teksten graven en hoe goed er wordt gespeeld. Luister nog wat beter en je hoort hoe Jeff Tweedy bijna stiekem buiten de lijntjes kleurt, waardoor WARM nog wat verder groeit en het enorme talent van Jeff Tweedy toch weer boven komt drijven.

Ondanks het feit dat er vorige week niet al te veel nieuws is verschenen en ondanks het feit dat ik momenteel zijn fraaie autobiografie Let’s Go (So We Can Get Back), met de al even fraaie ondertitel A Memoir Of Recording And Discording With Wilco, Etc., aan het lezen ben, is de nieuwe plaat van Jeff Tweedy de afgelopen week wat naar de achtergrond verdwenen. 

Het heeft er misschien mee te maken dat WARM een plaat is die zich, zeker bij eerste beluistering, niet heel erg opdringt. 

WARM is de derde soloplaat van de Wilco en voormalig Uncle Tupelo voorman en het is de eerste met nieuw materiaal. Na een soundtrack met covers en het vorig jaar verschenen Together At Last, waarop Jeff Tweedy oud materiaal opnieuw uitvond, horen we op WARM waar Jeff Tweedy in 2018 mee bezig is. 

WARM reflecteert op enkele ingrijpende gebeurtenissen in het persoonlijke leven en op gebeurtenissen in een wereld die zo af en toe flink de weg kwijt lijkt. In muzikaal opzicht ligt WARM in het verlengde van de muziek die Jeff Tweedy samen met zijn zoon Spencer maakt als Tweedy. Zoon Spencer is ook van de partij op WARM, net als meesterdrummer Glen Kotche (Wilco), die het prachtige akoestische en elektrische gitaarspel van Jeff Tweedy omringen met fraaie klanken. 

WARM bevat een aantal ingetogen songs die je mee terugnemen naar een plaat als Harvest van Neil Young, maar Jeff Tweedy gaat ook aan de haal met countryrock, kiest hier en daar voor bijna Beatlesque songs en kleurt hier en daar voorzichtig buiten de lijntjes op een manier die raakt aan de wijze waarop Wilco dit kan. 

Ik moet eerlijk toegeven dat het bij eerste beluistering vooral voortkabbelde, waardoor ik WARM na twee keer horen al weer terzijde had geschoven. Wanneer je wat meer tijd neemt voor de nieuwe soloplaat van Jeff Tweedy is WARM echter een interessantere plaat dan je bij vluchtige beluistering zult vermoeden. 

De ingetogen songs van Jeff Tweedy klinken tijdloos en dit geldt ook voor de songs die zich vooral laten inspireren door 70s countryrock. In tekstueel opzicht graaft WARM echter diep. Jeff Tweedy staat stil bij de dood van zijn vader en de ziekte van zijn vrouw, maar heeft ook oog voor de vergeten oorlog in Jemen die talloze slachtoffers eist en bij de chaos in zijn vaderland. 

WARM is vooral een rootsplaat, wat nog eens wordt geaccentueerd door flarden pedal steel, maar Jeff Tweedy voorziet zijn songs af en toe ook van bijzondere accenten, variërend van Krautrock tot psychedelica, die weer raken aan het experiment dat Wilco zo nu en dan opzocht. 

WARM is zo niet alleen een goede soundtrack voor Jeff Tweedy’s fascinerende autobiografie, maar is ook een plaat die je steeds dierbaarder wordt wanneer je de tijd neemt voor de songs op de plaat. Ik had hem zelf te snel aan de kant geschoven, maar na een paar dagen volle aandacht vind ik dit toch echt een hele goede plaat. Erwin Zijleman

De muziek van Jeff Tweedy is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://jefftweedy.bandcamp.com.



 

dinsdag 11 december 2018

Soup - Live Cuts

Live albums zijn tegenwoordig maar zelden relevant of interessant, maar de muziek van Soup lijkt er voor gemaakt
Soup betoverde me met haar vorige twee platen waarop progrock, psychedelica en post-rock op even mooie als bijzondere wijze samenvloeiden en waarop de Noorse band indruk maakte met een hoeveelheid dynamiek om bang van te worden. Op Live Cuts doen de Noren er nog een schepje bovenop; zeg maar gerust een flinke schep. Het ene moment droom je weg bij wonderschone klanken, het volgende moment word je ruw wakker geschud door duizelingwekkend hoge gitaarmuren. Soup lijkt live nog beter dan in de studio. Iedereen die de vorige platen van de band kent weet wat dit betekent.


Live albums zijn voor mij inmiddels vooral relikwieën uit een ver verleden, waardoor ik nu uitgebrachte live albums over het algemeen niet interessant vind. 

Gelukkig zijn er uitzonderingen. Het live album zoals dat in de jaren 70 furore maakte (er zijn flink wat rockbands van wie ik het live-album uit de jaren 70 ook meteen het beste album vind) is bijvoorbeeld gemaakt voor een band als Soup. 

Dat heeft de band nu zelf ook door, want na een zestal albums en heel veel uren op het podium brengt de Noorse band haar eerste live-album uit. 

Ik ken Soup zelfs pas een paar jaar en was na een tip van een lezer van deze BLOG eerst diep onder de indruk van The Beauty Of Our Youth uit 2013 en later misschien nog wel meer onder de indruk van Remedies uit 2017. 

Soup maakt muziek die ik tot twee keer heb vergeleken met een overtrekkende onweersbui. Heftige uitbarstingen in de muziek van de Noorse band worden afgewisseld met wonderschone meer ingetogen passages, waarin je hoort dat een uitbarsting nooit ver weg is. 

Ik heb Soup zelf nog nooit op het podium aan het werk gezien, maar na beluistering van Live Cuts weet ik dat de band live misschien nog wel beter is dan op de plaat. Live Cuts bevat tracks van de twee platen die ik ken en put hiernaast uit de beginjaren van de band. De studioplaten van Soup vallen op door een hele bijzondere dynamiek en door een groot aantal invloeden en beiden hoor je ook op het podium terug. 

Live Cuts laat een band horen die put uit de archieven van de progrock, de psychedelica en de post-rock, maar ook van andere genres binnen de rockmuziek is Soup niet vies. Zeker de meer ingetogen passages op de plaat herinneren aan de hoogtijdagen van de symfonische rock, maar wanneer Soup het tempo langzaam opschroeft winnen invloeden uit de postrock langzaam maar zeker aan terrein. Wonderschone gitaarlijnen transformeren langzaam maar zeker in hoge en gruizige gitaarmuren, maar de tracks van Soup zijn over het algemeen lang genoeg om ook de weg terug weer te kunnen maken. 

Vergeleken met de meeste bands uit de progrock en post-rock klinkt de muziek van Soup behoorlijk zweverig of psychedelisch, wat de muziek van de band uit Trondheim voorziet van nog wat meer extra toverkracht en bezwering. 

Live komt het allemaal prachtig uit de verf. Live Cuts bevat 5 tracks en in totaal ruim drie kwartier muziek. Gitaarwerk en keyboards vloeien het ene moment hemeltergend mooi samen, maar het volgende moment kan de muziek van Soup ruw uit elkaar klappen. Het ene moment ben ik terug bij de bombastische klanken van de grote bands uit de symfonische rock van de jaren 70, het volgende moment zit ik weer midden in de tegen de haren instrijkende post-rock scene van de jaren 90. De wat oudere tracks van de band laten horen dat Soup in het verleden nog veel steviger klonk en grossierde in allerverwoestende drones, wat de dynamiek in de muziek van de band nog wat verder aanscherpte. 

Als ik naar Live Cuts luister weet ik allereerst dat het een genoegen moet zijn om Soup live aan het werk te zien, maar ik weet ook dat de eerste live-plaat van de band een minstens even interessante luistertrip biedt als de laatste twee studioplaten. Het komt allemaal het best tot zijn recht bij hoog volume of beluistering met de koptelefoon, waarbij de band uit Trondheim je drie kwartier gevangen houdt in muziek die bedwelmt of uitbarst en continu betovert en intrigeert. De meeste live platen van het moment vind ik zoals gezegd overbodig, maar die van Soup is er een die je maar beter niet kunt missen, zeker niet wanneer je net zo onder de indruk was van Remedies en The Beauty Of Our Youth als ik. Erwin Zijleman

Het Noorse label van Soup heeft nog wat fraai gekleurd vinyl op voorraad: https://www.stickman-records.com/shop/soup-live-cuts/.



 

maandag 10 december 2018

LP - Heart To Mouth

Laura Pergolizzi schreef popliedjes voor de grote popprinsessen, maar als ze deze popliedjes zelf vertolkt krijgen ze pas een ziel
Heart To Mouth van LP verschijnt in een week dat er weinig aandacht is voor nieuwe muziek vanwege het grote terugblikken, maar de nieuwe plaat van het alter ego van Laura Pergolizzi is een plaat die alle aandacht verdient. Heart To Mouth is een vat vol tegenstrijdigheden. Aanstekelijke popliedjes uit het heden worden verrijkt met smaakvolle invloeden uit het verleden en popliedjes die het leven door een roze bril lijken te bekijken, worden gecontrasteerd met een stem die schuurt en met expliciete teksten vol persoonlijk leed en onzekerheid. Heart To Mouth van LP is een hele knappe plaat van de mij tot voor kort onbekende Laura Pergolizzi.


Ik moet toegeven dat ik tot voor kort nog nooit van Laura Pergolizzi had gehoord en ook haar alter ego LP was me onbekend. Deze Laura Pergolizzi schreef echter songs voor popprinsessen als Christina Aguilera, Rihanna en Rita Ora en maakte bovendien als LP een aantal goed ontvangen platen. 

Met name Suburban Sprawl & Alcohol uit 2004 kon rekenen op zeer positieve kritieken en als ik naar de plaat luister kan ik in ieder geval concluderen dat de songs die Laura Pergolizzi voor zichzelf schrijft flink verschillen van de songs die ze schreef voor de genoemde popprinsessen. 

Reden om naar het vroegere werk van Laura Pergolizzi te luisteren was de release van LP’s nieuwe plaat Heart To Mouth; een van de weinige nieuwe releases deze week. In een drukkere week was de muziek van LP waarschijnlijk buiten de boot gevallen, maar ik ben blij dat ik de muziek van het alter ego van Laura Pergolizzi heb ontdekt. 

Ook op Heart To Mouth hoor je dat de in New York geboren maar tegenwoordig vanuit Los Angeles opererende Amerikaanse singer-songwriter zeer bedreven is in het schrijven van lekker in het gehoor liggende popliedjes. Het zijn popliedjes die door popprinsessen tot wereldhits kunnen worden gemaakt, maar wanneer Laura Pergolizzi ze zelf vertolkt gebeurt er iets heel anders. 

De muzikante uit Los Angeles schrijft haar popliedjes op het eerste gehoor met een roze bril op haar neus, maar vertolkt ze met een donkere zonnebril op diezelfde neus. Heart To Mouth is een persoonlijke plaat vol persoonlijke misère en twijfel, maar het is ook een plaat die uitblinkt met aanstekelijke popliedjes. De bijzondere stem van Laura Pergolizzi voegt nog een extra dimensie toe aan het vat vol tegenstrijdigheden dat Heart To Mouth is. 

De Amerikaanse singer-songwriter groeide in New York naar verluidt op met een dieet van goede en verantwoorde popmuziek en maakte pas in Los Angeles kennis met de hitmachines die zoveel invloed hebben op de hedendaagse popmuziek. Het komt samen op Heart To Mouth dat invloeden laat horen uit een aantal decennia goede popmuziek, maar dat ook precies weet hoe een eigentijds popliedje moet klinken. 

Het worden eigenzinnige popliedjes door de stem van Laura Pergolizzi, die klinkt als een doorleefde versie van Stevie Nicks, als Chrissie Hynde die flirt met pop of als de onbekende zus van Bob Dylan. Het is een stem die schuurt en soms tegen de haren in strijkt, maar het is ook een stem die de knappe popliedjes van LP voorziet van emotie en een ziel. 

Ik ben persoonlijk absoluut niet vies van goed gemaakte popliedjes en had de songs op Heart To Mouth waarschijnlijk ook wel kunnen waarderen wanneer ze waren gemaakt door een bij voorkeur wat verlopen popprinses, maar in de versies van LP zijn het stuk voor stuk pareltjes. 

Heart To Mouth van LP is een album dat ruim drie kwartier makkelijk vermaakt met uitstekende popliedjes die het beste uit heden en verleden combineren, maar het is ook een album dat je weet te raken door de wijze waarop Laura Pergolizzi de nodige ellende over je uitstort met haar expliciete teksten en haar emotievolle strot. 

De hits die ze heeft gemaakt zijn vast goed voor een goedgevulde spaarpot, maar met de nieuwe plaat van LP verdient Laura Pergolizzi ook in artistiek opzicht flink wat krediet. Heart To Mouth is een hele knappe plaat, die misschien komt op een wat ongelukkig moment, maar die echt alle aandacht verdient. Erwin Zijleman