Het tweede album van Sophie Gault ontdekte ik anderhalf jaar geleden bij toeval, waarna ik ook haar debuutalbum leerde kennen. Het zijn twee albums die Sophie Gault wat mij betreft hebben geschaard onder de grote talenten in Nashville. Voor een breder publiek klonken de albums van Sophie Gault misschien al wat te ruw, maar op het deze week verschenen UNHINGED doet ze er nog een schepje bovenop. Het gitaarwerk knalt uit de speakers en ook de stem van de Amerikaanse singer-songwriter is voorzien van nog wat extra gruis. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar het is ook wederom vakwerk van een muzikante die een veel groter publiek verdient.
In de herfst van 2024 ontdekte ik via een Amerikaanse promotor van vooral rootsmuziek het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Sophie Gault. De tip van deze promotor was een voltreffer, want Baltic Street Hotel van Sophie Gault bleek een fantastisch album.
Het door de legendarische Ray Kennedy, die we onder andere kennen van Car Wheels On A Gravel Road van Lucinda Williams en Transcendental Blues van Steve Earle, geproduceerde album liet een lekker ruw geluid horen met zowel invloeden uit de countryrock als uit de alt-country. Het is een geluid dat opviel door bijzonder fraai en bij vlagen lekker stevig gitaarwerk en door de geweldige stem van Sophie Gault, die het ruwe karakter van Baltic Street Hotel nog wat versterkte.
De Amerikaanse muzikante zong met heel veel passie en maakte ook nog eens indruk met haar teksten, waarin het leven met een bipolaire stoornis centraal stond. Ik was in de herfst van 2024 dan ook heel blij met het tweede album van Sophie Gault en de vreugde nam nog wat toe toen ik ontdekte dat haar in 2022 verschenen en onder de naam Sophie & The Broken Things uitgebrachte debuutalbum Delusions Of Grandeur net zo goed was.
Alle reden dus om uit te zien naar nieuw werk van Sophie Gault en dat is deze week verschenen. Met UNHINGED heeft de Amerikaanse muzikante haar derde uitstekende album gemaakt. Het is een album dat opent met nog wat steviger werk dan we tot dusver kennen van Sophie Gault. UNHINGED heeft een flinke rock ’n roll injectie gekregen en doet me wel wat denken aan het uitstekende Silver City van Sarah Borges, een album dat vorig jaar al weer de twintigste verjaardag vierde.
Sophie Gault kiest op UNHINGED direct voor een flink tempo, dat wordt aangewakkerd door de uitstekende ritmesectie die is te horen op het album. Vervolgens mag het gitaarwerk helemaal los gaan en nog wat meer uit de bocht vliegen dan op de eerste twee albums van Sophie Gault.
Wanneer de muzikante uit Nashville wat gast terug neemt wordt de rock ’n roll verruild voor blues, country en folk en komt meer aan op de stem van Sophie Gault. Ook dit soort meer ingetogen songs zijn bij haar in uitstekende handen, want net als op haar eerste twee albums maakt Sophie Gault makkelijk indruk als zangeres. Ook het bluesy gitaarwerk is overigens prachtig in de wat meer ingetogen songs op UNHINGED.
Op haar nieuwe album vertolkt Sophie Gault songs die ze lang geleden schreef, nieuwe songs en ook een aantal songs van anderen en ook dat gaat haar goed af. Ik vind de songs op UNHINGED net wat minder goed dan die op de vorige twee albums van Sophie Gault, maar de hoeveelheid energie die ze er tegenaan gooit op haar nieuwe album maakt veel goed.
Het gitaarwerk bevalt me steeds beter en hoewel ik de stem van de Amerikaanse muzikante bij eerste beluistering wat schel vond klinken, ben ik inmiddels toch weer zeer onder de indruk van haar rauwe strot. Het is dringen in Nashville op het moment en er is lang niet voor iedere talentvolle muzikant een plekje in de spotlights, maar op basis van haar eerste twee albums verdiende Sophie Gault al een plekje in de spotlights. Met UNHINGED bevestigt ze wat mij betreft haar status als interessante en eigenzinnige muzikant in de hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman