Ik ken de Algerijnse band Imarhan sinds haar in 2016 verschenen titelloze debuutalbum en sindsdien levert de band kwaliteit. Die kwaliteit ligt nog een stuk hoger op het deze week verschenen Essam, want op haar vierde album kleurt Imarhan flink buiten de lijntjes van de ‘woestijnblues’. Essam bevat absoluut invloeden uit het genre dat ruim 25 jaar geleden opdook, maar klinkt ook subtieler en gevarieerder. Imarhan klinkt nog altijd bezwerend, maar de nieuwe songs van de band prikkelen ook wat steviger de fantasie, wat het beste album van de band tot dusver oplevert.
2025 lijkt een wat mager jaar te zijn geweest voor het genre dat wat oneerbiedig ‘woestijnblues’ wordt genoemd. Helemaal aan het begin van het jaar besprak ik het uitstekende album van Songhoy Blues, maar van persoonlijke favorieten als Tinariwen, Tamikrest, Mdou Moctar en Imarhan werd vorig jaar helaas niet veel vernomen, waardoor de ‘woestijnblues’ geen rol van betekenis speelde op de krenten uit de pop.
Hopelijk gaat dat in 2026 veranderen, want zo op zijn tijd kan ik albums binnen dit genre zeer waarderen. Het jaar begint in ieder geval goed, want deze week verscheen Essam, het vierde album van de band Imarhan. Ik leerde Imarhan tien jaar geleden kennen, toen het debuutalbum van de band verscheen.
Op dit album maakte de uit leden van de Toeareg stam bestaande band indruk met bijzonder mooi gitaarwerk en afwisselend bezwerende en wat meer opzwepende songs. Met Temet uit 2018 en Aboogi uit 2022 liet Imarhan horen dat het uitstekende debuutalbum geen toevalstreffer was en schaarde het zich onder de betere bands in het genre.
Het deze week verschenen Essam trekt de lijn van de vorige albums deels door en laat in een aantal songs het inmiddels bekende Imarhan geluid horen. De band uit het Algerijnse Tamanrasset is de afgelopen jaren echter zeker niet stil blijven staan en zet op haar vierde album ook een aantal interessante stappen.
Essam bevat een aantal ingrediënten die we kennen uit de ‘woestijnblues’, die aan het eind van het vorige millennium op de kaart werd gezet door Tinariwen. In een aantal tracks hoor je het karakteristieke gitaarspel uit het genre en verder zijn er de bezwerende mannenstemmen hier en daar aangevuld met even bezwerende koortjes van vrouwenstemmen.
Op Essam laat Imarhan echter ook horen dat het niet is blijven steken in het genre. Het gitaarspel op het album is deels schatplichtig aan de groten uit de ‘woestijnblues’, maar laat ook invloeden uit andere genres binnen de Afrikaanse muziek horen. Er wordt echt prachtig gesoleerd op het album, maar het gitaarspel is minstens even vaak fraai dienend.
Imarhan koos in het verleden vaak voor een mix van zich langzaam voortslepende en bezwerende songs en wat meer uptempo songs met funky impulsen, maar op Essam domineren de meer ingetogen songs. Het zijn songs die voor een deel het hypnotiserende hebben dat we kennen van bands als Tinariwen en Tamikrest, maar de meeste songs op Essam klinken subtieler en lichter.
De beste ‘woestijnblues’ moet het hebben van herhaling, die het bezwerende karakter van de muziek versterkt, maar op Essam van Imarhan wordt flink gevarieerd. De Algerijnse band heeft haar songs volgestopt met subtiele accenten, die de muziek van Imarhan spannender maken dan die van de concurrentie. Ik ben vooral onder de indruk van het geweldige gitaarwerk op het album, maar vergeet zeker niet te luisteren naar al het moois dat om het gitaarwerk heen draait.
Met Essam heeft Imarhan al met al een album gemaakt dat voortborduurt op haar vorige albums en andere albums in het genre, maar de band laat ook horen dat het zich heeft ontwikkeld en dat het de ‘woestijnblues’ na 25 jaren in de spotlights weer een stap verder kan helpen. Neem er even de tijd voor en je hoort dat Imarhan een weergaloos album heeft gemaakt. Erwin Zijleman
De muziek van Imarhan is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Algerijnse band: https://imarhan.bandcamp.com/album/essam.
Essam van Imarhan is verkrijgbaar via de Mania webshop: