Direct vanaf de eerste noten klinkt If You Go There, I Hope You Find It bekend in de oren. Ik kan er de vinger niet precies op leggen, maar wat klinkt het weer aangenaam. De band beschikt in de persoon van Sam Bentley over een uitstekende zanger, maar de extra vocalen van zangeres Christina Lacy zijn voor mij de kers op de taart. In muzikaal opzicht neemt de band je mee terug naar de jaren 70, maar de muziek van The Paper Kites heeft ook iets tijdloos en is boven alles warm en sfeervol. De vorige twee albums van de band koester ik inmiddels en ook If You Go There, I Hope You Find It zou het wel eens heel goed kunnen gaan doen de komende tijd. Heerlijk album.
Ik had tot de zomer van 2021 nog nooit van de Australische band The Paper Kites gehoord, maar in dat jaar bedacht de band de ultieme strategie om mij te verleiden. Op het in 2021 verschenen Roses, volgens mij het vijfde album van de band, werkte The Paper Kites met een legioen aan aansprekende gastzangeressen, waaronder een aantal persoonlijke favorieten. Door de geweldige vrouwenstemmen op het album was de ene track nog mooier dan de andere, waardoor Roses me tot op de dag van vandaag dierbaar is.
Op het in de vroege herfst van 2023 verschenen At The Roadhouse deed de Australische band het zonder gastzangeressen, maar ook het zesde album van The Paper Kites viel bij mij zeer in de smaak. At The Roadhouse werd opgenomen in de Australische ‘middle of nowhere’, maar klonk als een vergeten countryrock klassieker uit de vroege jaren 70. De gastzangeressen van Roses werden gemist, maar de stemmen van vaste bandleden Christina Lacy en Sam Bentley klonken ook zo mooi bij elkaar dat At The Roadhouse niet onder deed voor zijn voorganger.
Deze week is het nieuwe album van The Paper Kites verschenen en ook If You Go There, I Hope You Find It bevalt me weer uitstekend. Invloeden uit de countryrock klinken iets minder dominant dan op het vorige album, maar zijn zeker niet helemaal verdwenen. In de openingstrack domineert de stem van Sam Bentley en die is echt prachtig, maar toch was ik vooral aan het wachten op de stem van Christina Lacy. Die duikt uiteindelijk ook op, maar is wat minder prominent aanwezig dan op het vorige album. Persoonlijk vind ik de muziek van The Paper Kites het mooist wanneer de stemmen van de twee worden gecombineerd, wat ook te maken heeft met mijn voorkeur voor vrouwenstemmen, maar ook Sam Bentley weet me zeker te raken.
If You Go There, I Hope You Find It heeft zich wat minder laten beïnvloeden door de countryrock uit de jaren 70, maar invloeden uit de jaren 70 staan ook op het nieuwe album centraal. If You Go There, I Hope You Find It is een album dat net zo goed vele decennia oud zou kunnen zijn. Voor vernieuwing ben je bij The Paper Kites ook dit keer niet aan het juiste adres, maar dat zorgt er wel voor dat If You Go There, I Hope You Find It je waarschijnlijk makkelijk weet te overtuigen.
Het geluid van de band klinkt bekend en klinkt ook nog eens warm en zorgeloos, precies hetgeen dat we nodig hebben op dit moment. Het is misschien net wat minder indrukwekkend dan het met alle mooie vrouwenstemmen gevulde Roses of de countryrock van At The Roadhouse, maar ik kan If You Go There, I Hope You Find It maar moeilijk weerstaan. De muziek van The Paper Kites heeft op mij ongeveer hetzelfde effect als albums van The Eagles hebben. Soms ben ik er direct op uitgekeken, maar soms is het zo verschrikkelijk aangenaam of zelf bloedstollend mooi dat ik blijf luisteren.
Bij beluistering van If You Go There, I Hope You Find It valt de zang het meest op en is het af en toe treuren om de kleinere rol voor Christina Lacey, maar als ze zingt ben ik meteen weer verkocht. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal degelijk, maar ik word ook direct heel vrolijk van de verzorgde klanken en al het moois dat de Australische band heeft verstopt op dit nieuwe album, waardoor If You Go There, I Hope You Find It hier nog vaak voorbij gaat komen. Erwin Zijleman
