Het is moeilijk te geloven, maar Geek The Girl van Lisa Germano is alweer meer dan 30 jaar oud. Het is een album dat in 1994 werd overladen met superlatieven, maar inmiddels helaas wat vergeten is. Het is een album dat nog net zo spannend en urgent klinkt als meer dan 30 jaar geleden, maar Geek The Girl klinkt ook nog altijd even mooi en indrukwekkend. Het is een album dat opvalt door de fantastische productie van Malcolm Burn, maar ook door de bijzondere songs van Lisa Germano en haar eigenzinnige zang. Het is een album dat in commercieel opzicht niet zoveel deed, maar in artistiek opzicht bleef Lisa Germano de concurrentie ver voor.
In lijstjes met de beste vrouwelijke singer-songwriter albums aller tijden domineren albums uit de late jaren 60 en uit de jaren 70. In deze periode werden inderdaad heel veel goede albums gemaakt, maar dat was ook zeker het geval in de jaren 90, waarin ik mijn grote voorkeur voor vrouwenstemmen ontwikkelde.
Een van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriter albums uit de jaren 90 is een wat vergeten album, want hoe vaak hoor je nog iets over Geek The Girl van Lisa Germano? Het in 1994 verschenen album is wat mij betreft het beste album van de Amerikaanse muzikante, maar het is zeker niet haar enige wapenfeit.
Lisa Germano dook in de jaren 80 op als violiste in de band van John Mellencamp en was als violiste ook te horen op flink wat andere albums. Aan het begin van de jaren 90 probeerde ze een solocarrière van de grond te krijgen. Ze maakte twee heel behoorlijke albums, maar met haar derde album Geek The Girl leverde ze in 1994 haar meesterwerk af.
Er volgde nog een handvol prima albums en een glansrol op het album van de gelegenheidsband OP 8, maar sinds 2013 is het helaas stil rond de muzikante uit Mishawaka, Indiana, die recent wel weer tourde met John Mellencamp en aan nieuw materiaal schijnt te werken.
Terug naar 1994, het jaar waarin Geek The Girl verscheen. Op het album werkt Lisa Germano samen met producer Malcolm Burn, die destijds veel met Daniel Lanois werkte en een paar jaar eerder het briljante Living With The Law van Chris Whitley had geproduceerd. De hand van Malcolm Burn is hoorbaar op het vaak wat broeierig en mysterieus klinkende Geek The Girl.
Lisa Germano speelt echter zelf de hoofdrol op een album, dat iets meer dan 30 jaar later is uitgegroeid tot een cultalbum. Dat het meesterwerk van Lisa Germano nooit verder is gekomen dan de cultstatus is op zich niet verbazingwekkend, want het is niet het makkelijkste album. Het is op hetzelfde moment een wonderschoon album, want Lisa Germano stijgt op haar derde album boven zichzelf uit.
Geek The Girl is in muzikaal opzicht een fascinerend maar ook betoverend mooi album. Lisa Germano en Malcolm Burn hebben het album voorzien van een donker en mysterieus geluid, waarin prachtige klanken worden gecombineerd met een bijna en soms echt spookachtige onderlaag.
De prachtige klanken bestaan vooral uit fraaie gitaarakkoorden en incidenteel het vioolspel van Lisa Germano, maar op de achtergrond gebeurt er van alles. Het voorziet het album van een bijzondere sfeer en het geeft de songs van Lisa Germano iets ongrijpbaars.
Net als de muziek op Geek The Girl is ook de zang op het album wonderschoon. Lisa Germano is misschien niet de beste zangeres, maar het is wel een zangeres die haar songs alle kanten op kan sturen en je het ene moment zachtjes in slaap sust en het volgende moment wakker laat worden in een nachtmerrie. Ook de songs van de Amerikaanse muzikante doen niet erg hun best om de luisteraar te verleiden met memorabele refreinen, maar het zijn wel songs die je bij je strot grijpen en niet denken aan los laten.
Ik had Geek The Girl, waarvan vorig jaar een fraai geremasterde versie met extra tracks van een EP verscheen, echt al heel lang niet meer beluisterd, maar ik was direct weer onder de indruk van dit wat donkere en beklemmende maar net zo goed intieme en sprookjesachtig mooie album, dat het predicaat klassieker absoluut verdient. Erwin Zijleman
