Ik hou van popliedjes met een kop en een staart. Ik hou van popliedjes met herkenbare melodieën en refreinen die je na één keer horen mee kunt zingen. Eindeloos jammen is aan mij dus meestal niet besteed en instrumentale muziek kan mij vrijwel nooit bekoren.
Ik hou dus eigenlijk niet van platen als Remember I Was Carbon Dioxide van het uit Berlijn afkomstige Camera, maar waarom ben ik dan toch zo verslaafd aan de plaat van de band die roemruchte Krautrock bands als Neu! en Can tot haar belangrijkste inspiratiebronnen rekent?
Dat is lastig uit te leggen. Laat ik beginnen bij het beschrijven van de muziek van de Duitse band. Remember I Was Carbon Dioxide (met zo’n titel weet je al dat het geen makkelijke plaat laat worden) is geen typische Krautrock plaat, maar is een plaat die allerlei invloeden met elkaar vermengt.
Belangrijke ingrediënten van de muziek van Camera zijn diepe grommende bassen, uiteenlopende maar altijd dwingende ritmes, psychedelische elektronica die meestal breed uitwaaiert en gitaren die alle kanten op schieten. Vocalen spelen geen rol op de tweede plaat van Camera; heel af en toe zijn stemmen te horen, maar van zang is geen sprake.
De ritmes op de plaat zijn soms heel strak en toegankelijk, maar zijn minstens net zo vaak loom en bijna eindeloos. In het eerste geval raakt de muziek van Camera aan die van Kraftwerk, in het tweede geval kom je ergens tussen de Duitse Krautrock pioniers en Pink Floyd in haar jonge jaren uit.
De elektronica op de plaat is atmosferisch, stemmig en geestverruimend en vormt de perfecte basis voor misschien wel het belangrijkste onderdeel van de muziek van Camera: het gitaarwerk. Dit varieert van psychedelisch en melodisch tot gruizig en overstuurd. Het zijn uitersten die elkaar binnen enkele seconden kunnen bereiken, waardoor er altijd wel wat gebeurt in de muziek van Camera.
Camera kent haar klassiekers uit het verleden, maar desondanks klinkt Remember I Was Carbon Dioxide slechts bij vlagen als een plaat die zomaar uit de vroege jaren 70 zou kunnen stammen. Camera kent haar klassiekers, maar het neemt alle invloeden uit het verleden mee naar het heden en raakt hierdoor ook aan een band als Swans.
Het levert een plaat op die heel ver weg blijft van popsongs met een kop en een staart, maar toch is Remember I Was Carbon Dioxide geen hele ontoegankelijke plaat. De vele repeterende passages in de muziek van Camera geven de plaat iets meeslepends en iets hypnotiserends, waardoor je steeds weer wilt luisteren naar deze bijzondere plaat en steeds sneller wordt betoverd door de bijzondere klanken.
Remember I Was Carbon Dioxide betovert niet alleen steeds sneller, maar laat ook steeds weer net wat andere dingen horen, waardoor de muziek van Camera onvoorspelbaar en intrigerend blijft.
Op basis van de beschrijving van de muziek op Remember I Was Carbon Dioxide had ik niet het idee dat dit een plaat zou kunnen zijn die ik zou kunnen koesteren, maar het is er echt een. Wat voor mij geldt, geldt vast voor meer mensen, dus sluit je een uurtje op met deze plaat en geef Camera een kans. Ik sluit niet uit dat er veel meer muziekliefhebbers gaan vallen voor de mystieke toverkracht van Remember I Was Carbon Dioxide. Erwin Zijleman
Koop bij BOL.com
Vanwege het enorme aanbod van het moment laat ik EP’s momenteel bij voorkeur even links liggen, maar er zijn EP’s die veel te mooi zijn om te laten liggen. Daarom als extraatje twee EP’s van eigen bodem die eigenlijk niemand mag missen. EP’s van twee oudgedienden op deze BLOG overigens. Ik hoop ze snel terug te zien met een eerste album. Beide EP's liggen overigens niet in iedere platenzaak, maar zijn wel verkrijgbaar via iTunes.
Kashmere Hakim - Hope Is He[art]
Kashmere Hakim wist al twee keer een plekje op deze BLOG af te dwingen. Eerst met zijn debuut EP The Hillsinger uit 2010 en later met zijn tweede EP Travelling Man uit 2013.
The Hillsinger maakte een onuitwisbare indruk met uiterst ingetogen songs die deden denken aan het beste van Nick Drake, terwijl Travelling Man verraste met een vollere instrumentatie, meer dynamiek en songs die niet alleen aan Nick Drake herinnerden maar ook associaties opriepen met onder andere Tim Buckley, Cat Stevens en Donovan.
Hope Is He[art] is de derde EP van Kashmere Hakim en ook dit is een hele mooie. Dit keer moeten we het doen met slechts vier songs, maar het zijn vier werkelijk wonderschone songs.
De songs van Kashmere Hakim herinneren nog steeds aan de eerder genoemde groten van weleer, maar de Nederlandse singer-songwriter slaagt er ook deze keer in om zijn songs net wat anders te laten klinken dan we van hem gewend zijn, waardoor Hope is He[art] weer wat toevoegt aan zijn voorgangers.
Het zijn ook dit keer mooi geïnstrumenteerde en emotievol gezongen popliedjes die lekker in het gehoor liggen, maar Kashmere Hakim vertelt ook bijzondere verhalen, waarbij hij er in slaagt om de luisteraar deelgenoot te maken van zijn geluk en zijn ellende. Wanneer Kashmere Hakim zingt over de dagen in de week dat hij zijn dochtertje niet ziet voel je de leegte, maar Kashmere Hakim maakt je ook deelgenoot van gelukkigere verhalen of zijn fantasie.
Na vier songs wil je vooral veel meer, maar gelukkig vervelen de vier songs op de EP ook na vele malen horen niet en is het geen probleem om hem twee keer achter elkaar te beluisteren. Kashmere Hakim heeft inmiddels een mooi stapeltje EP’s op zijn naam staan, maar is nu echt klaar voor het grote werk. Zijn eerste album zou zomaar breed opgepikt kunnen worden. Nationaal en internationaal. Erwin Zijleman
Southern Sunrise - Feels Like Home
Ook de Nederlandse band Southern Sunrise wist al een plekje op deze BLOG te veroveren met een EP en zelfs met een single (een unicum) en keert nu terug met een volgende EP.
Op de vorig jaar uitgebrachte EP Brighton en de single Elspeth slaagde de band rond de Nederlandse muzikant Arjan Pieters en de Britse zangeres Shonagh Macleod er in om steeds weer een ander geluid te laten horen, waardoor de lijst met vergelijkingsmateriaal uiteindelijk een flinke lijst werd met grote namen als Beth Orton, The Sundays, Fairground Attraction, Belle & Sebastian en zelfs Lily Allen.
Stiekem keek ik dan ook flink uit naar het eerste album van Southern Sunrise, maar helaas moeten we het weer doen met slechts een EP. Feels Like Home bevat slechts vier tracks, maar het zijn weer vier tracks om van te smullen.
Net als op de vorige EP maakt zangeres Shonagh Macleod indruk met heerlijke vocalen en blijkt Southern Sunrise een muzikale kameleon die in vier tracks meer variatie laat horen dan een gemiddelde band in haar hele oeuvre.
Zo horen we in de eerste tracks 70s rock met een vleugje funk en een goed verstopt beetje prog, neemt de tweede track je mee naar de bakermat van de Amerikaanse country, komt in de derde track het vorig jaar nog als single uitgebrachte en heerlijk exotische Elspeth voorbij en is de slottrack een prachtig weemoedig folkliedje.
Feels Like Home duurt uiteindelijk slechts 13 minuten, maar het is wel 13 minuten muziek van wereldklasse. Ook Feels Like Home maakt me weer nieuwsgierig naar het debuut album van de Limburgse band. Het zou zomaar een veelkleurig album kunnen zijn met voor elk wat wils en de wat breder georiënteerde muziekliefhebber als grote winnaar.
Laat maar snel komen dat debuutalbum, want Feels Like Home smaakt net als zijn voorganger naar veel en veel meer. Erwin Zijleman
