Real World Records werd iets meer dan 25 jaar geleden opgericht door Peter Gabriel. De Britse muzikant was via het door hem georganiseerde WOMAD (World Of Music Arts and Dance) Festival in aanraking gekomen met muziek uit andere windstreken en besloot deze muziek verder te faciliteren en promoten via een eigen studio en een eigen label.
Het genre dat nu bekend staat als wereldmuziek kreeg destijds nauwelijks aandacht. De wereld was in een tijdperk zonder Internet aanzienlijk groter dan nu het geval is en muziek uit met name Afrika en Azië wist het Europese vasteland niet of nauwelijks te bereiken. Dat is vandaag de dag wel anders en dat is mede de verdienste van Peter Gabriel.
Real Word Records heeft inmiddels zijn 25e verjaardag achter zich gelaten en dat wordt nu gevierd met een prachtig boxje met 3 cd’s vol parels uit de rijke historie van Real World Records en een bijzonder informatief boekje.
Real World 25 opent met de al weer bijna vergeten maar nog altijd bezwerende klanken van de Pakistaanse muzikant Nusrat Fateh Ali Khan en eindigt 47 tracks later met de bijna klassiek aandoende klanken van Papa Wemba. Tussen deze twee uitersten hoor je volop songs van oude bekenden, maar ook de nodige songs van nooit opgemerkte parels uit de wereldmuziek en ver daarbuiten.
Muziek uit Afrika, het Midden-Oosten en Azië speelt een belangrijke rol op Real World 25, maar ook Westerse muzikanten brachten platen uit op Real World Records. Natuurlijk komt het werk van Peter Gabriel zelf terug, maar hiernaast zijn er bijdragen van onder andere The Blind Boys Of Alabama, Adrian Sherwood en Joseph Arthur.
Real World 25 laat niet alleen horen dat Peter Gabriel muzikanten uit alle windstreken met open armen ontving en vervolgens de mogelijkheid bood om hun muziek onder de aandacht van Europese en Amerikaanse muziekliefhebbers te brengen, maar laat ook horen dat het Real World complex een bruisende bron van creativiteit was. Muzikanten die de muziek uit hun vaderland zo puur mogelijk op de plaat wilden zetten kregen alle ruimte, maar muzikanten die wilden experimenteren met invloeden uit de westerse popmuziek konden dit naar hartenlust doen en werden nog net wat warmer ontvangen.
Real World 25 levert hierdoor een opvallende mix op van min of meer authentiek klinkende wereldmuziek, muziek die het resultaat is van het vertoeven in een muzikale smeltkroes, die zeker aan het begin van het bestaan van het label, de ene na de andere bijzondere plaat opleverde en muziek die past in het hokje van de eigenzinnige en vaak atmosferische Westerse popmuziek.
Peter Gabriel heeft de vele hoogtepunten uit de goedgevulde catalogus van zijn label niet zomaar op een hoop gegooid, maar heeft er een knap samengestelde compilatie van gemaakt. Het is een compilatie die aan de ene kant van de hak op de tak springt, maar aan de andere kant toch ook een min of meer organisch geheel vormt.
Real World 25 is drie cd’s lang genieten van muziek die niet zomaar in een hokje is te duwen en voor een belangrijk deel nieuw zal zijn. Een mooi eerbetoon aan een bijzonder platenlabel, maar ook een bijzonder aangename luistertrip die alles bij elkaar maar liefst 3 uur en 49 minuten beslaat. Het verveelt wat mij betreft geen seconde. En dat alles dan ook nog eens voor een bespottelijk lage prijs. Erwin Zijleman
De Amerikaanse (alt-)countryster Miranda Lambert (zo ongeveer met al haar platen vertegenwoordigd op deze BLOG) vormde een paar jaar geleden samen met Ashley Monroe en Angaleena Presley (geen familie van) het met name in de Verenigde Staten zeer succesvolle trio The Pistol Annies.
Ashley Monroe trok vorig jaar veel aandacht met het heel aardige, maar wel wat naar mainstream neigende, Like A Rose en nu is het de beurt aan Angaleena Presley.
Angaleena Presley groeide op in Kentucky en is de dochter van een mijnwerker. Dat zijn twee mooie ingrediënten voor een traditioneel aandoende countryplaat, maar Angaleena Presley blijft op American Middle Class voldoende ver verwijderd van de traditionele en over het algemeen aalgladde Nashville country, waardoor ze liefhebbers van alternatieve country zeker zal aanspreken.
American Middle Class valt op door lekker in het gehoor liggende rootssongs die meerdere uithoeken van de Americana verkennen. Angaleena Presley heeft een voorkeur voor donkere songs met invloeden uit de folk, country en blues en kiest hierbij afwisselend voor akoestische songs en songs waarin de elektrische gitaren voorzichtig mogen ronken.
Het zijn songs die steeds zijn voorzien van een mooie instrumentatie, met een hoofdrol voor fraai gitaarwerk, maar American Middle Class wordt uiteindelijk vooral gedragen door de aansprekende stem van Angaleena Presley. Alleen de prachtige zuidelijke tongval van Angaleena Presley is voor mij al genoeg om te smelten voor de songs van de Amerikaanse singer-songwriter, maar ze beschikt ook nog eens over een stem die in meerdere soorten songs uitstekend uit de verf komt en je (of in ieder geval mij) weet te raken.
Het is een stem die lijkt gemaakt voor country tear jerkers, maar ook als de gitaren uit mogen halen haakt Angaleena Presley moeiteloos aan, wat ze overigens ook doet wanneer haar songs soulvoller zijn.
Zeker in de wat stevigere en donkerdere songs met mooi zweverige gitaren doet de productie, waarvoor Angaleena Presley overigens zelf tekende, wel wat denken aan die van Daniel Lanois, wat de plaat iets ongrijpbaars geeft. Hiertegenover staan een aantal behoorlijk toegankelijk songs die het goed zullen doen op de Amerikaanse radio. De beelden van fraaie roadtrips bedenk je er moeiteloos en bijna vanzelfsprekend bij.
American Middle Class is een bijzonder veelzijdige plaat met songs die stuk voor stuk meer indruk maken wanneer je ze vaker hoort. Zeker in vocaal opzicht kan Angaleena Presley zich meten met de allerbesten, maar desondanks kiest ze voor de nodige vocale assistentie, wat er uiteindelijk voor zorgt dat haar stem nog veel meer indruk maakt. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de songs op de plaat, die stuk voor stuk prachtig zijn ingekleurd en ook nog eens mooie verhalen vertellen.
American Middle Class is een plaat die onmiddellijk indruk weet te maken, maar na verloop van tijd wordt deze indruk onuitwisbaar, al is het maar omdat Angaleena Presley steeds weer fraaie bruggen weet te slaan tussen de traditionele en de meer alternatieve rootsmuziek, waarbij ze het beste van beide werelden weet te combineren. American Middle Class van Angaleena Presley schaar ik inmiddels onder de betere rootsdebuten van 2014 en het debuut van de singer-songwriter uit Kentucky is nog niet uitgegroeid. Nog lang niet zelfs. Erwin Zijleman
