De Amerikaanse muzikant Doug Tuttle debuteerde twee jaar geleden met een titelloze plaat die je binnen enkele seconden een aantal decennia terug wierp in de tijd.
De door liefdesverdriet gedreven en hierdoor vrij donkere plaat riep afwisselend herinneringen op aan Pink Floyd, 60s West Coast Pop en Neil Young en verraste niet alleen met heerlijk lome songs, maar ook met onweerstaanbare gitaarsolo’s vol gruizig geweld.
Er zijn veel muzikanten als Doug Tuttle, maar waar de meeste van deze muzikanten volledig blijven hangen in de jaren 60 en 70 wist de muzikant uit Massachusetts ook op knappe wijze invloeden van recentere datum in zijn muziek te verwerken, waardoor je de roze hippiebril zo af en toe moest verruilen voor het t-shirt van een lo-fi band van recentere datum.
Het debuut van Doug Tuttle kreeg in Nederland helaas nauwelijks aandacht en dat is niet anders voor het vorige maand verschenen It Calls On Me. Het is zonde.Na het sombere debuut is de tweede plaat van Doug Tuttle een behoorlijk opgewekte plaat met vooral zonnig klinkende songs.
Liefhebbers van het uit de bocht gierende gitaarwerk van de Amerikaanse muzikant komen dit keer wat minder aan hun trekken, want It Calls On Me is een meer ingetogen plaat, waarop de invloeden van het stevigere werk van Neil Young zijn verruild voor invloeden van de platen van Crosby, Stills, Nash & Young.
Naast invloeden uit de West Coast Pop zijn ook invloeden uit de psychedelica weer sterk vertegenwoordigd op de tweede plaat van Doug Tuttle. It Calls On Me neemt je, net als zijn voorganger, flink mee terug in de tijd en betovert met heerlijk dromerige en zweverige popliedjes.
Plaat nummer twee is misschien net wat minder eigenzinnig dan het debuut van Doug Tuttle, maar is zeker niet minder onweerstaanbaar, al is het maar omdat Doug Tuttle de kunst van het schrijven van een goed popliedje beter beheerst.
Zeker door de toegevoegde zonnestralen maakt It Calls On Me van iedere regenachtige dag een prachtige lentedag. Het is een lentedag waarop af en toe nog wel een donker gitaarwolkje voorbij komt, maar het blijft droog en zonnig. Voor mij genoeg om er keer op keer van te genieten. Erwin Zijleman
Achter de opvallende naam AAPNOOTMIES gaat de uit Den Haag afkomstige singer-songwriter Dinaira Scheffers schuil.
Deze Dinaira Scheffers sloot zich twee jaar lang thuis op om de eigenzinnige popliedjes voor haar debuut te schrijven en mocht vervolgens ontluiken tijdens de Grote Prijs van Nederland, waarin ze het uiteindelijk tot de finale schopte.
Een week of twee geleden verscheen haar titelloze debuut en dit is een plaat die me langzaam maar zeker verovert.
AAPNOOTMIES vertolkt haar popliedjes in het Nederlands en doet dit op een wijze die afwisselend aan Roosbeef en aan Eefje de Visser doet denken. De muziek van AAPNOOTMIES heeft het charmante en onbevangene van de muziek van Roosbeef en het dromerige en ongrijpbare van de muziek van Eefje de Visser. Als ik er nog meer vergelijkingsmateriaal bij probeer te slepen kom ik uit bij de avontuurlijke plaat van Rita Zipora, die ik misschien nog wel beter vind dan Roosbeef en Eefje de Visser.
Toch klinkt de muziek van Dinaira Scheffers flink anders dan de muziek van haar drie soortgenoten en dit is vooral de verdienste van de instrumentatie. De instrumentatie op het debuut van AAPNOOTMIES is vaak groots en meeslepend.
Het is een instrumentatie die af en toe aan Sigur Ros doet denken, maar AAPNOOTMIES is minder geneigd om zich in te houden en maakt bovendien muziek die veel warmer klinkt dan die van de IJslandse band.
De intieme popliedjes van Dinaira Scheffers gedijen opvallend goed in het af en toe flink uitpakkende klankentapijt. Dit heeft absoluut te maken met de wijze waarop de instrumentatie wordt ingezet. Wanneer Dinaira Scheffers zingt is het klankentapijt over het algemeen subtiel en intiem, om vervolgens uit te barsten wanneer de zang even naar de achtergrond verdwijnt.
De uitbarstingen op het debuut van AAPNOOTMIES lijken soms stevig geïnspireerd door de klassieke muziek, maar hebben ook altijd iets verrassends en eigenzinnigs. De warme en soepele stem van Dinaira Scheffers draait er soepel omheen en tilt dit debuut uiteindelijk naar grote hoogten.
Het is absoluut even wennen, maar eenmaal gewend is het debuut van AAPNOOTMIES een bijzondere prachtplaat, die me steeds dierbaarder wordt. Erwin Zijleman
Ik zie het debuut van AAPNOOTMIES nog niet in de platenzaak, maar het album is wel verkrijgbaar via iTunes (zie de onderstaande link). Heb je liever een fysiek product? Rond Record Store Day ligt de plaat ook in de winkel.
De Amerikaanse muzikant Doug Tuttle debuteerde twee jaar geleden met een titelloze plaat die je binnen enkele seconden een aantal decennia terug wierp in de tijd. 