Sinds ik het vinyl heb herontdekt kunnen LP’s op net wat meer aandacht rekenen dan cd’s en downloads.
Het zorgt ervoor dat ik platen oppik die ik anders ongetwijfeld over het hoofd had gezien in het enorme aanbod van het moment. Mk III van de Nederlandse band Walker Diver is zo’n plaat.
Walker Diver is een band uit Utrecht die inmiddels toe is aan zijn derde bezetting (en de derde plaat), waardoor de titel Mk III een vlag is die de lading dekt.
Op Mk III vermaakt Walker Diver met buitengewoon lekker in het gehoor liggende gitaarpop. Het is gitaarpop die uitnodigt tot associëren, want er komt een goed gevulde platenkast voorbij bij beluistering van de plaat.
Mk III doet wel wat denken aan de zonnige pop van Teenage Fanclub of Big Star, de powerpop van The Posies of Fountains Of Wayne, de stevigere rock van The Replacements of Dinosaur Jr. en de alt-country van Son Volt en The Jayhawks. Het is een heel mooi rijtje namen.
De gitaarpop van Walker Diver is van het zonnige soort. Laat de aangename gitaarsongs van de band uit Utrecht uit de speakers komen en de zon gaat schijnen en je humeur krijgt een positieve boost. Perfecte plaat dus om deze week uit de hoes te halen.
Walker Diver heeft op Mk III een aantal prima songs verzameld en het zijn songs die meerdere kanten op schieten. Het ene moment kiest de band voor toegankelijke melodieën en aanstekelijke koortjes, maar zonnige gitaarloopjes kunnen ook zomaar omslaan in venijnige riffs en solo’s, die zo aan de snaren van J. Mascis zouden kunnen zijn ontsnapt.
Het ene moment kruipt de muziek van Walker Diver dicht tegen de powerpop uit de jaren 90 aan, maar de band heeft ook een zwak voor roots en kan opeens invloeden uit de folk en de country verwerken in haar muziek. Hier blijft het niet bij, want in een aantal songs hoor ik flink wat invloeden van R.E.M. (de zang en de koortjes, de geweldige melodieën), ook al geen vergelijkingsmateriaal om je voor te schamen, terwijl ook invloeden uit de Amerikaanse radiorock of collegerock voorbij komen. Wat Britse invloeden, variërend van The Jam tot The Smiths maken het aangename geluid van Walker Diver compleet.
Het lijkt misschien makkelijk om een flinke bak met invloeden aan elkaar te smeden tot een consistent en eigen geluid, maar dat is het zeker niet. Walker Diver doseert alle invloeden perfect en maakt er een eigen geluid van, dat wordt verpakt in uitstekende songs. Het zijn van die songs die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen, maar het zijn ook songs die nog een tijdje nieuwe dingen laten horen.
Walker Diver heeft Mk III voorzien van een Amerikaans aandoend geluid, maar in de Verenigde Staten zijn er momenteel niet zoveel bands die zulke zonnige en ook veelzijdige gitaarpop maken en songs schrijven die zo goed en tijdloos zijn van die van de Utrechtse band.
Op vinyl klinkt het allemaal fantastisch, maar ook als de plaat via Spotify uit de speakers komt hoor je muziek die veel meer aandacht verdient dan Walker Diver in Nederland gaat krijgen. Alle reden om eens te gaan luisteren naar deze verrassend sterke plaat. Erwin Zijleman
De uitstekend klinkende LP is verkrijgbaar via de website van de band: http://walkerdiver.com/product/wd-iii-ep/.
De uit Nieuw-Zeeland afkomstige Ella Yelich-O'Connor is net 16 als op Soundcloud haar eerste EP opduikt, The Love Club. Sindsdien kennen we Ella Yelich-O'Connor als Lorde.
Nog geen jaar later is Lorde dankzij de hitsingle Royals een wereldster en imponeert ze met haar debuut Pure Heroine.
Het debuut van Lorde viel dankzij de aanstekelijke singles in de smaak bij een breed publiek, maar bleek dankzij de eigenzinnige onderlaag ook interessant voor muziekliefhebbers die normaal gesproken hun neus ophalen voor popprinsessen.
Met Pure Heroine deed Lorde wat Lana del Rey eerder deed; schaamteloos commerciële popmuziek maken die ook in artistiek opzicht interessant is. Het is vervolgens de vraag hoe het verder gaat met een muzikante die creatief en eigenzinnig is, maar ook een potentiële goudmijn voor de platenmaatschappij die haar onder contract heeft staan. Lana del Rey, die 10 jaar ouder is dan Lorde, bleef verrassend overeind, maar lukt dit een meisje dat de tienerjaren nog maar net ontgroeid is ook?
Lorde keert iets minder dan vier jaar na haar debuut terug met Melodrama. De studio in Auckland werd voor de tweede plaat verruild voor een studio in New York, waar een heel legioen aan hippe producers op de Nieuw-Zeelandse popprinses stond te wachten. Het zijn de producers die hebben gesleuteld aan het geluid van Taylor Swift, Rihanna, Beyonce en Justin Bieber en (helaas) ook hun sporen hebben nagelaten op de tweede plaat van Lorde.
Melodrama klinkt op het eerste gehoor minder spannend en minder eigenzinnig dan Pure Heroine en lijkt gezwicht voor het grote geld. Je kunt het de piepjonge Lorde nauwelijks kwalijk nemen, maar bij eerste beluistering was ik toch vooral teleurgesteld.
Melodrama kwam echter tot leven toen ik de plaat met de koptelefoon beluisterde. Natuurlijk klonk de plaat nog steeds hitgevoelig en domineerde de pure pop, maar dat was op Pure Heroine niet anders. Het debuut van Lorde beschikte uiteindelijk over een dubbele bodem en dat is op de tweede plaat van Lorde niet anders.
De vroegrijpe tiener van vier jaar geleden is getransformeerd in een jonge vrouw die ook de schaduwkanten van de liefde heeft ervaren en van haar hart geen moordkuil maakt. Het geeft de lichtvoetige popliedjes van Lorde een bijzondere lading. Ook in vocaal opzicht klinkt de Nieuw-Zeelandse gelukkig nog steeds anders dan de meeste van haar soortgenoten, wat ook Melodrama weer iets rauws en oorspronkelijks geeft.
Lorde is op haar tweede plaat in het keurslijf van de radiovriendelijke popmuziek gedrongen, maar heeft gelukkig ook nog genoeg ruimte gekregen om hier aan te ontsnappen. Ook de songs op Melodrama zitten nog vol verrassende wendingen en ook dit keer is de onderlaag donker en avontuurlijk.
In het begin was ik nog even afgeleid door de aanstekelijke refreinen en de dansvloer beats, maar als je daar eenmaal aan gewend bent openbaart zich, met name bij beluistering met de koptelefoon, een fascinerend muzikaal landschap waarin Lorde laat horen dat ze nog steeds de getalenteerde en heerlijk eigenzinnige muzikanten van vier jaar geleden is.
De Nederlandse muziekpers moet er helaas niet veel van hebben, maar ik zie inmiddels ook de nodige zeer lovende recensies opduiken. Het zijn recensies waar ik me volledig in kan vinden. Lorde is misschien in een keurslijf gedrongen, maar ontworstelt zich keer op keer aan dit keurslijf als Houdini in zijn beste dagen. Hele knappe plaat. Erwin Zijleman
