Een overbodig tussendoortje of een waardevolle aanvulling op een indrukwekkend oeuvre? De critici zijn het vooralsnog niet eens over Together At Last van Jeff Tweedy.
De voorman van Wilco heeft op zijn eerste echte soloplaat (in 2002 verscheen onder zijn naam de filmsoundtrack Chelsea Walls) gekozen voor akoestische versies van songs uit zijn bijzondere catalogus.
Together At Last moet het doen met akoestische gitaar, incidenteel mondharmonica en de stem van Jeff Tweedy.
Uiteraard komen flink wat songs van Wilco voorbij, maar Together At Last staat ook stil bij inmiddels al weer bijna vergeten uitstapjes als Golden Smog (een supergroep met leden van flink wat aansprekende bands, waaronder The Jayhawks, The Replacements en Soul Asylum) en Loose Fur (Jeff Tweedy’s samenwerking met meesterdrummer Glenn Kotche en multi-instrumentalist Jim O'Rourke).
Together At Last bevat misschien niets nieuws, maar de uiterst ingetogen akoestische versies van de songs van Jeff Tweedy klinken totaal anders dan de versies uit het verleden. Het zijn versies die je niet moet vergelijken met de originelen, maar moet beluisteren als nieuwe songs. Dan hoor je wat een geweldig songwriter Jeff Tweedy is, maar hoor je ook dat hij in staat is om met zeer bescheiden middelen songs tot leven te brengen.
Het is maar weinig singer-songwriters gegeven om de aandacht 40 minuten vast te houden met een akoestische gitaar en een stem, maar Jeff Tweedy draait er zijn hand niet voor om. Together At Last ontleent zijn kracht natuurlijk aan de stem en het gitaarspel van Jeff Tweedy, maar het zijn vooral de geniale songs die de plaat zo goed maken.
De rijk georkestreerde parels van Wilco blijken opeens songs die ook prima zijn terug te brengen tot de basis van akoestische gitaar en zang. Zeker wanneer Jeff Tweedy kiest voor uiterst ingetogen gitaarspel en zang hoor je er weinig tot niets van de originelen meer in, maar als de Amerikaan het tempo even opvoert, ben je toch opeens weer terug bij de meesterwerken van de band uit Chicago.
Ik ben over het algemeen niet zo gek op uiterst sobere platen als de soloplaat van Jeff Tweedy, maar van deze plaat kan ik geen genoeg krijgen. Bij oppervlakkige beluistering lijkt het een op een avond en nacht in elkaar geflanste plaat, maar hoe beter ik luister hoe meer ik hoor.
Together At Last van Jeff Tweedy is wat mij betreft een waardevolle aanvulling op het al zo bijzondere oeuvre van de Amerikaan en het is bovendien een plaat die naar meer smaakt. Er zijn nog heel wat Wilco songs die ik graag eens teruggebracht tot de essentie zou horen en natuurlijk is er ook nog dat andere bandje waarmee Jeff Tweedy aan het begin van de jaren 90 zoveel indruk maakte en een geheel nieuw genre op de kaart zette. Erwin Zijleman
Robyn Ludwick ken ik van haar in 2005 in eigen beheer uitgebrachte debuut en de drie jaar later verschenen opvolger.
Op haar debuut For So Long maakte de singer-songwriter uit Texas direct een onuitwisbare indruk. Robyn Ludwick was destijds begin 30, net moeder en had geen makkelijk leven op het Texaanse platteland. Het zorgde voor een doorleefde rootsplaat vol indringende persoonlijke verhalen.
De uit een zeer muzikale familie afkomstige singer-songwriter maakte minstens evenveel indruk met het in 2008 verschenen Too Much Desire, dat haar had moeten scharen onder de smaakmakers van de Amerikaanse rootsmuziek.
De afgelopen negen jaar hoorde ik eigenlijk niets van Robyn Ludwick, sinds ze een week of wat geleden haar nieuwe plaat aankondigde in de mailbox. This Tall To Ride is inmiddels verschenen en ook dit is weer een prachtplaat.
Robyn Ludwick maakt nog steeds alt-country waarin de gitaren af en toe mogen uithalen, waarin de verhalen vooral de donkere zijde van het leven belichten en waarin de singer-songwriter uit Texas imponeert met emotievolle en doorleefde vocalen.
Denk aan de platen van Lucinda Williams, het rauwere werk van Allison Moorer, de prachtplaten van Patti Griffin en de platen van Rosanne Cash, om maar eens een aantal namen te noemen. Met het noemen van namen doe je Robyn Ludwick overigens tekort, want de Amerikaanse singer-songwriter maakt ook op haar nieuwe plaat weer diepe indruk met ijzersterke songs, een indringend en broeierig geluid en een stem waarvan je alleen maar kunt houden.
Ook This Tall To Ride is weer een donkere plaat, waarop onderwerpen als liefde, seks, drank en drugs centraal staat. Het maakt de songs van Robyn Ludwick een stuk rauwer dan die van frisse, jonge en momenteel razend populaire countryzangeressen als Kacey Musgraves en al haar soortgenoten. De populariteit van deze jonge countryzangeressen uit Nashville zal Robyn Ludwick niet snel evenaren, maar in kwalitatief opzicht kan This Tall To Ride de competitie makkelijk aan.
De songs van Robyn Ludwick dringen zich ook dit keer genadeloos op en snijden door de donkere teksten en de doorleefde zang meerdere keren door de ziel. Net als bijvoorbeeld Amanda Pearcy maakt Robyn Ludwick muziek die iets met je doet, of je dat nu wilt of niet.
Ook in muzikaal opzicht valt er op This Tall To Ride heel veel te genieten. Robyn Ludwick heeft een aantal prima muzikanten verzameld, die zorgen voor een rauw en broeierig geluid, waarin de gitaren de hoofdrol spelen en meer dan eens zorgen voor gitaarpartijen van een enorme schoonheid.
Ik was Robyn Ludwick eerlijk gezegd wat uit het oog verloren na haar tweede plaat, maar direct bij de eerste noten van haar nieuwe plaat was ik verkocht. This Tall To Ride is sindsdien alleen maar veel beter geworden en behoort absoluut tot de beste rootsplaten die 2017 tot dusver heeft opgeleverd. Erwin Zijleman
This Tall To Ride kan worden verkregen via het prachtige cdbaby: https://store.cdbaby.com/cd/robynludwick22.
ee
ff
