De naam Peter Perrett zal lang niet bij iedereen een belletje doen rinkelen en hetzelfde geldt helaas voor de naam van de band die bij tussen 1977 en 1981 aanvoerde.
De uit Londen afkomstige band The Only Ones dook in 1978 op in het kielzog van de eerste Britse en Amerikaanse punkbands en kreeg daarom bijna automatische het label punk en later het label new wave opgeplakt.
De band maakte met The Only Ones (1978), Even Serpents Shine (1979) en Baby's Got a Gun (1980) drie uitstekende platen en het waren platen die zich ver buiten de hokjes van de punk en de new wave bewogen.
Mede door het opvallend veelzijdige karakter kregen de platen van The Only Ones niet dezelfde status als die van de meeste tijdgenoten van de band, maar zeker achteraf bezien zijn ze alle drie van hoog niveau en zeer invloedrijk. Paul Westerberg van The Replacements maakte nooit een geheim van zijn bewondering voor de platen van The Only Ones, maar ook The Libertines, Lloyd Cole en alle bands van Luke Haines (The Auteurs) lieten zich stevig beïnvloeden door de helaas niet erg omvangrijke nalatenschap van The Only Ones.
Na het uit elkaar vallen van The Only Ones leek Peter Perrett definitief ten prooi te vallen aan een hardnekkige drugsverslaving, al probeerde hij nog wel een band te formeren, maakte hij in 1996 nog een, overigens matige, soloplaat (Woke Up Sticky) en kwamen The Only Ones een jaar of tien geleden ook nog eens bij elkaar.
Vrijwel uit het niets is Peter Perrett nu terug. De Britse muzikant heeft zijn leven weer opgepakt en heeft met How The West Was Won een verrassend sterke soloplaat gemaakt. Voor iedereen die de drie platen van The Only Ones kent, klinkt de nieuwe soloplaat van Peter Perrett waarschijnlijk bekend in de oren. De Brit beschikt over een uit duizenden herkenbaar stemgeluid en maakt nog altijd muziek die niet eens zover verwijderd is van de platen die zijn band al weer bijna 40 jaar geleden maakte.
Het is muziek die kan worden omschreven als rock ’n roll in de breedste zin van het woord en het is rock ’n roll die een aantal decennia aan invloeden verwerkt en vooral Amerikaans klinkt.
In muzikaal opzicht is How The West Was Won misschien geen wereldschokkende plaat, al veer ik meerdere keren enthousiast op wanneer de gitarist mag soleren of zijn gitaarlijnen breed mag laten uitwaaieren.
In vocaal en tekstueel opzicht is How The West Was Won veel indrukwekkender. Peter Perrett beschikt over een bijzondere stem en het is een stem die zijn persoonlijke songs inkleurt met veel gevoel.
In de openingstrack deed het me allemaal wel erg aan Lou Reed denken, maar naarmate de plaat vordert had ik ook zeker associaties met de muziek van Gavin Friday, de platen van de in 1991 overleden Johnny Thunders (die met zijn band The New York Dolls Peter Perrett ooit inspireerde tot het maken van muziek) en hier en daar toch ook Bob Dylan.
Ik moest wel weer even wennen aan de bijzondere stem van de Brit, maar als How The West Was Won je eenmaal te pakken heeft, groeit de onverwachte terugkeer van Peter Perrett al snel tot grote hoogten. Erwin Zijleman
De Nederlandse band Maggie Brown maakte iets meer dan drie jaar geleden één van de mooiste platen van 2014 en leverde misschien wel de beste gitaarplaat van het betreffende jaar af.
Na een solo uitstapje van zanger/gitarist Marcel Hulst (die als Mountaineer een al even mooie en indrukwekkende akoestische plaat maakte) is de Amsterdamse band nu terug met haar tweede plaat.
Op Another Place gaat Maggie Brown verder waar het iets meer dan drie jaar geleden ophield, maar zet de band ook nieuwe stappen.
Het debuut van Maggie Brown viel niet alleen op door onweerstaanbaar aangename gitaarsongs, maar maakte ook indruk met een veelheid aan invloeden, waardoor de plaat nauwelijks in een hokje was te duwen. Op Another Place zijn de songs van Maggie Brown alleen maar mooier geworden en bovendien voegt Maggie Brown nog wat invloeden toe aan haar al zo veelzijdige geluid.
Vergeleken met het debuut legt de Amsterdamse band net wat andere accenten. Waar ik op het debuut van de band invloeden hoorde van de zonnige gitaarpop van Excelsior en uit de alt-country, hoor ik nu meer Westcoast pop, die vervolgens op bijzondere wijze wordt gecombineerd met invloeden uit de indie gitaarpop van veel recentere datum. Another Place klinkt hierdoor anders dan zijn voorganger, maar is ook een logisch vervolg op het debuut.
Nog meer dan op het debuut heeft Maggie Brown op Another Place een bijzonder eigen geluid. De Amsterdamse band is hoorbaar beïnvloed door Westcoast pop uit een ver verleden, maar doet geen moment haar best om de muziek uit dit verleden te reproduceren. Aan de Westcoast pop ontleent Maggie Brown de zonnige klanken, de honingzoete melodieën en het lome tempo, maar omdat de band hier vervolgens allerlei meer eigentijdse invloeden aan toe voegt, zal niemand het in zijn hoofd halen om deze plaat in het hokje Westcoast pop te duwen.
Net als het debuut van Maggie Brown is Another Place een plaat die constant associaties oproept, maar je vervolgens steeds weer op het verkeerde been zet. Het ene moment hoor je muziek uit de jaren 60 en 70, het volgende moment muziek die Coldplay had kunnen maken wanneer het prima debuut van de Britse band was geflopt (en zwichten voor de commercie onnodig was geweest). En zo kan ik nog veel meer namen noemen, maar omdat ze allemaal maar heel even stand houden is dat zinloos.
Maggie Brown betovert op Another Place met een eigen geluid en het is een geluid om te koesteren. De songs van de band vallen ook dit keer op door zonnige en ruimtelijk klinkende gitaarlijnen, die fraai contrasteren met het ietwat melancholische karakter van veel songs van de band.
Maggie Brown stond op haar debuut al garant voor opvallend melodieuze songs, maar komt dit keer op de proppen met songs die je onmiddellijk doen smelten. Het uitstekende gitaarwerk en de honingzoete melodieën passen vervolgens weer prachtig bij de wat lome vocalen, die hier en daar zijn voorzien van fraaie koortjes (waardoor je toch weer opeens in het Californië van de jaren 60 beland), maar kunnen ook voorzichtig uitbarsten (waarna je direct weer in het heden bent) of zo benevelen dat het genre psychedelische Westcoast dreampop geboren lijkt.
De lat lag na het geweldige debuut van drie jaar geleden ontzettend hoog, maar ik kan alleen maar concluderen dat Maggie Brown er met haar tweede plaat soepel overheen gaat. Ik heb de plaat inmiddels een tijdje in huis, maar iedere keer dat ik Another Place hoor groeit de diepe bewondering en de intense liefde voor deze prachtplaat. Erwin Zijleman
Another Place van Maggie Brown kan digitaal of fysiek (cd/vinyl) worden verkregen via de bandcamp pagina van de band: https://maggiebrown.bandcamp.com/album/another-place. De release show van de nieuwe plaat is vanavond vanaf 20.30 in de Nieuwe Anita in Amsterdam.
