Sharon Van Etten kiest voor een elektronischer en zwaarder aangezet geluid, maar blijft gelukkig ook gewoon Sharon Van Etten
Ik lees nogal wat kritische woorden over de productie van de nieuwe plaat van Sharon van Etten, maar persoonlijk kan ik zwaar aangezette en veel elektronischere geluid van topproducer John Congleton wel waarderen. Remind Me Tomorrow klinkt anders dan zijn voorgangers, maar is desondanks een echte Sharon van Etten plaat met emotievolle en gepassioneerde vocalen en bloedstollend mooie songs, die vaak een voorkeur voor donkere of zelfs duistere tinten lijken te hebben. De nieuwe van Sharon Van Etten is bovendien een plaat die steeds nieuwe dingen laat horen en daarom lang aan kracht wint.
Remind Me Tomorrow, de nieuwe plaat van Sharon Van Etten, roept de eerste dagen na de release nogal gemengde reacties op. De een vindt het fantastisch, de ander vindt het zwaar tegenvallen; een tussenweg lijkt er niet te zijn.
Direct bij eerste beluistering heb ik gekozen voor het eerste kamp en ook na flink wat keren horen vind ik de nieuwe plaat van Sharon Van Etten erg goed. Heel erg goed zelfs.
Nu was ik ook wel toe aan een nieuwe plaat van de Amerikaanse muzikante, want haar tot voor kort laatste wapenfeit, Are We There, stamt uit het voorjaar van 2014. Sharon Van Etten werd sinds die behoorlijk donkere plaat moeder en ontdekte dat de liefde ook mooi kan zijn.
Overigens verscheen vorig jaar een reissue van Sharon Van Etten’s debuut Because I Was In Love uit 2009. Het was een plaat die destijds nauwelijks aandacht trok, maar het is een hele mooie plaat, die het talent van de Amerikaanse al nadrukkelijk laat horen. Het is ook een plaat die mijlenver is verwijderd van het deze week verschenen Remind Me Tomorrow. Waar het debuut van Sharon Van Etten een uiterst ingetogen en zeer spaarzaam geproduceerde plaat is, valt Remind Me Tomorrow op door een vol en bij vlagen zwaar aangezet geluid.
Het is een geluid waarvoor de zeer ervaren producer John Congleton heeft getekend. Deze John Congleton heeft een CV om bang van te worden en is onder andere bekend van het zwaar aangezette elektronische geluid waarmee St. Vincent de wereld heeft veroverd de afgelopen jaren. Een aantal tracks op Remind Me Tomorrow doet wel wat denken aan de zwaar aangezette elektronische muziek van St. Vincent en het is in deze tracks dat Sharon Van Etten het verst is afgedwaald van haar zo bijzondere eigen geluid.
Het zijn ook deze tracks die waarschijnlijk de meeste weerstand oproepen bij een ieder die Epic uit 2010, Tramp uit 2012 of Are We There uit 2014 in zijn of haar jaarlijstje zette, maar het zijn ook tracks die op Remind Me Tomorrow in de minderheid zijn. Veel tracks op de plaat zijn wat mij betreft niet eens zo heel ver verwijderd van de Sharon Van Etten die we kennen. Natuurlijk heeft John Congleton de nodige elektronica toegevoegd aan het geluid van Sharon Van Etten, maar de donkere sfeer en de onderhuidse spanning die haar vorige plaat zo mooi en bijzonder maakte zijn gebleven, net als de subtiliteit.
Sharon van Etten heeft zich bij het schrijven van de songs van haar nieuwe plaat naar verluidt laten beïnvloeden door Nick Cave en Portishead en met name invloeden van de laatste band zijn goed hoorbaar. Ik kan daar van alles aan toevoegen (variërend van PJ Harvey tot Florence + The Machine), maar uiteindelijk hoor ik toch vooral Sharon Van Etten.
Ik kan me voorstellen dat het vollere en elektronischere geluid van Sharon Van Etten niet bij iedereen in de smaak valt, maar aan de andere kant is het een bijzonder smaakvol en avontuurlijk geluid, dat steeds weer bijzondere dingen laat horen en prima past bij de emotievolle en gepassioneerde vocalen van Sharon Van Etten en haar intense songs. Het zijn vocalen die een extra lading krijgen door de vaak duistere en zwaar aangezette klanken, wat weer flink gecontrasteerd met de toch net wat toegankelijkere popsongs van de Amerikaanse muzikante, maar ook fraai tegenwicht geeft aan de enkele wat meer ingetogen songs op de plaat.
Uiteindelijk vind ik het verschil met de vorige platen van Sharon Van Etten niet eens zo groot en zijn haar bijzondere zang, haar vaak wat beklemmende en opvallend intense songs (het is niet zo gek dat ze mocht bijdragen aan Twin Peaks) en het hoge niveau van deze songs vaste waarden. Het levert een plaat op die wat mij betreft alleen maar mooier wordt, die me in een steeds stevigere wurggreep houdt en die zeker niet misstaat naast de terecht zo bejubelde voorgangers. Erwin Zijleman
De muziek van Sharon Van Etten is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://sharonvanetten.bandcamp.com/album/remind-me-tomorrow.
Jonge Amerikaanse zangeres haalt de soul uit haar tenen, maar imponeert pas echt in de power ballads die je compleet omver blazen
Liz Brasher treedt op haar debuut in de voetsporen van grote zangeressen uit de Southern soul, vult de leegte die Amy Winehouse heeft achtergelaten, maar kan nog veel meer. Wanneer ze kiest voor pop zingt ze de pannen van het dak, maar de Amerikaanse zangeres kan ook uit de voeten met gedreven gospel of weemoedige blues. In vocaal opzicht is het smullen, maar ook de instrumentatie op Painted Image is een kunststukje. De plaat neemt je mee terug naar de hoogtijdagen van de Southern soul, maar voegt talloze accenten van recentere datum toe. De concurrentie is moordend voor Liz Brasher, maar ik kies zonder een spoor van twijfel voor deze getalenteerde dame.
De Amerikaanse zangeres Liz Brasher debuteerde in het voorjaar van 2018 met de prima EP Outcast. Op de op het Fat Possum label verschenen EP maakte de in North Carolina opgegroeide zangeres indruk met een authentiek klinkend soulgeluid, dat af en toe flirtte met Southern Rock. Alle reden dus om uit te zien naar haar debuutalbum.
Liz Brasher maakte als kind en als lid van het plaatselijke kerkkoor kennis met gospel, ontdekte de rijke geschiedenis van de soulmuziek toen ze naar Chicago verhuisde en ontdekte haar eigen soulstem toen ze zich in Memphis, Tennessee, had gevestigd.
De keuze voor Memphis, Tennessee, is geen toevallige. Luister naar Painted Image, het debuutalbum van Liz Brasher, en je wordt meer dan eens mee teruggenomen naar de hoogtijdagen van de Memphis soul. Liz Brasher nam haar debuut op in twee legendarische studio’s in Memphis en deed een beroep op gelouterde muzikanten, die prima weten hoe een goede soulplaat moet klinken.
Painted Image schuurt tegen de groten uit de Southern soul aan, doet me meer dan eens denken aan de muziek waarmee Amy Winehouse een wereldster werd, maar Liz Brasher toont op haar debuut toch net wat meer lef dan de meeste van haar soortgenoten. De authentiek klinkende soul wordt hier en daar verruild voor donker en broeierig klinkende popmuziek vol grootse uithalen. Painted Image heeft dan raakvlakken met Ellen Foley’s briljante Nightout of schuift op richting de even krachtige blue-eyed soul van Dusty Springfield.
Liz Brasher heeft hiernaast dezelfde voorliefde voor retro als bijvoorbeeld Nicole Atkins, maar kan ook kiezen voor songs die weer eerder in het hokje singer-songwriter muziek passen of kiezen voor gospel of blues. Ik kan me voorstellen dat veel muziekliefhebbers behoefte hebben aan wat meer focus, maar mij bevalt het wispelturige karakter van Painted Image wel.
Liz Brasher beschikt over een stem die alle kanten op kan. Ze kan heerlijk soulvol klinken, maar ook pop en folk zet ze moeiteloos naar haar hand. Het is bovendien een stem met een eigen karakter, die zich niet zomaar laat vergelijken met een stem uit het verleden.
Het is een stem die nog wat verder wordt opgetild door de bijzonder fraaie instrumentatie op Painted Image. Wanneer de blazers aanzwellen heeft de soul direct gewonnen op het debuut van Liz Brasher, maar wanneer het orgeltje warm en mysterieus klinkt en de gitaren op fraaie wijze de ruimte vullen, schiet de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter direct een andere kant op en hetzelfde gebeurt wanneer weemoedige strijkers domineren.
Het zorgt ervoor dat Liz Brasher de aandacht veel makkelijker vasthoudt dan al die jonge soulzangeressen die een graantje mee willen pikken van het enorme gat dat Amy Winehouse een paar jaar geleden heeft achtergelaten. In de meest soulvolle momenten vult Liz Brasher dit gat op indrukwekkende wijze, maar Painted Image doet nog veel meer. Bezwerende gospel, melancholische blues, dampende soul of een popballad waarin de zangeres uit Memphis de pannen van het dak zingt; Painted Image heeft het allemaal en hoe vaker ik naar de plaat luister hoe meer ik Liz Brasher geloof.
Wanneer je een stem hebt als Liz Brasher en een beroep kunt doen op de muzikanten die meespelen op Painted Image is het maken van een acceptabele plaat niet zo moeilijk, maar het debuut van Liz Brasher is veel meer dan een acceptabele plaat. In het begin vond ik het jammer dat ze niet vol had gekozen voor de soul, maar inmiddels zijn het vooral de power ballads die goed zijn voor kippenvel en iedere keer is het weer wat meer. Erwin Zijleman
De muziek van Liz Brasher is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://lizbrasher.bandcamp.com/album/painted-image.
