02 augustus 2022

Maggie Rogers - Surrender

Maggie Rogers behoort sinds 2019 tot de populaire popprinsessen, maar op haar nieuwe album Surrender laat de Amerikaanse muzikante ook haar veelzijdigheid horen en schuwt ze het avontuur bovendien niet
Maggie Rogers transformeerde een paar jaar geleden in één klap van een piepjonge indie-folkie in een heuse popprinses. De afgelopen jaren combineerde de Amerikaanse muzikante dit met een universitaire studie, maar met Surrender ligt de aandacht weer volledig bij de muziek. Op Surrender maakt Maggie Rogers aanstekelijke pop, rock en folk, maar stiekem is haar muziek toch een stuk avontuurlijker dan die van al die andere popprinsessen. Surrender is een album vol hitpotentie, maar het is ook een persoonlijk en eigenzinnig album van een muzikante die veel in haar mars heeft en ons de komende jaren ongetwijfeld gaat verrassen met albums die nog beter zijn dan het sterke Surrender.


De Amerikaanse muzikante Maggie Rogers liet een jaar of tien geleden voor het eerst van zich horen met een in eigen beheer uitgebracht indiefolk album, The Echo, dat ze maakte toen ze nog op de middelbare school zat. Het album is, net als de uitstekende opvolger Blood Ballet uit 2014, niet te vinden op de streaming media platforms, maar nog wel op de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante. 

Op de streaming media platforms begint de carrière van Maggie Rogers met de uit 2017 stammende EP Now That The Light Is Fading, met hierop de single Alaska (waarmee Maggie Rogers een onuitwisbare indruk maakte op Pharrell Williams), en vooral het in 2019 verschenen Heard It In A Past Life, waarop Maggie Rogers de indiefolk definitief verruilde voor de pop. 

Het is een album dat wat mij betreft niet heel erg opviel tussen de andere popalbums van dat moment, al klonk het in muzikaal opzicht misschien net wat avontuurlijker en was de zang beter. Ik vond Heard It In A Past Life een stuk minder interessant dan het oudere werk van Maggie Rogers, dat fraai werd verzameld op de eind 2020 verschenen verzamelaar Notes From The Archive: Recordings 2011-2016, maar hoorde ook op het popalbum het talent van de Amerikaanse muzikante. 

Maggie Rogers, die de afgelopen jaren ook studeerde aan de prestigieuze Harvard University, keert deze week terug met Surrender, waarop ze de touwtjes stevig in eigen handen heeft. Op haar vorige album was de Amerikaanse muzikante overgeleverd aan een heel legioen aan ervaren producers, maar haar nieuwe album produceerde ze zelf, samen met de Britse muzikant en producer Kid Harpoon. 

Ook Surrender is een album waarop het etiket pop prima past, maar het is een veelzijdiger en eigenzinniger album dan het zo succesvolle Heard It In A Past Life. Op Surrender maakt Maggie Rogers de popmuziek zoals de grote popprinsessen die op het moment maken, maar de muzikante uit Maryland heeft wel wat avontuur toegevoegd aan haar songs, waardoor ook de liefhebbers van indiepop mogelijk zullen vallen voor de charmes van Maggie Rogers. 

De Amerikaanse muzikante schuift nog verder op richting indie wanneer ze kiest voor een wat steviger geluid. Het blijft allemaal behoorlijk geproduceerd en gelikt klinken, maar subtiele uitstapjes maken de songs van Maggie Rogers interessanter dan die van haar soortgenoten, die ze ook in vocaal opzicht makkelijk de baas is. 

Zeker na een aantal tracks met een overvol pop- en rockgeluid verlang ik wel naar wat meer ingetogen songs die de Amerikaanse muzikante in het verleden maakte en ook die zijn te vinden op Surrender, al zijn ze wel in de minderheid. Maggie Rogers laat op Surrender horen dat ze alle kanten op kan. Ze overtuigt als popprinses en als rockchick, maar ook als folkie, wat knap is. 

Surrender bevat verder een serie aantrekkelijke songs die zich makkelijk opdringen en zit in muzikaal en vocaal opzicht gewoon knap in elkaar. Surrender is bovendien een zeer persoonlijk album, waarop Maggie Rogers zichzelf volledig bloot geeft. Het is zeker geen album dat hier dagelijks uit de speakers komt, maar binnen het segment waarin Maggie Rogers opereert is Surrender een album dat er makkelijk uitspringt. Het is genoeg reden om haar te blijven volgen, want net als Taylor Swift is ook Maggie Rogers in staat om een vol klinkende popplaat te verruilen voor een smaakvol indiefolk album. Ik ben benieuwd. Erwin Zijleman


Surrender van Maggie Rogers is verkrijgbaar via de Mania webshop:


01 augustus 2022

Josh Rouse - Going Places

Josh Rouse stelde vier jaar geleden flink teleur met een voor zijn doen bijzonder zwak album, maar laat op Going Places horen dat hij de goede vorm van met name zijn vroege albums nog niet is verloren
Ik heb altijd een zwak gehad voor de muziek van Josh Rouse, maar de afgelopen tien jaar was het beste er wel van af en zijn vorige album was zelf ondermaats. Going Places werd opgenomen tijdens de Spaanse corona lockdowns en laat Josh Rouse in topvorm horen. De Amerikaanse muzikant heeft een aantal tijdloze songs geschreven en vertolkt ze losjes maar geïnspireerd. De instrumentatie op het album is ontspannen en zonnig en ademt de sfeer van het nieuwe vaderland van de Amerikaanse muzikant. Josh Rouse blijft verder een uitstekend zanger met een bijzonder aangenaam stemgeluid. Ik had geen hoge verwachtingen van Going Places maar het is een uitstekend album.


Ik volg de Amerikaanse muzikant Josh Rouse al sinds zijn debuut Dressed Up Like Nebraska uit 1998 en de in Nebraska geboren muzikant stelde me eigenlijk nooit echt teleur. Dit veranderde in 2018 toen het ontstellend zwakke Love In The Modern Age verscheen. Op dit album omringde de Amerikaanse muzikant zich hier en daar met kil klinkende elektronica, wat een serie kleurloze en zouteloze popsongs opleverde. 

Love In The Modern Age was in kwalitatief opzicht heel ver verwijderd van de geweldige albums die Josh Rouse tussen 1998 en 2010 maakte, met Nashville uit 2005 als onbetwist hoogtepunt, maar het album was ook een stuk zwakker dan de wat mindere maar nog altijd heel behoorlijke albums die de Amerikaanse muzikant tussen 2011 en 2015 maakte. 

Josh Rouse keert deze week terug met Going Places en laat horen dat Love In The Modern Age gelukkig een eenmalige miskleun was. Going Places is niet alleen veel beter dan het album uit 2018, maar ook beter dan de albums die Josh Rouse na El Turista uit 2010 maakte, waardoor de conclusie dat Josh Rouse zijn oude vorm hervonden heeft gerechtvaardigd is. 

De Amerikaanse muzikant had in het verleden het patent op het schrijven van tijdloze popsongs en die kunst is hij niet verleerd. Op het indrukwekkende Nashville uit 2005 nam Josh Rouse afscheid van zijn huwelijk en van zijn thuisbasis, waarna hij zich in Spanje vestigde. Daar woont de Amerikaanse muzikant nog steeds (al verblijft hij ook nog regelmatig in zijn huis in Nashville) en in Spanje kwam hij vanaf 2020 met zijn gezin in een serie strenge corona lockdowns terecht. 

De songs op Going Places zijn geschreven met het idee om ze met zijn Spaanse band te spelen in een lokale club wanneer dat weer mogelijk was, wat lange tijd niet het geval was. Op Going Places klinkt de muziek van Josh Rouse losjes en ontspannen en hebben de keyboards van het vorige album gelukkig weer plaats gemaakt voor gitaren. 

Waar de songs op dat vorige album onder de maat waren, bevat Going Places weer de tijdloze songs die we kennen van de Amerikaanse muzikant. Josh Rouse verwerkt sinds zijn vertrek naar Spanje op subtiele wijze invloeden uit de Spaanse muziek in zijn songs en ze zijn ook weer te horen op Going Places, al klinkt ook het nieuwe album weer vooral Amerikaans. Going Places heeft wel de zonnige en ontspannen sfeer die past bij Zuid-Europa, al zou het ook een album kunnen zijn dat in California is opgenomen. 

Josh Rouse heeft op zijn nieuwe album meer te bieden dan een serie even aangename als tijdloze songs. Er wordt hoorbaar met veel plezier gemusiceerd op het album, dat knap in elkaar steekt, en Josh Rouse is nog altijd een zeer verdienstelijk zanger met een zeer aangenaam stemgeluid. 

Ik moet toegeven dat ik ook voor de miskleun uit 2018 al wat uitgekeken raakte op de albums van Josh Rouse en snel naar prachtplaten als Nashville, Home, 1972 of Subtitulo greep, maar Going Places is eindelijk weer eens een Josh Rouse album dat direct aangenaam vermaakt en vervolgens blijft boeien. 

De Amerikaanse muzikant lijkt de memorabele popsongs weer als vanouds bijna achteloos uit de mouw te schudden, maar het is een ontzettend knappe en verrassend veelzijdige serie songs die Josh Rouse ons voorschotelt op zijn nieuwe albums. Ik had hem na zijn vorige album al voorzichtig afgeschreven, maar dat was gelukkig voorbarig. Erwin Zijleman

De muziek van Josh Rouse is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://joshrouse.bandcamp.com.


Going Places van Josh Rouse is verkrijgbaar via de Mania webshop: