De zomerstop in muziekland is misschien niet meer zo duidelijk begrensd als een aantal jaren geleden, maar de afgelopen weken zag ik het aantal (interessante) releases toch weer flink afnemen, zodat het lastig zo niet onmogelijk wordt om wekelijks zeven krenten uit de pop te vissen. Ook steeds meer lezers weten de weg naar de krenten uit de pop overigens even niet meer te vinden, omdat ze elders vertoeven of even genoeg hebben van steeds maar weer nieuwe muziek. Met name deze week is de terugval van het aantal lezers dramatisch.
De komende weken blik ik daarom terug op de eerste helft van 2016, dat zich vooralsnog als een uitstekend maar ook wat verdrietig muziekjaar laat gelden. Als ik terugkijk op de eerste helft van 2016 treur ik over alle muzikanten die ons zijn ontvallen (onder wie persoonlijke helden als Bowie en Prince), maar zie ik ook verrassend veel hele sterke platen. Na een eerste selectie van mijn favorieten uit de eerste zes maanden van 2016 had ik aanzienlijk meer platen over dan de afgelopen jaren bij de eerste selectie voor de eindjaarlijst. Het is veelzeggend.
Voor mijn halfjaarlijst heb ik dan ook al flink wat pijnlijke keuzes moeten maken, maar na dagen opschrijven, doorstrepen en toch weer opschrijven, presenteer ik de komende weken mijn persoonlijke favorieten uit de eerste zes a zeven maanden van 2016. Het blijft een momentopname, maar ik vind het een stapel platen van een uitzonderlijk niveau. Bij verbanning naar een onbewoond eiland neem ik ze allemaal graag mee.
Wanneer het terugblikken er op zit gaat de krenten uit de pop uiteraard weer vrolijk verder met het zoeken naar nieuwe krenten binnen het hopelijk weer enorme en hoogstaande aanbod na de zomerstop. Er zijn al weer een aantal hele interessante platen aangekondigd en ook de komende weken verschijnt er af en toe nog wel wat moois (de nieuwe Lou Rhodes is echt prachtig). Erwin Zijleman
De Amerikaanse singer-songwriter Chip Taylor maakt al sinds het begin van de jaren 70 platen en heeft inmiddels een aardige stapel platen op zijn naam staan.
Het is een stapel waarvan ik er hooguit een handvol in de kast heb staan, waaronder de platen die Chip Taylor maakte met Carrie Rodriguez (van wie ik wel bijna alle platen in huis heb), maar de platen die ik van hem heb zijn erg goed.
Chip Taylor werd 76 jaar geleden als James Wesley Voight geboren in New York. Zijn vader was een professioneel golfer en de Voight familie telt verder flink wat acteurs. In beide disciplines kon James Wesley zich niet meten met de besten, waarna hij zijn heil zocht in het schrijven van songs.
Dat doet hij als Chip Taylor sinds het eind van de jaren 50 en niet zonder succes. Chip Taylor schreef in eerste instantie vooral songs voor anderen en heeft met Wild Thing en Angel Of The Morning in ieder geval twee klassiekers op zijn naam staan.
De afgelopen jaren is Chip Taylor behoorlijk productief en onlangs bracht hij zelfs twee platen tegelijk uit. I’ll Carry For You en Little Brothers blijken verrassend sterke platen en het zijn wat mij betreft platen die behoren tot het beste dat de afgelopen tijd in het genre is verschenen.
Chip Taylor maakt op zijn twee nieuwe platen vooral fluisterzachte songs. Het zijn songs die het moeten doen met een bijzonder ingetogen instrumentatie en de vaak wat breekbare stem van Chip Taylor, die soms gezelschap krijgt van mooie vrouwenstemmen (waaronder de prachtstem van Shaye Zadravec; een van de vele jonge protegees van Chip Taylor).
Zowel I’ll Carry For You en Little Brothers doen qua sfeer en songs wel wat denken aan de platen die Johnny Cash in zijn laatste levensjaren maakte, al zijn alle songs op de platen van Chip Taylor gloednieuw en zelf geschreven.
Chip Taylor is de afgelopen jaren niet alleen productief in de studio, maar staat ook veel op het podium, wat een inspiratiebron is geweest voor veel mooie of indringende verhalen. I’ll Carry For You en Little Brothers zijn zoals gezegd geen platen vol muzikale hoogstandjes, maar de uiterst sobere instrumentatie op de platen is wel bijzonder smaakvol en uiterst trefzeker en blijft ook overeind wanneer Chip Taylor de vocalen in een aantal tracks achterwege laat. De sobere instrumentatie past prachtig bij de stem van Chip Taylor, die flink weet te ontroeren met zijn mooie verhalen en zijn emotievolle stem.
Als ik moet kiezen voor een van de twee platen kies ik op dit moment voor I’ll Carry For You, maar kiezen is gelukkig niet nodig en bovendien ontlopen de platen elkaar qua niveau niet. Chip Taylor maakt indruk met zijn enorme productiviteit, maar de twee platen die hij onlangs heeft uitgebracht zijn ook nog eens wonderschoon. Een must voor iedere liefhebber van Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman
Little Brothers ligt in Nederland in de winkel. I'll Carry For You is onder andere verkrijgbaar via de website van het label van Chip Taylor: http://trainwreckrecords.com/store/.
