19 februari 2023

Caroline Polachek - Desire, I Want To Turn Into You

Luister oppervlakkig naar Desire, I Want To Turn Into You van Caroline Polachek en je hoort een goed gemaakte popplaat, maar luister net wat beter en je opent een schatkist vol mooie en bijzondere verrassingen
Toen in de herfst van 2019 Pang van Caroline Polachek verscheen bleef het opvallend stil, maar op een of andere manier is de Amerikaanse muzikante sindsdien uitgegroeid tot een potentiële wereldster. Haar nieuwe album Desire, I Want To Turn Into You wordt momenteel stevig bewierookt en dat is helemaal terecht. Caroline Polachek heeft immers een hoogstaand popalbum gemaakt, dat bij vlagen net zo aanstekelijk is als de albums van gerenommeerde popprinsessen, maar wel veel dieper graaft. Zeker wanneer het tempo omlaag gaat verrast Caroline Polachek in muzikaal opzicht en imponeert ze in vocaal opzicht. Op Desire, I Want To Turn Into You laat Caroline Polachek de popmuziek van de toekomst horen en het klinkt fantastisch.


Desire, I Want To Turn Into You, het op Valentijnsdag verschenen tweede album van de Amerikaanse muzikante Caroline Polachek, werd de afgelopen week, toch wel enigszins tot mijn verbazing, binnengehaald als een van de grote albums van 2023. De wijze waarop er al weken heel druk werd gedaan over het album, dat de afgelopen week dan definitief de hemel in werd geprezen, lijkt vooral een hype, maar het is wel een hele intrigerende hype. 

Caroline Polachek is immers zeker geen nieuwkomer in de muziek. Ze maakte drie eigenzinnige popalbums als lid van het onderschatte duo Chairlift, bracht als Ramona Lisa een fraai folky en filmisch album uit en timmerde bovendien aan de weg als producer voor onder andere Charli XCX. Tenslotte was er in de herfst van 2019 met Pang het eerste soloalbum onder haar eigen naam, dat destijds niet overdreven veel deed. Ik pikte het album zelf wel op, omarmde het in eerste instantie als een ‘guilty pop pleasure’, maar raakte vervolgens snel onder de indruk van het bijzondere talent van Caroline Polachek. 

Pang kreeg in 2019 veel te weinig aandacht, maar inmiddels is alles anders voor de Amerikaanse muzikante, die absoluut het momentum heeft. Dat is niet meer dan terecht, want ook Desire, I Want To Turn Into You is een geweldig album. Het is een album dat opent met drie aanstekelijke popsongs die wat mij betreft nog niet laten horen wat Caroline Polachek in huis heeft, al hoor je wel dat ze een bijzondere zangeres is met een enorm bereik (ze is niet voor niets een geschoold operazangeres). 

Na drie goed gemaakte popsongs, die met een beetje fantasie ook door Grimes of Taylor Swift gemaakt hadden kunnen worden, en een opvallend zonnig popliedje met een beetje flamenco, begint Desire, I Want To Turn Into You pas echt met het maken van diepe indruk in de vijfde track. Het tempo gaat in deze track wat omlaag, de elektronica en de ritmes worden spannender en de zang van Caroline Polachek wordt pas echt indrukwekkend. Ook in de tracks die volgen stopt de Amerikaanse muzikante heel veel avontuur in haar vooral maar zeker niet uitsluitend elektronisch ingekleurde songs en overtuigt ze bijzonder makkelijk als zangeres. 

Caroline Polachek maakt op Desire, I Want To Turn Into You pop met een hoofdletter P, maar ze graaft een stuk dieper dan de gemiddelde popprinses. De muziek van de al even eigenzinnige Grimes is goed vergelijkingsmateriaal, maar ook de namen van St. Vincent en Hyd moeten worden genoemd. Zeker wanneer je wat beter luistert naar het album hoor je hoe knap de muziek van Caroline Polachek in elkaar zit, wat af en toe zelfs associaties oplevert met de muziek van Kate Bush, vooral wanneer het gaat om het gebruik van klanken en haar stem. 

Caroline Polachek laat, nog meer dan op haar eerdere werk, horen dat ze een geweldige zangeres is met een bereik om bang van te worden, maar ook in muzikaal opzicht is Desire, I Want To Turn Into You een bijzonder fascinerend album. Wat bij oppervlakkige beluistering hooguit een serie moderne popsongs is, komt volledig tot leven bij beluistering met de koptelefoon. Dan pas hoor je hoeveel bijzonders Caroline Polachek heeft verstopt in haar muziek en hoe ze op onnavolgbare wijze op de hak van de tak springt en steeds weer dingen doet die je niet verwacht, onder andere met verrassende invloeden en muzikale en productionele hoogstandjes.

Desire, I Want To Turn Into You wordt, zoals gezegd tot mijn verbazing, binnengehaald als een van de grote albums van 2023. Dat verbaast me vooral omdat het in 2019 zo stil bleef rond het debuut van Caroline Polachek, want dat Desire, I Want To Turn Into You een van de grote albums van 2023 is staat ook voor mij vast en ik ben nog lang niet klaar met het ontdekken van dit bijzondere album. Erwin Zijleman

De muziek van Caroline Polachek is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://carolinepolachek.bandcamp.com/album/desire-i-want-to-turn-into-you.


Desire, I Want To Turn Into You van Caroline Polachek is verkrijgbaar via de Mania webshop:



18 februari 2023

Ron Sexsmith - The Vivian Line

Ron Sexsmith wordt over het algemeen niet gerekend tot de grootheden binnen de popmuziek, maar ook de songs op The Vivian Line zijn weer van een niveau waarvan de meeste songwriters alleen maar kunnen dromen
Ik ben inmiddels een kleine dertig jaar fan van de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith en hij heeft me echt nog nooit teleurgesteld. Ook zijn nieuwe album The Vivian Line laat weer goed horen dat de Canadese muzikant behoort tot de allerbeste songwriters en niet misstaat in een rijtje met de grootheden uit de popmuziek. De songs op The Vivian Line zijn zeer sfeervol ingekleurd, met hier en daar flink wat strijkers en blazers, en dat past prachtig bij de stem van Ron Sexsmith, die nog altijd een uitstekende zanger is. Het is zo langzamerhand bijna vanzelfsprekend dat de Canadese muzikant albums vol memorabele popsongs aflevert, maar wie doet dit Ron Sexsmith na?


Ron Sexsmith is misschien niet meer zo productief als in zijn jongere jaren, maar voor een masterclass songwriting ben je bij de Canadese muzikant nog altijd aan het juiste adres. Ik heb inmiddels een flinke rij Ron Sexsmith albums in de kast staan en het zijn albums waartussen ik met geen mogelijkheid zou kunnen kiezen, ook niet als het echt zou moeten, al zou ik onder zware bedreiging waarschijnlijk uitkomen bij Cobblestone Runway uit 2002 en Retriever uit 2004. De Canadese muzikant schrijft songs van een niveau dat alleen de allergrootste songwriters is gegeven en heeft inmiddels een enorme lijst prachtsongs op zijn naam staan. 

Ook op het deze week verschenen The Vivian Line staat weer een dozijn memorabele popliedjes en het zijn stuk voor stuk popliedjes die het unieke stempel van Ron Sexsmith dragen. De Canadese muzikant heeft zijn voormalige thuisbasis Toronto verlaten en is teruggekeerd naar Ontario, waar hij opgroeide. Voor het opnemen van The Vivian Line toog hij echter naar Nashville, Tennessee, waar hij samenwerkte met multi-instrumentalist en producer Brad Jones, die als bassist was te horen op een aantal vroege Ron Sexsmith albums. 

Ron Sexsmith heeft na een stuk of vijftien prachtalbums nog lang niet dezelfde status als songwriters als Paul McCartney, Elvis Costello, Ray Davies, Harry Nilsson en Randy Newman, om er een paar te noemen, maar ze zouden zich stuk voor stuk niet schamen voor de songs die Ron Sexsmith inmiddels een kleine dertig jaar schrijft. Ook The Vivian Line staat weer vol met songs die je direct bij de eerste keer horen dierbaar zijn en die ook na talloze keren horen nog niet vervelen. 

Ron Sexsmith en Brad Jones hebben The Vivian Line behoorlijk vol maar ook zeer smaakvol ingekleurd. Met name door de strijkers en de blazers doet het af en toe wat barok aan, maar het is ook een album vol tijdloze popliedjes zoals de hierboven genoemde grootheden ze een aantal decennia geleden maakten. 

The Vivian Line is zoals gezegd een typisch Ron Sexsmith album en dat betekent ook dat de songs op het album zeker niet eenvormig klinken. The Vivian Line is een behoorlijk gevarieerd klinkend album met het niveau van de songs en de smaakvolle inkleuring als constanten. Ook in vocaal opzicht doet het nieuwe album van de Canadese muzikant niet onder voor zijn vroegere werk. De stembanden van Ron Sexsmith zijn nog niet aan slijtage onderhevig en voorzien de songs op The Vivian Line van een inmiddels herkenbaar en karakteristiek geluid. 

Het nieuwe album van Ron Sexsmith is een ontspannen klinkend album, maar de Canadese muzikant maakt zich er zeker niet makkelijk van af. Ook The Vivian Line klinkt direct bij eerste beluistering bekend of zelfs vertrouwd, wat hier en daar misschien ten koste gaat van de urgentie. Heel erg vind ik dat niet, want wat zijn de songs van Ron Sexsmith weer mooi en tijdloos. Het zijn songs die zich direct genadeloos opdringen, zeker als je een zwak hebt voor de muziek van de Canadese muzikant, maar er valt ook altijd wel wat moois en bijzonders te ontdekken in de songs van Ron Sexsmith. 

In vrijwel al mijn recensies van de albums van Ron Sexsmith roem ik de nagenoeg perfecte popliedjes die hij bijna achteloos uit zijn mouw lijkt te schudden. Het is niet anders op The Vivian Line, dat sinds mijn eerste beluistering ook nog eens flink is gegroeid. Het lijkt zo makkelijk als je Ron Sexsmith aan het werk hoort, maar wat is het ontzettend knap. Erwin Zijleman


The Vivian Line van Ron Sexsmith is verkrijgbaar via de Mania webshop: