Aan rammelende maar o zo aanstekelijke popliedjes dit jaar geen gebrek, maar ze zijn op hun best wanneer er net wat meer diepgang achter schuilt, zoals op deze 100% feelgood maar ook 100% groeiplaat. Een keer horen en je wilt niet meer zonder.
The Prettiots is een vrouwelijk duo uit Brooklyn dat op haar debuut Funs Cool grossiert in nagenoeg onweerstaanbare popliedjes.
De muziek van Kay Kasparhauser en Lulu Landolfi wordt meer dan eens vergeleken met die van de legendarische New Yorkse band The Moldy Peaches, maar rammelt over het algemeen toch een stuk minder en bevat bovendien beter uitgewerkte popliedjes (die af en toe wel wat hebben van Lily Allen in haar muzikaal beste en in tekstueel opzicht meest valse dagen).
The Prettiots moeten het zeker niet hebben van muzikale hoogstandjes of van een blinkende productie, maar op een of andere manier doen de charmante popliedjes van het tweetal iets met mij.
Het zijn popliedjes met honingzoete melodieën, vaak een knipoog naar de girl pop uit de jaren 60 en gitzwarte teksten waarin de liefde centraal staat en geen enkel precair onderwerp uit de weg wordt gegaan. Dat laatste doen The Prettiots overigens met bijzonder veel humor, wat beluistering van Funs Cool nog net iets leuker maakt.
Funs Cool is een plaat die continu goed is voor een brede glimlach, maar The Prettiots moeten het zeker niet alleen hebben van hun charme. Meer dan eens hoor je geniale gitaarloopjes, heerlijke basloopjes of wordt het geluid van het tweetal verrassend verrijkt met een ukelele, maar ook in vocaal opzicht kan het duo uit Brooklyn af en toe flink verrassen met verleidelijke zang of bijzonder fraaie harmonieën.
Het zijn in eerste instantie vooral momenten die Funs Cool naar een hoger plan tillen, maar de rest van de plaat trekt zich hier verrassend snel aan op. Wanneer je Funs Cool eenmaal een paar keer hebt gehoord is aan complete verslaving niet meer te ontkomen.
De popliedjes van The Prettiots worden bij herhaalde beluistering leuker en leuker en als ze eenmaal voorgoed in het geheugen zijn opgeslagen is Funs Cool een plaat die je niet meer wilt missen. Het is misschien nog een maand of wat winter, maar met Funs Cool van The Prettiots is de lente al lang begonnen. Erwin Zijleman
Het terugblikken op de eerste helft van 2016 start met deze fraaie plaat van eigen bodem. Eigenzinnig, tegendraads en hierdoor nauwelijks in een hokje te duwen, maar ook van een betoverende schoonheid. Verdient veel meer aandacht dan de plaat heeft gekregen.
Het muziekjaar 2016 is opvallend voortvarend uit de startblokken gekomen met heel veel goede platen en ook heel wat uitstekende platen van ‘grote namen’. Hierdoor vallen er helaas ook relatief veel platen van net wat minder bekende muzikanten buiten de boot.
Elephanta van de Amsterdamse band Bird On The Wire heeft tot dusver te weinig aandacht gekregen, terwijl de plaat wel degelijk behoort tot de smaakmakers binnen het aanbod van de eerste weken van 2016.
Bird On The Wire, dat haar naam waarschijnlijk heeft ontleend aan de gelijknamige song van Leonard Cohen, maakt muziek die het zelf omschrijft als ‘dreamkraut’.
Dat is een omschrijving die direct prijsgeeft door welke twee stromingen de band zich heeft laten beïnvloeden. Elephanta (de wind die in India het eind van de moesson inluidt) heeft inderdaad de donkere en dromerige klanken en betoverende gitaarlijnen van de dreampop en valt hiernaast op door experimentele klanken en wendingen die zeker zijn geïnspireerd door de Krautrock uit de jaren 70.
Hiermee zijn we er echter nog niet, want het uit drie vrouwen en één man bestaande Bird On The Wire is een band met vele bijzondere eigenschappen. De dromerige klanken worden verder ingekleurd door bijzondere vrouwenstemmen, die voor de afwisseling eens niet klinken als de stemmen die in de dreampop zo gebruikelijk zijn, en die Bird On The Wire voorzien van een opvallend eigen geluid.
Elephanta is bovendien een plaat vol dynamiek. Bird On The Wire maakt vaak ingetogen en bijna bedwelmende muziek, die ook zeker invloeden uit de psychedelica bevat, maar de muziek van de band kan ook ontsporen, waarna de sprookjesachtige sterrenhemel plaats maakt voor onheilspellend noodweer.
Het bijzondere gebruik van elektronica, de flirts met bijzondere ritmes, het heerlijk vervormde gitaarspel en de fraaie productie van de Belgische producer Koes Gisen (An Pierlé, The Bony King Of Nowhere, The Black Heart Rebellion) voorzien de muziek van de band van nog wat extra dimensies.
Zeker door de invloeden uit de dreampop zal Bird On The Wire worden vergeleken en moeten concurreren met de 1001 andere bands die dit genre hebben omarmd, maar wat mij betreft is de Amsterdamse band deze andere bands mijlenver voor.
Elephanta is een plaat die makkelijk verleidt met bedwelmende klanken en betoverende vocalen en gitaarlijnen, maar het is ook een plaat waarop van alles gebeurt en waarop steeds weer fascinerende uitstapjes buiten de gebaande paden worden gemaakt. Als je de muziek van de band met iets wilt vergelijken, komt Warpaint nog het dichtste bij, maar ook deze vergelijking houdt maar even stand.
Bird On The Wire heeft al met al een prachtige plaat van grote klasse gemaakt. Absoluut een van de hoogtepunten van het prille muziekjaar 2016. Erwin Zijleman
