04 september 2013
Diana Jones - Museum Of Appalachia Recordings
Met haar in eigen beheer uitgebrachte debuut Imagine Me (1997) wist de Amerikaanse singer-songwriter Diana Jones nog geen aandacht te trekken, maar sinds My Remembrance Of You uit 2006 wordt ze in brede kring geschaard onder de smaakmakers van de Amerikaanse rootsmuziek. Met My Remembrance Of You stapte Diana Jones op indrukwekkende wijze in de leegte die een paar jaar eerder was achter gelaten door de door een ernstige writer’s block getroffen Gillian Welch en maakte ze een plaat die niet had misstaan in het kleine maar o zo indrukwekkende oeuvre van Gillian Welch. Het in 2009 verschenen en behoorlijke donkere Better Times Will Come was minstens even goed en ook het net wat meer aangeklede High Atmosphere uit 2011 viel zeker niet tegen. Op al haar platen liet Diana Jones zich beïnvloeden door stokoude folk en country uit de Amerikaanse Appalachen; invloeden die een aantal jaren bijzonder populair waren. De populariteit van de oude folk- en countrymuziek uit de bergketen in het noordoosten van de VS is de afgelopen jaren flink afgenomen, maar Diana Jones blijft de muziek trouw. Museum Of Appalachia Recordings werd opgenomen in het Museum Of Appalachia in Tennessee en klinkt nog wat traditioneler en authentieker dan de vorige platen van Diana Jones. Museum Of Appalachia Recordings neemt je minstens honderd jaar mee terug in de tijd maar klinkt op één of andere manier toch ook urgent. Ook Museum Of Appalachia Recordings zal weer associaties oproepen met de muziek van Gillian Welch, maar waar Welch haar muziek altijd een licht eigentijds tintje mee geeft, kiest Diana Jones voor Appalachen folk, country en bluegrass in hun meest pure vorm. De instrumentatie op de plaat is sober en akoestisch, met een hoofdrol voor de viool, zodat de unieke stem van Diana Jones alle ruimte krijgt. Het is een stem waarvan je moet houden, maar als Diana Jones je raakt, raakt ze je keihard. Het in slechts twee dagen opgenomen Museum Of Appalachia Recordings is een emotievolle en intense plaat met een serie tijdloze prachtsongs vol invloeden uit de folk en country. Muziek zoals die ruim 100 jaar geleden werd gemaakt en muziek zoals veel liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die nog steeds graag horen. Op voorhand was ik een beetje bang dat de formule van Diana Jones zo langzamerhand zou zijn uitgewerkt, maar daar is geen sprake van. Museum Of Appalachia Recordings maakt net zoveel indruk als My Remembrance Of You zeven jaar geleden. Verplichte kost dus voor een ieder die nog niet is uitgekeken op de muziek uit de Appalachen of een moderne bewerking van deze muziek. Erwin Zijleman
03 september 2013
Money - The Shadow Of Heaven
MONEY is een band uit Manchester die zich op haar debuut The Shadow Of Heaven uiteraard laat beïnvloeden door de rijke muzikale historie van haar thuisbasis. Toch is MONEY niet het zoveelste leuke gitaarbandje uit Manchester. Daarvoor kleurt The Shadow Of Heaven te vaak buiten de lijntjes en zijn de kleuren te wazig. Zeker bij eerste beluistering is de muziek van MONEY behoorlijk zweverig. Vergelijkingsmateriaal wordt eerder in het hoge noorden (lees: Sigur Ros) dan in Manchester gevonden, al hoor ik bij herhaalde beluistering toch ook wel wat van de bands die Manchester zo nadrukkelijk op de kaart hebben gezet als muziekstad. Het debuut van MONEY laat zich hierdoor lastig in een hokje duwen, maar dat hoeft natuurlijk ook niet altijd. The Shadow Of Heaven maakt indruk met atmosferische songs die voor een deel direct lijken te vervliegen. Stemmige klanken worden fraai gecombineerd met de hoge vocalen van zanger Jamie Lee die zowel in vocaal als in tekstueel opzicht behoorlijk wat indruk maakt. MONEY heeft zoals gezegd het zweverige en onaardse van Sigur Ros, maar herinnert ook aan de psychedelische klanken van The Verve en aan de bezwerende tracks van Travis op haar tweede plaat. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar alleen met vergelijkingsmateriaal is de muziek van MONEY niet te benoemen of te doorgronden. Aan de ene kant maakt MONEY popmuziek die alle kanten op zweeft en nauwelijks aanknopingspunten biedt, maar aan de andere kant komt de band toch ook op de proppen met popliedjes die zomaar in hele brede kring zouden kunnen worden omarmd. Stiekem probeer ik de muziek van MONEY toch weer in een hokje te duwen, maar deze plaat is veel mooier en bijzonderder wanneer je er onbevangen en onbevooroordeeld naar kunt luisteren. Je wordt dan heen en weer geslingerd tussen ongrijpbare en bijna pastorale songs die zich maar langzaam opdringen en heerlijke popliedjes die direct bij eerste beluistering een enorme urgentie hebben. Het geeft MONEY een unieke positie binnen het legioen jonge Britse bandjes van het moment. MONEY heeft een plaat gemaakt die heel lang nieuwe dingen laat horen en die hierdoor maar in beperkte mate blijft hangen. Hierdoor is The Shadow Of Heaven een plaat die heel makkelijk op de stapel beland om hier vervolgens nooit meer af te komen, maar inmiddels weet ik wel dat dit doodzonde zou zijn. In de muziek van MONEY valt verschrikkelijk veel te beleven en nog veel meer moois te ontdekken. Zeker wanneer je het geduld hebt om de mistflarden op te laten trekken komt de schoonheid van The Shadow Of Heaven steeds nadrukkelijker aan de oppervlakte. Het kan nog steeds zo zijn dat ik deze plaat over een paar maanden helemaal zat ben, maar het kan dan ook zomaar een jaarlijstjesplaat zijn. Wat het ook is, bijzonder en fascinerend is het in ieder geval. Erwin Zijleman
Abonneren op:
Posts (Atom)

