02 februari 2015

Sons Of Bill - Love And Logic

Sons Of Bill maakt inmiddels al een jaar of acht platen, maar pas sinds het in 2012 verschenen Sirens trekt de band rond Abe, James en Sam Wilson (allemaal zonen van vader Bill) ook in Nederland de nodige aandacht. 

De band uit Charlottesville, Virginia, is inmiddels uitgebreid tot een vijftal en is voor Love And Logic met drummer (Wilco, Uncle Tupelo) en tegenwoordig ook producer Ken Coomer een studio in Nashville in gedoken. 

Zeker de eerste paar tracks op de plaat laten een wat ander geluid horen dan het geluid dat we tot dusver kennen van Sons Of Bill. Het is een akoestisch geluid met nogal wat invloeden uit de countryrock en West Coast pop met hier en daar afwisselend aan The Beach Boys en The Beatles herinnerende koortjes en in de openingstrack bovendien een flinke dosis psychdelica. 

Het is misschien iets anders dan verwacht, maar er is helemaal niets mis mee. Na een fraai en wederom opvallend ingetogen duet met zangeres Leah Blevins, verrast, nee imponeert Sons Of Bill met een buitengewoon fraaie en sobere ode aan Big Star lid Chris Bell die in 1978 op slechts 27-jarige leeftijd zijn auto al dan niet bewust tegen een boom parkeerde. 

Net als je denkt dat Sons Of Bill haar wat stevigere geluid vaarwel heeft gezegd op Love And Logic voert de band het tempo weer wat op en horen we voor het eerst de stevigere gitaren en knallende melodieën, die Sons Of Bill drie jaar geleden, overigens tot onvrede van de band, de vergelijking met Kings Of Leon (dat ook uit drie broers bestaat) opleverde. 

Het lijkt een incident, want nadat het tempo eenmalig is opgevoerd, keert Sons Of Bill terug met een bijzonder stemmige countrysong. Het zal de fans van het stevigere werk inmiddels duidelijk zijn dat Sons Of Bill op Love And Logic vooral andere wegen in slaat, maar persoonlijk ben ik er best tevreden over. Het meer ingetogen werk ligt de band uitstekend en het voegt bovendien wat toe aan de platen die de band de afgelopen jaren uitbracht. 

Ook in de resterende tracks op de plaat kiest Sons Of Bill voor een sober en akoestisch geluid dat countryrock steeds vaker verruild voor (alt-)country en gitaarmuziek met een beperkt R.E.M. gehalte. In het begin is het misschien even wennen aan het nieuwe geluid van Sons Of Bill, maar na enige gewenning kruipen de stemmige en soms wat donkere songs op Love And Logic diep onder de huid en wordt Love And Logic een steeds intensere en steeds mooiere plaat. 

De nieuwe plaat van Sons Of Bill verscheen een maand geleden al in de VS. Ik heb de plaat daarom inmiddels al de nodige keren voorbij horen komen en ben diep onder de indruk. Dat Sons Of Bill andere wegen is ingeslagen verdient respect, maar dat de band vervolgens met zo’n prachtplaat op de proppen komt verdient een hele diepe buiging. Nu op naar wereldheerschappij. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com   cd  Koop bij bol.com  LP

 

01 februari 2015

Bettye LaVette - Worthy

De Amerikaanse soulzangeres Bettye LaVette werd geboren in Muskegon, Michican, maar verruilde het provinciestadje aan Lake Michigan al op zeer jonge leeftijd voor het destijds volop bloeiende Detroit. 

In Detroit vond ze emplooi  in de eveneens bloeiende muziekindustrie en bracht ze gedurende de jaren 60 en 70 met enige regelmaat redelijk succesvolle soul en rhythm & blues singles uit. 

Aan het begin van de jaren 80 bracht ze het geweldige album Tell Me A Lie uit en leek Bettye LaVette zich eindelijk te gaan scharen onder de grote soulzangeressen van dat moment. Het liep allemaal wat anders. 

Bettye LaVette stond gedurende de jaren 80 en 90 vooral op het podium en bracht pas in 2003 weer een echt memorabele plaat uit. A Woman Like Me bleek de eerste plaat in een indrukwekkende serie, want ook I've Got My Own Hell To Raise uit 2005, The Scene Of The Crime uit 2007 en Thankful N' Thoughtful uit 2012 mochten er zijn. 

Voor haar nieuwe plaat Worthy is de inmiddels 69-jarige soulzangeres teruggekeerd naar topproducer Joe Henry, die ook het 10 jaar geleden verschenen I've Got My Own Hell To Raise produceerde. Een verstandige keuze, want met Joe Henry aan het roer worden geen slechte platen gemaakt.

Joe Henry trommelde uiteraard flink weer wat topmuzikanten op, onder wie drummer Jay Bellerose, gitarist Doyle Bramhall II, toetsenist Patrick Warren (die het Hammond orgel beroert als geen ander) en zoonlief Levon Henry die tekende voor de blazersarrangementen. In muzikaal opzicht klinkt Worthy dan ook fantastisch met een band die zowel ingetogen als rauw kan spelen, maar ook in vocaal opzicht hoeft Bettye LaVette nog lang niet onder te doen voor de over het algemeen veel jongere concurrentie. Haar stem is minstens even krachtig en soulvol als die van haar beste concurrenten, maar wint het makkelijk wanneer het gaat om bezieling, emotie en doorleving. 

Voor de songs vertrouwt Bettye LaVette over het algemeen op de kwaliteiten van anderen en dat doet ze ook op Worthy. Het vertolken van songs van anderen lijkt makkelijk, maar het is het niet. Allereerst is het een hele kunst om de juiste songs te selecteren (kijk maar eens naar al die talentenjachten waarop zogenaamde experts steeds maar weer de foute songs blijken te kiezen voor hun protegés). Vervolgens moet je deze songs ook nog maar eens naar je eigen hand kunnen zetten, want op een slechte kopie zit niemand te wachten (kijk wederom maar weer eens naar alle talentenjachten). 

Bettye LaVette kan op beide terreinen uitstekend op de voeten. Voor Worthy selecteerde de Amerikaanse soulzangeres een fraaie serie songs. Het zijn net wat minder bekende songs van de echte grootheden (The Rolling Stones, The Beatles, Bob Dylan), maar ook fraai gekozen songs van wat minder bekende songwriters als Mickey Newbury, Randall Bramblett, Beth Nielsen Chapman, Savoy Brown en Over The Rhine (!). Stuk voor stuk prachtsongs.

Hiermee is een eerste stap gezet, maar Bettye LaVette slaagt er vervolgens ook nog eens in om de songs van anderen haar eigen songs te maken. Dat doet ze met een imposante soulstem met een eigen geluid en veel emotie en doorleving; precies zoals ze dat ook op haar vorige platen deed. 

Ik heb nog niets gezegd over de productie van Joe Henry en ook die is wederom van hoog niveau. Worthy klinkt donker en beklemmend en dat is precies wat Bettye LaVette nodig heeft. Sinds 2003 is een nieuwe plaat van Bettye LaVette iets om naar uit te kijken en ook Worthy stelt weer niet teleur. Integendeel zelfs. Erwin Zijleman