04 februari 2015

Nikki Lane - All Or Nothin'

Vorig jaar stond ik al stil bij All Or Nothin’ van de Amerikaanse singer-songwriter Nikki Lane, maar omdat de plaat nu pas officieel in Nederland wordt uitgebracht, mag de tweede plaat van de singer-songwriter uit New York nog een keer in de herkansing. 

All Or Nothin’ is een plaat die me vorig jaar nogal heen en weer slingerde en me afwisselend heel veel en vrij weinig deed. Ik sloot mijn recensie vorig jaar dan ook af met de opmerking dat All Or Nothin’ slechts een voorzichtige krent in de pop is, maar dat er echt veel meer in zit voor Nikki Lane. 

Denk ik daar inmiddels anders over? Ja en nee. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat Nikki Lane nog veel beter kan, maar All Or Nothin’ is inmiddels toch wel meer dan een voorzichtige krent uit de pop. 

Ik ben inmiddels redelijk verslaafd geraakt aan de stem van Nikki Lane. Het is een krachtige stem met een aangename snik die gemaakt lijkt voor countrymuziek en me vorig jaar al deed denken aan legendarische voorgangers als Loretta Lynn, Patsy Cline, Bobbie Gentry en Kitty Wells, maar ook aan tijdgenoten als Brandi Carlile, Neko Case en Lydia Loveless, met hier tussenin nog een vleugje Kirsty MacColl. Een stem om van te watertanden noemde ik het destijds en dat is het nog steeds. Meer dan vorig jaar valt me nu overigens op hoe makkelijk Nikki Lane zingt, waardoor All Or Nothin’ lekker ontspannen klinkt. 

Ik was vorig jaar een stuk kritischer over de productie van Dan Auerbach. De Black Keys voorman heeft de tweede plaat van Nikki Lane voorzien van een vol en sfeervol geluid vol echo’s uit de jaren 60. Dit geluid heeft hij vervolgens verder opgevuld met geweldig snarenwerk vol haakjes naar de alt-country uit het heden en de glorieuze muziek uit de jaren 60. 

Waar ik vorig jaar precies moeite mee had haal ik niet meer uit mijn recensie en weet ik ook niet meer. Ik weet wel dat ik bij de hernieuwde kennismaking met All Or Nothin’ helemaal geen moeite meer had met het geluid dat Dan Auerbach heeft bedacht voor de songs van Nikki Lane. All Or Nothin’ klinkt gloedvol en geïnspireerd en ook nog eens bijzonder veelzijdig en aangenaam. 

Het zijn overigens ook de songs van Nikki Lane die me inmiddels veel meer bevallen dan een half jaar geleden. Nikki Lane heeft op haar tweede plaat het patent op tijdloze popliedjes die zich buiten de gebaande paden van de Amerikaanse rootsmuziek begeven, maar kan ook uit de voeten met rootsmuziek die keurig binnen de grenzen van deze paden blijft. Het zijn ook nog eens popliedjes die indringende verhalen vertellen, want het grootste deel van de plaat is gebaseerd op een nare liefdesbreuk die Nikki Lane inspireerde tot het schrijven van haar eerste eigen songs. 

Het is waarschijnlijk de popinjectie van Auerbach die de vorige keer wat weerstand bij me opriep, maar All Or Nothin’ is uiteindelijk toch vooral een rootsplaat. En een hele goede rootsplaat. 

Ik begrijp niet waarom in Nederland in deze steeds kleiner wordende wereld met enige regelmaat een half jaar moet wachten voordat een plaat wordt uitgebracht, maar het heeft All Or Nothin’ van Nikki Lane goed gedaan. De voorzichtige krent uit de pop verdween immers snel uit beeld, maar de inmiddels tot een echte krent uit de pop getransformeerde plaat kan voorlopig nog op mijn aandacht en warme sympathie rekenen. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com   cd   Koop bij bol.com  LP

 

03 februari 2015

Asaf Avidan - Gold Shadow

Asaf Avidan is een Israëlische muzikant die inmiddels, al dan niet met zijn band The Mojos, al een aantal jaren muziek maakt, maar mij nog niet eerder tot beluistering van zijn platen wist te verleiden. 

Nieuwsgierig geworden door de opvallend hoge positie op de rotatielijst van Musicmeter.nl heb ik Gold Shadow toch maar eens een kans gegeven. 

Vervolgens heb ik enige tijd getwijfeld tussen de plaat direct weer uit zetten of toch maar verder luisteren. Dat heeft alles te maken met de bijzondere stem van de Israëliër. Asaf Avidan klinkt op het eerste gehoor als Amy Winehouse op één van haar mindere dagen of als Bob Dylan die aan een helium ballon heeft zitten lurken en dat is op zijn minst even wennen. 

Ik raad echter iedereen aan om even de tijd te nemen om te wennen aan het bijzondere stemgeluid, want na enige gewenning is er niet zoveel mis met de stem van Asaf Avidan, al blijft de stem moeilijk te rijmen met zijn verschijning. 

Ook in muzikaal opzicht zet Asaf Avidan je makkelijk op het verkeerde been. Flink wat tracks lijken, net als de muziek van de eerder genoemde Amy Winehouse, flink te leunen op de muziek van Motown, maar als je wat beter luistert hoor je toch vooral veel andere invloeden. Gold Shadow bestaat voor een deel uit oude soul, maar haakt ook aan bij de platen van Phil Spector, de folk van Bob Dylan, het cabaret uit de jaren 30, onvervalste country, moderne elektronica, rauwe blues, georkestreerde indiepop of noem het maar op. Het is muziek die je even op je in moet laten werken, maar die vervolgens grootse vormen aanneemt. 

Ik weet nog goed dat ik bij mijn eerste kennismaking met de muziek van Asaf Avidan en dan met name de eerste kennismaking met zijn stemgeluid, keek alsof ik water zag branden, maar wanneer ik nu luister naar Gold Shadow hoor ik een geweldige zanger, die hier en daar herinnert aan Shirley Bassey. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de songs. Wat in eerste instantie nog simpele deuntjes zijn of beter gezegd lijken, groeit al snel uit tot een serie songs vol diepgang, bezieling en avontuur. 

Gold Shadow klinkt aan de ene kant als een volstrekt tijdloze plaat van een aantal decennia geleden, maar aan de andere kant hoor je dingen die alleen maar uit het heden lijken te stammen. Steeds weer kiest Asaf Avidan voor een net wat andere invalshoek en steeds weer zet hij je in eerste instantie op het verkeerde been, om pas bij hernieuwde beluistering te overtuigen. 

De ene keer is het aanstekelijk en lichtvoetig, de volgende keer behoorlijk zwaar aangezet en behoorlijk dramatisch, maar altijd weet Asaf Avidan te verrassen met onverwachte wendingen, speelse invloeden of een plotselinge bak emotie die vol over je heen wordt gestort. Het ene moment sta je nog op de dansvloer, het volgende moment doet Asaf Avidan een redelijk geslaagde poging om songwriter Leonard Cohen naar de kroon te steken. Het is illustratief voor de veelzijdigheid en het niveau va deze plaat.

Drie kwartier lang slingert de muziek van Asaf Avidan je alle kanten op, maar uiteindelijk is een diepe buiging op zijn plaats. Wat een mooie en bijzondere, nee unieke plaat. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com  cd