Review: Hannah Cole - Switchbacks

De Amerikaanse muzikante Hannah Cole maakt op haar debuutalbum Switchbacks muziek die invloeden uit de indierock en shoegaze uit de jaren 90 en de indierock van het moment op fraaie en sfeervolle wijze combineert.
Er was de afgelopen week nog niet veel aandacht voor het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Hannah Cole, maar zoals altijd was de Amerikaanse muziekwebsite Paste wel bij de les. Paste heeft wel wat met muziek die zich heeft laten beïnvloeden door de indierock en shoegaze die in de jaren 90 werd gemaakt en ik begrijp wel waarom de Amerikaanse website zo positief is over het album. Zelf ben ik ook zeer te spreken over het album dat indrukwekkende gitaarmuren afwisselt met ingetogen passages. Het gruizige gitaarwerk op het album is zeer aansprekend en hetzelfde geldt voor de mooie stem van Hannah Cole. De muzikante uit Nashville zingt zacht, maar blijft fraai overeind tussen al het gitaargeweld op dit mooie album.

De Amerikaanse muzikante Hannah Cole werd geboren in Covington, Louisiana, en verhuisde een jaar of zeven geleden naar Nashville, Tennessee. Op basis van deze twee gegevens had ik bepaalde verwachtingen van haar deze week verschenen debuutalbum Switchbacks, maar direct wanneer de eerste noten van het album uit de speakers komen is duidelijk dat deze verwachtingen niet uitkomen. 

Hannah Cole maakt op haar debuutalbum immers geen verstilde Amerikaanse rootsmuziek en ook geen traditioneel aandoende country of juist moderne countrypop. Hannah Cole kwam in eerste instantie ook niet voor de muziek naar Nashville, maar voor haar studie, maar kwam uiteindelijk toch in de grimmige muziekindustrie van de Amerikaanse muziekhoofdstad terecht. 

Haar debuutalbum Switchbacks wordt gedomineerd door gruizige gitaarmuren en stevige riffs, die het album afwisselend de kant van de indierock en de shoegaze op sturen. De muziek van Hannah Cole bevat absoluut echo’s uit de jaren 90, maar sluit ook zeker aan bij de indierock van het moment. Dat laatste doet de muzikante uit Nashville bijvoorbeeld met haar stem, die vooral fluisterzacht maar ook erg mooi is. 

De zachte en heldere stem van Hannah Cole staat lijnrecht tegenover het vaak behoorlijk stevige en gruizige gitaarwerk, wat zorgt voor fraaie contrasten in de muziek op Switchbacks. Het zijn contrasten die we kennen uit de jaren 90 en uit het heden, maar zo mooi als op het debuutalbum van Hannah Cole hoor ik ze niet vaak. 

Switchbacks is een album vol contrast en dynamiek, maar Hannah Cole varieert flink met de intensiteit ervan. Ze is niet vies van hoge gitaarmuren zoals we die kennen uit de indierock uit de jaren 90, maar in een aantal songs is het contrast tussen hard en zacht een stuk minder groot en hoor je goed dat ze in haar jongere jaren intieme bedroom pop maakte. 

Het gitaarwerk op het album komt in een aantal gevallen in meerdere lagen uit de speakers en varieert dan van een gruizige onderlaag tot inventieve en melodieuze akkoorden, wat prachtig klinkt. Hannah Cole kan er stevig tegenaan gaan op haar debuutalbum met meedogenloze riffs en hoge gitaarmuren, maar ze verwerkt ook invloeden uit de pop in haar songs. Switchbacks is hierdoor, en ondanks al het gitaargeweld, redelijk licht verteerbaar. 

Ik moest mijn verwachtingen misschien wat bijstellen, maar ik was vrijwel direct onder de indruk van het debuutalbum van Hannah Cole. Ik heb nog altijd een enorm zwak voor de indierock en shoegaze uit de jaren 90 en ben ook nog lang niet verzadigd wanneer het gaat om de indierock van het moment, maar ik heb nog niet zo vaak een album gehoord dat zo mooi een brug slaat tussen deze genres en periodes als Switchbacks van Hannah Cole. 

Zeker wanneer je het album in zijn geheel beluistert en dit bij voorkeur doet met de koptelefoon, is het een fascinerende en bijzonder mooie luistertrip. De gitaarwolken op het album hebben een bijna bedwelmende werking en het bezwerende effect van Switchbacks wordt nog wat verder versterkt door de mooie stem van Hannah Cole, waarbij het ook nog eens heerlijk wegdromen is. 

Ik heb stapels albums met gruizige gitaren en zachte en verleidelijke vrouwenstemmen, maar Hannah Cole slaagt er wat mij betreft in om iets toe te voegen aan alles dat er al is. Het blijft grappig dat ze dit doet vanuit Nashville, want ik kan me echt niets voorstellen bij het gitaargeweld van Hannah Cole in het gemiddelde muziekcafé op de Honky Tonk Highway. Erwin Zijleman

De muziek van Hannah Cole is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://hannahcole.bandcamp.com/album/switchbacks.

Review: Elley Duhé - Wounded Angel

Iedereen die de afgelopen tien jaar naar de muziek van Elley Duhé heeft geluisterd, zal vooral vrij stevige aangezette electropop hebben gehoord, wat mijlenver is verwijderd van de countrypop die ze maakt op haar nieuwe album Wounded Angel.
Wounded Angel van de Amerikaanse muzikante Elley Duhé wordt deze week vooral genoemd in releaselijsten die zich focussen op Amerikaanse rootsmuziek, waardoor het album mijn aandacht trok. Het is mijn eerste kennismaking met haar muziek en het is een kennismaking die me goed is bevallen. De countrypop van Elley Duhé bevat naar mijn smaak misschien net te veel pop, maar het is veel minder pop dan de Amerikaanse muzikante tot dusver maakte. Ze zet op Wounded Angel flinke stappen in een andere richting en dat is moedig. Liefhebbers van de electropop die Elley Duhé in het verleden maakte zullen waarschijnlijk niets horen in de muziek op het nieuwe album, maar liefhebbers van countrypop, als ik, kunnen er goed mee uit de voeten.

De Amerikaanse muzikante Elley Duhé timmerde de afgelopen tien jaar met behoorlijk veel succes aan de weg met een aantal singles, het mini-album DRAGON MENTALITY en haar debuutalbum PHOENIX. Ik heb er zelf niets van meegekregen, want de muzikante uit Los Angeles maakte de afgelopen tien jaar vooral elektronisch ingekleurde en nogal zwaar aangezette popmuziek en daar ben ik niet gek op. 

Ik kwam haar naam de afgelopen week voor het eerst tegen op een aantal Amerikaanse muziekwebsites die zich vooral richten op Amerikaanse rootsmuziek en haar nieuwe album Wounded Angel hebben opgenomen in de lijst met de interessante nieuwe albums van deze week. 

Elley Duhé groeide op in Mobile, Alabama, en keert op Wounded Angel naar eigen zeggen terug naar haar muzikale wortels. Voordat ze zich vestigde in Los Angeles en begon aan een succesvolle carrière als popmuzikante was ze al actief in de muziekscenes van Mississippi, New Orleans en Austin en dat hoor je op haar nieuwe album, dat overigens is uitgebracht op haar eigen label. 

Ik heb ook geluisterd naar het debuutalbum van Elley Duhé en naar het mini-album dat er aan vooraf ging, maar een enkele track daargelaten kan ik maar heel weinig met de electropop die ze in het verleden maakte. Het is me te veel pop, te elektronisch, te onpersoonlijk en te bombastisch. 

Wounded Angel is voor het eerst een albumtitel die niet volledig uit hoofdletters bestaat, maar het album laat ook een ingrijpende muzikale koerswijziging horen. Ik ben benieuwd hoe de fans van de muziek die ze de afgelopen tien jaar maakte zullen reageren op Wounded Angel, maar ik ben zelf wel gecharmeerd van het album. Op haar nieuwe album omarmt Elley Duhé de Amerikaanse rootsmuziek en verwerkt ze flink wat invloeden uit de folk en met name de country in haar songs. 

De muzikante uit Los Angeles is haar verleden in de pop niet helemaal vergeten, waardoor haar nieuwe album perfect in het hokje countrypop past. Het is countrypop met in de meeste tracks iets meer pop dan country, maar de twee genres zijn wat mij betreft voldoende in balans. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prima en de productie van het album is fris en eigentijds. 

De Amerikaanse muzikante beschikt verder over een stem die het goed doet in de countrypop die ze maakt op haar nieuwe album. Het is een stem met een eigen geluid, die de persoonlijke teksten op het album met voldoende gevoel vertolkt. Het is een stem die hier en daar vervormd wordt, wat van mij niet had gehoeven, maar het stoort me niet echt.

Het is nog wel wat zoeken naar consistentie op het album, want de songs op Wounded Angel schieten meerdere kanten op. Soms neigt het naar redelijk traditionele Amerikaanse rootsmuziek, maar het album bevat ook twee tracks die flink doorslaan richting pure pop en raken aan songs op haar vorige album. Hiernaast zijn er songs met een aangenaam vleugje Fleetwood Mac. Het maakt van Wounded Angel soms een wat wispelturig album, al zorgt de diversiteit er ook voor dat het nieuwe album van Elley Duhé zich wat makkelijker weet te onderscheiden van de andere countrypop albums van het moment. 

Met haar nieuwe album kiest de muzikante uit Los Angeles voor een genre waarin de concurrentie moordend is en laat ze het succes als electropop muzikante achter zich. Het is een moedige stap die respect afdwingt, maar het is wat mij betreft ook een stap die goed uitpakt. Wounded Angel misstaat niet tussen de andere countrypop albums van het moment en laat ook een net wat ander geluid horen, wat in dit genre een groot goed is. Erwin Zijleman

Review: Stella Lefty - Long Way Home

De jonge Amerikaanse muzikante Stella Lefty wordt deze week van alle kanten aangevallen en is het mikpunt van spot of zelfs haat, maar ze laat op haar debuutalbum Long Way Home absoluut horen dat ze wel degelijk wat te bieden heeft.
Ik kan me niet herinneren dat ik vorige maand ook maar iets heb gelezen over het debuutalbum van Stella Lefty, maar de afgelopen week was de muzikante uit Los Angeles volop in het nieuws en niet op een erg positieve manier. Je kunt van alles tegen Stella Lefty hebben, maar er is ook echt wel wat positiefs te zeggen over de jonge Amerikaanse muzikante en haar debuutalbum Long Way Home. Zelf vond ik het album in de nazomerse dagen van de afgelopen week bijzonder lekker klinken en volgens mij zit er nog wel meer in het vat voor Stella Lefty, die misschien is geboren met een zilveren lepel in de mond, maar ook wel degelijk beschikt over het nodige muzikale talent.

Ik had tot voor kort nog nooit van Stella Lefty gehoord, want in mijn bubbel is er nauwelijks aandacht geweest voor haar vorige maand verschenen debuutalbum Long Way Home. De jonge Amerikaanse singer-songwriter zit momenteel echter in de hoek waar de klappen vallen, waardoor haar naam opeens overal opduikt. 

Ze is inmiddels drie keer beschuldigd van plagiaat, of op zijn minst het niet vermelden van de juiste credits en vorige week was er ook nog eens veel ophef over haar optreden in de gerenommeerde radioshow Grand Ole Opry in Nashville, waarin ze niet thuis zou horen omdat ze geen echte countrymuzikante is. Stella Lefty, overigens de artiestennaam van Stella Lefkosky, heeft de schijn ook nog eens tegen als dochter van een miljardair, waardoor ze het etiket ‘nepo baby’ opgeplakt heeft gekregen. 

In de plagiaatzaken heeft Stella Lefty misschien niet heel handig gehandeld, maar haar direct wegzetten als nepo baby die zelf niets kan is wel heel makkelijk, terwijl het haar willen uitsluiten van een radioprogramma omdat ze niet voldoende country zou zijn wel heel elitair klinkt. Ook de wel heel zure recensies hebben weinig te maken met een objectief oordeel helaas. Ik ben daarom toch gaan luisteren naar het debuutalbum van Stella Lefty, dat op TikTok een stuk populairder is dan in mijn bubbel. 

Laat ik eens beginnen met het countrygehalte van de jonge Amerikaanse muzikante die werd geboren in Chicago, maar momenteel Los Angeles als thuisbasis heeft. Op haar debuutalbum Long Way Home hoor ik flink wat pop, maar ook zeker invloeden uit de country. Als ik de muziek van Stella Lefty zelf in een hokje zou moeten duwen, zou ik absoluut kiezen voor countrypop. 

Het is wat mij betreft countrypop met voldoende country, waardoor Stella Lefty niet zo heel ver verwijderd is van flink wat countrypopzangeressen die met alle egards worden ontvangen in Grand Ole Opry, zonder dat dit enige ophef veroorzaakt. Het is het soort countrypop dat mij wel bevalt overigens.

Met een miljardair als vader is het leven vast een stuk makkelijker dan het leven van alle countryzangeressen die met vallen en opstaan proberen te overleven in Nashville, maar dat betekent niet dat alles te koop is en Stella Lefty niets kan. Ze schreef mee aan alle songs op haar debuutalbum en beschikt over een aansprekende stem met een aangenaam ruw randje. Ook op het podium blijft ze overeind als zangeres, wat de bewering dat ze zelf niets kan logenstraft. 

Ik ben zelf eigenlijk best enthousiast over het in mijn bubbel verguisde debuutalbum van Stella Lefty. Ik vind haar stem beter dan die van veel andere (country)popzangeressen en de muziek op het album bevat een mooie mix van pop en country en folk. Het album zou vast anders zijn ontvangen als Stella Lefty eerst jaren in de marge van de countryscene van Nashville zou hebben geopereerd, maar dat ze is geboren als dochter van een miljardair kunnen we haar lastig aanrekenen. 

Er is natuurlijk veel kritiek op de songs van Stella Lefty, die in drie gevallen misschien erg veel geleend hebben van songs van anderen zonder dit goed te vermelden, maar buiten dit smetje valt Long Way Home op door songs die bijzonder lekker in het gehoor liggen en songs die je bij eerste beluistering al lijkt te kennen (wat soms dus ook echt zo is). Ik kan me goed voorstellen dat de songs van Stella Lefty het uitstekend doen op platforms als TikTok, maar ik neem haar persoonlijk ook serieus en kan op zijn tijd best genieten van dit album en niet alleen als ‘guilty pleasure’. Erwin Zijleman

Review: Syd Matters - A Gospel of Some Sort

A Whisper and a Sigh, het debuutalbum van de Franse band Syd Matters, bleef ruim twintig jaar geleden helaas een goed bewaard geheim, maar het deze week verschenen, en nog mooiere, nieuwe album verdient absoluut een beter lot.
Het is lang stil geweest rond de Parijse band Syd Matters. Zo lang dat bijna iedereen het debuutalbum van de band zal zijn vergeten. Dat debuutalbum trok, in tegenstelling tot de drie albums die volgden, nog enige aandacht. Ik hoop dat het na een stilte van zestien jaar verschenen nieuwe album van Syd Matters veel meer aandacht trekt, want A Gospel of Some Sort is een bijzonder mooi album. De band uit Parijs verwerkt meerdere invloeden in haar songs en maakt indruk met een subtiel maar ook veelkleurig geluid en met een bijzondere sfeer. De muziek van Syd Matters zal niet in brede kring worden opgepikt, maar iedereen die dit album wel ontdekt heeft iets bijzonders in handen.

Op het muziekplatform MusicMeter.nl tipte iemand me het deze week verschenen album van Syd Matters. Dat was direct een bekende naam, maar ik moest wel even flink graven in het geheugen. Met enige hulp van Google kwam ik vervolgens uit in 2003, toen het debuutalbum van Syd Matters verscheen. Ik bejubelde A Whisper and a Sigh destijds stevig in de Plato.NL nieuwsbrief en raakte ook zelf verknocht aan het geweldige album, dat in 2003 ongetwijfeld mijn jaarlijstje zal hebben gehaald. 

Het debuutalbum van Syd Matters bleef helaas een redelijk obscuur album, waardoor de albums die volgden nog wat minder aandacht kregen. Ik heb Someday We Will Foresee Obstacles (2005), Ghost Days (2008) en Brotherocean (2010) hierdoor nooit opgemerkt, maar de albums zijn wel te vinden op de streamingplatforms en op de bandcamp pagina van het label van de band. Na een stilte van zestien jaar keert de band uit Parijs nu terug met een nieuw album, dat ik zonder de tip op MusicMeter waarschijnlijk zou hebben gemist. 

Syd Matters is een band rond de Franse muzikant Jonathan Morali, die naast Syd Matters nog een passie had, namelijk het componeren van muziek voor games. Dat deed hij de afgelopen zestien jaar in ruime mate en met veel succes, maar gelukkig bleef ook de waakvlam van Syd Matters branden. Het levert deze week het album A Gospel of Some Sort op en het is een album dat alle aandacht verdient. 

Natuurlijk heb ik ook nog even geluisterd naar A Whisper and a Sigh, dat een wonderlijke mix van folk, elektronica, psychedelica en een beetje avant-garde laat horen. Het is een geluid dat in 2003 werd omschreven als een mix van Nick Drake en Radiohead en dat is een omschrijving die met een beetje fantasie ook op het nieuwe album van Syd Matters kan worden geplakt. 

A Gospel of Some Sort ligt immers in het verlengde van het destijds terecht geprezen album, al hoor je wel dat we inmiddels meer dan twintig jaar verder zijn. Vergeleken met A Whisper and a Sigh klinkt het nieuwe album van Syd Matters wat minder experimenteel en ook wat minder fragmentarisch. Er is op A Gospel of Some Sort meer aandacht besteed aan de songs, die in een aantal gevallen behoorlijk lang zijn. 

De songs van Syd Matters zijn in de basis folksongs en het zijn vooral ingetogen folksongs met een redelijk laag tempo. De Franse band voegt vervolgens allerlei invloeden toe aan haar folksongs, waaronder invloeden uit de chamber pop, de psychedelica en de indierock. Het album klinkt vol en warm, maar de muziek van Syd Matters is vooral subtiel. Het is muziek met een hang naar het verleden, maar de band uit Parijs gooit ook lijntjes naar het heden uit. 

De mooie en vaak wat atmosferische klanken op A Gospel of Some Sort voorzien het album van een hele bijzondere en vaak wat weemoedige sfeer. Die sfeer wordt versterkt door de zang die wat rustgevends maar ook wat melancholisch heeft. De combinatie van deze ingrediënten maakt van het nieuwe album van Syd Matters een bijzonder mooi en ook intrigerend album, dat zich door alles tussen Nick Drake en Radiohead laat beïnvloeden en uiteraard Syd Barrett niet vergeet. Het is een album waarbij het direct bij de eerste kennismaking heerlijk ontspannen en wegdromen is, maar A Gospel of Some Sort is ook een album waarvan je geen enkele noot of wending wilt missen. Erwin Zijleman

De muziek van Syd Matters is ook verkrijgbaar via het label van de Franse band: https://thirdsiderecords.bandcamp.com/album/a-gospel-of-some-sort.

A Gospel of Some Sort van Syd Matters is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Shawn Colvin - A Few Small Repairs (1996)

Shawn Colvin was in de tweede helft van de jaren 90 een van de vaandeldragers van de vrouwelijke popmuziek en leverde in 1996 met A Few Small Repairs haar meest succesvolle en wat mij betreft ook beste album af.
Er zijn albums uit de jaren 90 die ik nog met enige regelmaat beluister, maar er zijn voor mij ook flink wat vergeten albums uit het decennium. Ik had al zeker 25 jaar niet meer geluisterd naar A Few Small Repairs van Shawn Colvin, maar direct bij de hernieuwde kennismaking met het album merkte ik hoe dierbaar het album mij was en nog altijd is. Het is een album dat onderdeel uitmaakte van een golf albums van vrouwelijke muzikanten en van die albums vind ik A Few Small Repairs een van de beste. Shawn Colvin maakte meer mooie muziek, maar op A Few Small Repairs komt alles samen. Het is een breakup album vol geweldige songs en het zijn ook nog eens intieme en emotionele songs.

Voor mijn gevoel heb ik al heel lang een voorkeur voor vrouwenstemmen in de muziek, maar die voorkeur is er eigenlijk pas sinds de tweede helft van de jaren 90. Het is een periode waarin vrouwelijke muzikanten wat nadrukkelijker de aandacht opeisten en er ook in de media meer aandacht werd besteed aan de vrouwen in de popmuziek. Dat werd nog eens benadrukt tijdens het rondreizende festival Lilith Fair, waarop alleen vrouwelijke muzikanten optraden. 

Een van de albums die ik destijds omarmde is A Few Small Repairs van de Amerikaanse muzikante Shawn Colvin. Toen ik het album deze week weer eens beluisterde bleek ik het nog zo ongeveer noot voor noot te kennen en begreep ik bovendien direct waarom ik in de tweede helft van de jaren 90 zo enthousiast was over het album. 

Tegenwoordig duik ik na het beluisteren van een nieuw album ook altijd even in de rest van het oeuvre van een muzikant of band, maar dat was in de jaren 90 een stuk lastiger. Het gekke is dan ook dat ik buiten A Few Small Repairs eigenlijk niets van Shawn Colvin ken, al heb ik Whole New You uit 2001 volgens mij wel eens beluisterd. 

A Few Small Repairs is het vierde en ook met afstand meest succesvolle album van Shawn Colvin, in ieder geval in commercieel opzicht. Het album bevat met Sunny Came Home een behoorlijk grote hit en leverde haar bovendien een Grammy-nominatie op. Die Grammy kreeg ze overigens niet voor A Few Small Repairs, maar wel voor de single Sunny Came Home en voor haar debuutalbum Steady On, dat een meer folk-georiënteerd geluid laat horen. 

Na A Few Small Repairs maakte Shawn Colvin nog zeven albums, waaronder een album met Steve Earle (Colvin & Earle). Ik ben inmiddels wel in het oeuvre van de Amerikaanse muzikante gedoken en het is een oeuvre met veel moois, maar A Few Small Repairs springt er voor mij nog wel duidelijk uit. 

Veel albums van Shawn Colvin leunen tegen de folk aan, maar op A Few Small Repairs verwerkt ze ook invloeden uit de pop en rock. Het album past hierdoor perfect in de tweede helft van de jaren 90 en sluit goed aan bij de muziek van alle andere vrouwelijke muzikanten die destijds succesvol waren in de muziek. 

A Few Small Repairs is een zeer toegankelijk album met bijzonder lekker in het gehoor liggende songs, maar het is ook een intens album. Shawn Colvin schreef de songs voor het album terwijl haar huwelijk op de klippen liep, wat een onvervalst breakup-album oplevert. Het is een album met zowel woede als verdriet, wat afwisselend stevigere en meer ingetogen songs oplevert. 

\Producer John Leventhal heeft het album voorzien van een mooi vol geluid, waarna Bob Clearmountain zorgde voor een typische jaren 90 mix. A Few Small Repairs is niet ver verwijderd van de albums van bijvoorbeeld Sheryl Crow, maar ik hoor ook flarden van onder andere Patty Griffin, Sarah McLachlan en Suzanne Vega in de songs op A Few Small Repairs, terwijl Shawn Colvin gedurende haar carrière nooit een geheim heeft gemaakt van haar bewondering voor Joni Mitchell. 

A Few Small Repairs was in 1996 en 1997 behoorlijk succesvol, maar het is verder een helaas wat vergeten album. Ook Shawn Colvin is wat in de vergetelheid geraakt, wat ook zeker is veroorzaakt door het feit dat ze niet altijd even productief was en er de afgelopen tien jaar niet veel meer van haar is vernomen. Erwin Zijleman

A Few Small Repairs van Shawn Colvin is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 36,99 euro

CD, 9,99 euro

Review: The Jayhawks - Sanctuary Park

Bij The Jayhawks denk ik nog altijd onmiddellijk aan de twee prachtalbums die de band in 1992 en 1995 maakte, maar sindsdien weet de band een behoorlijk hoog niveau vast te houden, zoals het ook weer te horen is op het nieuwe album Sanctuary Park.
Het is redelijk lang stil geweest rond The Jayhawks, maar de band rond Gary Louris viert dit jaar zijn veertigjarig bestaan met een tour en een nieuw album. De band zette ooit het nieuwe genre alt-country op de kaart, maar verwerkt inmiddels ook invloeden uit de 70’s countryrock en omliggende genres. De band kende na het vertrek van Mark Olson in 1995 mindere jaren, maar de meeste albums van de band uit Minneapolis zijn goed. Het geldt ook weer voor het vorige week verschenen Sanctuary Park, dat misschien net wat lichtvoetiger klinkt dan het beste werk van de band, maar ook absoluut het zo herkenbare Jayhawks-geluid laat horen. De band gaat inmiddels 40 jaar mee, maar steekt nog in een uitstekende vorm.

De Amerikaanse band The Jayhawks maakte met de albums Hollywood Town Hall uit 1992 en Tomorrow the Green Grass uit 1995 twee albums die moeten worden gerekend tot de kroonjuwelen van de alt-country. Het zijn albums die optimaal profiteren van de schrijverskunsten en de harmonieën van Gary Louris en Mark Olson, de twee voormannen van de band. 

Mark Olson verliet de band vrij snel na de release van Tomorrow the Green Grass en dat was een serieuze aderlating, maar de band uit Minneapolis, Minnesota, bleef goede albums maken, waarvan met name Rainy Day Music uit 2003, Paging Mr. Proust uit 2016 en Back Roads and Abandoned Motels uit 2018 niet eens zo heel veel onder deden voor de twee beste albums van de band. De door George Drakoulias ook nog eens prachtig geproduceerde klassiekers uit de eerste helft van de jaren 90 bleven echter onovertroffen. 

Dit jaar staat in het teken van het veertigjarig bestaan van The Jayhawks, ter ere waarvan de band later deze maand Paradiso aandoet, maar vorige week verscheen ook een nieuw album van de band. Sanctuary Park is de opvolger van het zes jaar oude XOXO, dat ik overigens een prima album vond. 

Het nieuwe album van de band uit Minneapolis opent wat gezapig met “O O O”- en “Do Do Do Do Do”-refreintjes in de eerste twee tracks en in een week met heel veel releases schoof ik het album daarom aan de kant, overigens wel met het idee om het later nog eens te proberen. Sanctuary Park bereikte de afgelopen week de eerste plek in de EuroAmericana chart en wist na de valse start ook mij te overtuigen. 

Het is een album dat goed aansluit op nagenoeg alle andere albums die de band sinds het vertrek van Mark Olson heeft gemaakt. De pure magie van Hollywood Town Hall en Tomorrow the Green Grass ontbreekt misschien, maar de band heeft het vertrek van Mark Olson uitstekend opgevangen en tekent nog altijd voor fraaie harmonieën in prima songs. 

Ook Sanctuary Park verdient het etiket “alt-country”, maar de band verwerkt ook andere invloeden, waaronder invloeden uit de 70s countryrock en flarden van The Beatles, die ook op het nieuwe album weer opduiken. Het nieuwe album van The Jayhawks werd geproduceerd door de legendarische producer Bob Ezrin, die onder andere Berlin van Lou Reed en The Wall van Pink Floyd produceerde en met wie de band eerder werkte op het album Smile. 

Het is een producer die wel raad weet met een tijdloos geluid en dat is te horen op Sanctuary Park, dat ook uit de jaren 70 had kunnen stammen. Het klinkt wat lichtvoetiger dan het meer alt-country getinte werk van de band, maar naarmate het album vordert wordt Sanctuary Park steeds beter. De bezetting met Gary Louris, Marc Perlman, Tim O'Reagan en Karen Grotberg gaat inmiddels behoorlijk lang mee en dat hoor je op het nieuwe album dat hecht en geïnspireerd klinkt. 

Ik mis af en toe de scherpe kantjes, maar het luistert allemaal wel bijzonder lekker weg en het is vakkundig en hoorbaar met veel plezier gemaakt, wat doet uitzien naar de aankomende tour van de band. Sanctuary Park is zo een typisch Jayhawks-album, dat niet onderdoet voor alles dat de band na 1995 heeft gemaakt. Ik liet me even op het verkeerde been zetten door de refreintjes in de eerste songs, maar inmiddels kan ik zeker genieten van het zoveelste album van The Jayhawks. Erwin Zijleman

De muziek van The Jayhawks is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://thejayhawks.bandcamp.com/album/sanctuary-park.

Sanctuary Park van The Jayhawks is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 32,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Sofie Royer - before/after

Het deze week verschenen before/after is alweer het vierde album van de Oostenrijkse muzikante Sofie Royer die inmiddels vol gaat voor de pop, al hoor ik ook nog flarden van haar in alle opzichten briljante debuutalbum.
Als ik mijn jaarlijstje over 2020 bekijk begrijp ik er helemaal niets van dat Cult Survivor van Sofie ontbreekt. Ik vind het achteraf bezien echt een van de mooiste albums van het jaar, al is het ook een album dat de beklemmende sfeer van de coronapandemie perfect vangt. Geen van de albums van de Oostenrijkse muzikante haalde mijn jaarlijstje, maar ik heb Sofie Royer wel degelijk hoog zitten. Ook op haar nieuwe album before/after maakt ze op het eerste gehoor weer popmuziek waarop wel wat aan te merken valt, maar de popsongs van Sofie Royer hebben een dubbele bodem. Ook before/after is weer niet zo indrukwekkend als het weergaloze Cult Survivor, maar laat wel weer vakwerk van een eigenzinnige muzikante horen.

Cult Survivor, het debuutalbum van de Oostenrijkse muzikante Sofie Royer, is voor mij nog altijd de soundtrack van de coronapandemie of in ieder geval de soundtrack van de eerste zomer van de pandemie. Het onder de naam Sofie uitgebrachte album gaat niet over de periode waarin een virus het openbare leven lam legde, maar werd wel gemaakt in een zelfverkozen isolement, waardoor het album de beklemmende sfeer van de zomer van 2020 perfect vangt. 

Sofie Royer is een klassiek geschoolde violiste en was voor 2020 bovendien een succesvolle DJ, maar op Cult Survivor regeerde de eenvoud en de imperfectie. Nog altijd als ik een eenvoudige, rammelende maar ook perfecte song als Asleep hoor ben ik direct weer in de zomer van 2020 beland, maar Cult Survivor van Sofie is desondanks een album dat me enorm dierbaar is. 

Na Cult Survivor maakte Sofie nog twee albums onder de naam Sofie Royer en ook Harlequin uit 2022, dat verscheen toen de coronapandemie langzaam maar zeker was uitgedoofd, en het in 2024 uitgebrachte Young-Girl Forever vind ik geweldige albums. De Oostenrijkse muzikante houdt kennelijk wel van regelmaat, want twee jaar na het weergaloze popalbum Young-Girl Forever is er weer een nieuw album van haar hand verschenen. 

Op haar vorige album koos Sofie Royer voor een wat minder donker en ook wat voller geluid en ging ze vol voor de pop. Het pakte wat mij betreft prachtig uit, al heb ik een voorkeur voor de donkere en sobere songs van Cult Survivor. Op het deze week verschenen before/after trekt de Oostenrijkse muzikante de lijn van haar vorige album door, al hoor ik net wat meer raakvlakken met de eerste twee albums. 

Ik vind het best lastig om te beschrijven wat ik zo goed vind aan de muziek van Sofie Royer. Ik ga niet beweren dat ze een geweldige zangeres is, want dat is ze niet. Ook op before/after zit de zang er met grote regelmaat naast, maar op een of andere manier vind ik de stem van Sofie Royer prachtig. Ook in muzikaal opzicht is before/after geen opzienbarend album, al zitten de songs van de Oostenrijkse muzikante stiekem knap in elkaar. 

De muziek op de albums van Sofie Royer is wel bijzonder, want ook haar nieuwe album klinkt weer anders dan andere popalbums van het moment. Het wat weemoedige geluid van Cult Survivor is grotendeels verdwenen, want net als Young-Girl Forever klinkt ook before/after wat opgewekter, al hangt er ook altijd een donkere sluier boven de muziek van de muzikante uit Wenen. 

Ook before/after flirt weer wat met de dansvloer en is een 100% popalbum, maar ook als Sofie Royer vol gaat voor de pop houdt haar muziek een indie vibe en is er van alles te ontdekken in haar songs die misschien eenvoudig klinken, maar dat zeker niet zijn. Pas wanneer je het album meerdere keren hebt gehoord wordt duidelijk hoe interessant en hoe knap het is.

Ik vind before/after het mooist wanneer het album me herinnert aan Cult Survivor en dat gebeurt ondanks het duidelijk andere geluid best vaak. Ook na eerste beluistering van before/after greep ik weer direct naar het debuutalbum van Sofie Royer en had het album me weer direct in een wurggreep, maar ik keer toch ook steeds terug naar before/after, dat inmiddels ook van alles met me doet. Ik kan misschien niet goed beschrijven wat zo goed is aan de muziek van Sofie Royer, maar op een of andere manier klopt voor mij alles. Erwin Zijleman

De muziek van Sofie Royer is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Oostenrijkse muzikante: https://sofieroyer.bandcamp.com/album/before-after.

before/after van Sofie Royer is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 36,99 euro

Review: Alicia Blue - Country Desire

Liefhebbers van wat traditioneel aandoende countrymuziek vinden veel van hun gading op het deze week verschenen debuutalbum van Alicia Blue, die de tijd heeft genomen voor haar eerste album, en dat hoor je.
Na een aantal uitstekende singles werd al een tijdje uitgekeken naar het debuutalbum van Alicia Blue en dat album is nu eindelijk verschenen. De Amerikaanse muzikante werkte twee jaar geleden nog samen met Lucinda Williams en heeft zich nu verzekerd van de diensten van producer Shooter Jennings. Het levert een mooi klinkend album op, dat hoorbaar is geïnspireerd door countrymuziek uit het verleden. De songs op Country Desire zijn prima, de muziek is mooi, de productie uitstekend, maar Alicia Blue trekt zelf de meeste aandacht met haar stem, die is gemaakt voor de countrymuziek die ze maakt op haar debuutalbum. Het is dringen in het genre, maar dit album zou ik niet laten liggen.

De Amerikaanse muzikante Alicia Blue brengt deze week haar debuutalbum uit, maar is zeker geen nieuwkomer. Ze maakt inmiddels al zo’n 15 jaar muziek en bracht een aantal succesvolle singles uit, waaronder de single Tennessee uit 2024, waarop ze samenwerkt met Lucinda Williams en John Paul White (The Civil Wars). 

De muzikante die Los Angeles een aantal jaren geleden heeft verruild voor Nashville, Tennessee, heeft een lange aanloop genomen, maar vorige week verscheen dan eindelijk haar debuutalbum Country Desire. Het is een album dat goed laat horen dat Alicia Blue geen groentje meer is, want haar debuutalbum klinkt als een album van een gelouterde muzikante. 

Country Desire krijgt het etiket “country” opgeplakt en daar valt helemaal niets of af te dingen. Alicia Blue maakt pure countrymuziek en moet niets hebben van de momenteel in Nashville razend populaire countrypop. Het is countrymuziek met een hang naar het verleden en dan met name naar de grote countryzangeressen uit de jaren 70. De ons vorige week ontvallen Dolly Parton moet zeker worden genoemd als inspiratiebron, maar denk ook absoluut aan Loretta Lynn en zo kan ik nog wel wat namen van grootheden uit het verleden noemen. 

De associaties met countryzangeressen uit de jaren 70 zijn grotendeels het resultaat van de stem van Alicia Blue. De muzikante uit Nashville beschikt over een wat ruwe stem en het is een stem met een aangename snik. Alicia Blue zingt ook nog eens vol overgave en met veel emotie, waardoor haar songs makkelijk binnenkomen. 

Ik hou niet altijd van een klassieke countrystem zoals die van Alicia Blue, maar ik vind de zang op Country Desire echt prachtig. De Amerikaanse muzikante kan de kracht in haar stem mooi doseren en raakt hier en daar aan de geweldige Sierra Ferrell, misschien wel de beste countryzangeres van het moment. 

De muziek op het album is al even aansprekend. Country Desire heeft een authentiek klinkend countrygeluid met een hoofdrol voor snareninstrumenten, maar het album beperkt zich niet tot pure country. In een aantal songs klinken de gitaren net wat steviger en voegt Alicia Blue een snufje rock toe aan haar geluid, terwijl een aantal andere songs juist invloeden uit de bluegrass verwerken. 

Ik hou wel van moderne countrypop en vaak prefereer ik dit genre boven de traditionele countrymuziek, maar zo af en toe maak ik een uitzondering en dat doe ik ook voor Country Desire van Alicia Blue. Het is de verdienste van haar geweldige stem, van al het gevoel dat ze in haar songs stopt en van het authentieke maar ook veelzijdig klinkende geluid op het album, maar ook de productie van het album valt in positieve zin op. 

Voor deze productie werkte Alicia Blue samen met Shooter Jennings en dat is een verstandige keuze. De Amerikaanse producer en muzikant eert nog altijd de muziek die zijn vader Waylon Jennings maakte en voegt een nostalgisch tintje toe aan zijn producties. Het past uitstekend bij de stem van Alicia Blue en bij haar songs, die ook wat nostalgisch aandoen. 

Misschien zal niet iedereen gecharmeerd zijn van de zang van Alicia Blue en van het wat traditionele geluid, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en countrymuziek in het bijzonder en die niet al te veel op hebben met pop, krijgen met Country Desire van Alicia Blue een uitstekend album in handen. Erwin Zijleman

Review: Tiny Habits - Keepers

Het debuutalbum van het Amerikaanse drietal Tiny Habits deed hier helaas niet veel en het zal waarschijnlijk niet anders gaan voor het nieuwe album Keepers, maar er zijn niet veel albums met even mooie zang als op dit album.
Het is jammer dat de openingstrack van het nieuwe album van Tiny Habits waarschijnlijk veel luisteraars op het verkeerde been zal zetten, want van disco moet je houden. Keepers bevat meer invloeden uit met name de soul en R&B dan het debuutalbum van Tiny Habits, maar de verschillen zijn niet zo groot als de openingstrack suggereert. Luister vooral verder, want ook op Keepers staan Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae garant voor wonderschone zang en nog mooiere harmonieën. Zeker als de drie hun stemmen combineren staat het kippenvel direct op je armen. Het debuutalbum van Tiny Habits beviel me in muzikaal opzicht net wat beter, maar ook Keepers is een uitstekend album.

Ruim twee jaar geleden verscheen All For Something, het debuutalbum van de Amerikaanse band Tiny Habits. Het uit twee vrouwen en een man bestaande trio uit Boston, Massachusetts, streelde met haar eerste album op bijzonder aangename wijze het oor. Dat was vooral de verdienste van de stemmen van Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae, die alle drie indruk maakten met hun zang, maar naar grote hoogten stegen wanneer ze hun stemmen combineerden in wonderschone harmonieën. 

All For Something bevatte vooral songs met invloeden uit de folkpop, folkrock en indiefolk, waardoor het debuutalbum van Tiny Habits af en toe niet eens zo ver was verwijderd van het debuutalbum van boygenius, ook een album dat betoverde met harmonieën van een bijzondere schoonheid. 

Niet zo gek dus dat ik twee weken geleden enthousiast opveerde toen ik een nieuw album van Tiny Habits vond tussen de nieuwe albums. Keepers viel me in eerste instantie echter enorm tegen. Dat had niets te maken met de stemmen van Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae, want die zijn ook op Keepers weer prachtig en hetzelfde geldt voor de harmonieën, waarmee nog altijd driftig wordt gestrooid. In muzikaal opzicht laat het tweede album van Tiny Habits echter een flinke koerswijziging horen. 

Keepers opent met onvervalste disco en ook invloeden uit de R&B spelen een voorname rol op het album. Ik bleef luisteren naar Keepers omdat het Amerikaanse drietal de folk van het debuutalbum gelukkig niet helemaal vergeten is. De folky songs op het album passen nog altijd perfect in mijn muzikale straatje en het zijn ook dit keer songs van hoge kwaliteit. 

De stemmen van Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae zijn alleen maar mooier geworden en hun harmonieën nog wat smaakvoller en trefzekerder. De zang op Keepers hield me aan de speakers gekluisterd, waarna ik de koerswijziging op het album langzaam maar zeker meer ben gaan waarderen. 

De folky songs op het album zijn absoluut mijn favoriete songs op het album, maar ook de songs met een R&B- of soulinjectie bevallen me steeds beter, terwijl disco na de openingstrack niet meer opduikt. De stemmen van Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae lenen zich ook uitstekend voor deze genres en geven Keepers wel een wat meer eigen smoel dan het debuutalbum. 

Dat debuutalbum vind ik achteraf bezien een van de beste albums van de afgelopen jaren. Zo goed vind ik Keepers nog niet, maar het is inmiddels wel een album waar ik met heel veel plezier naar luister. Dat ligt vooral aan de stemmen van de drie, maar Keepers is ook in muzikaal en compositorisch opzicht een knap album. 

Cinya Khan, Judah Mayowa en Maya Rae hebben alle drie de opleiding van het prestigieuze Berklee College of Music doorlopen en dat hoor je in de fraaie klanken en de sterke songs. Het doet me af en toe ook wel wat denken aan het debuutalbum van Wilson Phillips dat aan het begin van de jaren 90 een van mijn ‘guilty pleasures’ was, maar ook gewoon een heel goed album met zang om van te watertanden. 

Die zang hoor je ook op Keepers van Tiny Habits, dat me ondanks de muzikale koerswijziging toch steeds dierbaarder wordt. Het album sneeuwde helaas onder in het releasegeweld van de afgelopen weken, maar staat echt garant voor kippenvel, zeker in de folky songs. Erwin Zijleman

De muziek van Tiny Habits is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://tinyhabits.bandcamp.com/album/keepers.

Keepers van Tiny Habits is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: LAKSHMI - Here, I Am Alone With You

Ik ken de muziek van LAKSHMI nog niet heel lang, maar met het deze week verschenen album Here, I Am Alone With You maakt de Nederlandse muzikante een verpletterende indruk met een eigenzinnig en wonderschoon geluid.
Direct bij eerste beluistering van Here, I Am Alone With You, het deze week verschenen album van LAKSHMI, intrigeert de Nederlandse muzikante met haar songs, haar muziek en haar stem. LAKSHMI maakte een kleine tien jaar geleden al twee prima albums, maar Here, I Am Alone With You is van een andere orde. De Nederlandse muzikante heeft een toegankelijk maar ook avontuurlijk popalbum gemaakt en het is een album dat op alle mogelijke manieren verrast. De productie van het album is van een bijzondere schoonheid en dat geldt ook voor het uit meerdere lagen bestaande geluid en voor de prachtige zang. Here, I Am Alone With You verleidt direct meedogenloos, maar vervolgens is er nog van alles te ontdekken op dit geweldige album.

De Nederlandse muzikante LAKSHMI bracht in 2017 en 2018 met LAKSHMI en Siren twee albums uit. Op basis van deze albums werd ze hier en daar uitgeroepen tot een van de grote beloften van de Nederlandse popmuziek en trad ze toe tot het legioen BN’ers, wat haar onder andere een plekje in het tv-programma Wie is de Mol? opleverde. Nu ken ik de meeste BN’ers (gelukkig) niet en ook LAKSHMI kwam bij mij pas recent op de radar. 

Ik hoor absoluut de belofte op haar eerste twee albums, maar op het deze week verschenen album Here, I Am Alone With You is de Nederlandse muzikante de belofte heel ver voorbij. Er zijn dit jaar al veel geweldige popalbums verschenen, maar het nieuwe album van LAKSHMI hoort wat mij betreft thuis in het rijtje memorabele popalbums van 2026. 

Er zijn weliswaar acht jaren verstreken sinds haar vorige album, maar de groei die is te horen op Here, I Am Alone With You is bijzonder indrukwekkend. Het eerste dat opvalt bij beluistering van het album is de zang. LAKSHMI zingt op haar nieuwe album vooral zacht en op het eerste gehoor misschien wat meisjesachtig, maar ik vind de zang alleen maar mooier worden naarmate ik het album vaker beluister. 

De stem van LAKSHMI laat naarmate je het album vaker hoort steeds meer diepgang horen en inmiddels vind ik de zang op Here, I Am Alone With You echt bedwelmend mooi. De stem van LAKSHMI is opvallend zuiver, maar ik hoor ook steeds meer gevoel in de zang, waardoor haar songs zich steeds makkelijker opdringen. 

De zang zorgt voor een bijzondere sfeer en die wordt versterkt door de muziek op het album. Here, I Am Alone With You is voorzien van sfeervolle en vaak wat lome en dromerige klanken. Het zijn klanken waarin organische instrumenten en elektronica op fraaie wijze worden gecombineerd en zorgen voor een geluid dat makkelijk overtuigt, maar dat wat mij betreft ook continu spannend en verrassend is. 

Het is bovendien een veelkleurig geluid dat varieert van de wat zwoele ballads waar Lana Del Rey het patent op heeft tot de uptempo popsongs zoals de grote popzangeressen van het moment die maken. Door de grote veelzijdigheid houdt Here, I Am Alone With You de aandacht makkelijk bijna drie kwartier vast en in die drie kwartier maakt LAKSHMI steeds meer indruk. 

In muzikaal en vocaal opzicht is het allemaal bijzonder indrukwekkend, maar ook de productie van het album, die volgens niet geverifieerde informatie op het internet van de hand van LAKSHMI zelf is, is indrukwekkend mooi. Here, I Am Alone With You is voorzien van een beeldend en ruimtelijk geluid dat de fantasie eindeloos prikkelt. Het is een vaak wat donker geluid, waardoor LAKSHMI makkelijk in het hokje pop-noir wordt geduwd, maar het album staat ook vol met betoverend mooie klanken, die de zon ook laten schijnen. 

Met een mooi geproduceerd geluid en bijzonder mooie zang heeft Here, I Am Alone With You al veel te bieden, maar ook als songwriter heeft de Nederlandse muzikante een reuzensprong gemaakt. LAKSHMI heeft songs geschreven die bijzonder lekker in het gehoor liggen, maar het zijn ook songs vol subtiele bijzondere wendingen en songs die steeds weer net wat andere invloeden verwerken. 

Ik heb dit jaar zo mijn favorieten wanneer het gaat om popalbums en die komen vrijwel allemaal van de grote popsterren van het moment of van popzangeressen die internationaal worden gezien als de beloften voor de toekomst. Hiermee vergeleken is de status van LAKSHMI nog bescheiden, maar haar album kan absoluut mee met de allerbeste popalbums van het moment. Erwin Zijleman

Here, I Am Alone With You van LAKSHMI is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 29,99 euro

Review: Dogwood Tales - Every Star in Rockingham County

De Amerikaanse band Dogwood Tales heeft met Every Star in Rockingham County een geweldige gitaarplaat gemaakt die continu schakelt tussen indierock en rootsmuziek en in beide genres overtuigt.
Dogwood Tales leverde eerder dit jaar nog een album af met een andere Amerikaanse band, maar staat met het deze week verschenen album Every Star in Rockingham County weer op eigen benen. Het is het derde album van de band uit Virginia en het is wat mij betreft een indrukwekkend album. Dogwood Tales kan op haar nieuwe album uit de voeten met lekker stevige gitaarmuziek, maar maakt ook geen geheim van haar liefde voor Amerikaanse rootsmuziek. Het levert een album af dat makkelijk vermaakt, maar dat ook beter en interessanter wordt naarmate je er vaker naar luistert. Voor mij een van de grootste verrassingen van deze week.

Ik had voor deze week een aantal op voorhand interessante gitaaralbums op mijn lijstje staan voor een plekje op De Krenten uit de Pop, maar ze haalden het uiteindelijk allemaal niet. Het gitaaralbum dat me het meest wist te overtuigen kwam immers van een mij tot voor kort onbekende band. 

Dat dacht ik althans, want in de eerste maand van 2026 besprak ik het album Destination Heaven van Euphoria Again & Dogwood Tales. Het album kan ik me nog wel herinneren, maar de namen van de bands was ik alweer vergeten. Dogwood Tales heeft deze week met Every Star in Rockingham County echter een prima gitaarplaat gemaakt en troefde wat mij betreft een aantal gerenommeerde bands en muzikanten af. Het is overigens al het derde album van de band uit Harrisonburg, Virginia, het album met Euphoria Again niet meegerekend. 

Dogwood Tales opent haar nieuwe album prachtig met de track Soundcheck Infinity, die begint met gruizige gitaren en vervormde zang en halverwege ook nog eens een fraaie tempowisseling in petto heeft. Met de openingstrack van Every Star in Rockingham County gaf Dogwood Tales wat mij betreft de andere gitaaralbums van deze week het nakijken, maar dat doet de band uit Virginia met een track die niet helemaal representatief is voor het album. 

Er staan meer tracks op het album die het stevige gitaarwerk niet schuwen, maar Dogwood Tales kiest vooral voor toegankelijke songs en voegt ook flink wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek toe aan deze songs. Het zijn die songs die me het makkelijkst wisten te overtuigen bij mijn eerste beluistering van het album, want Every Star in Rockingham County klonk wat mij betreft direct memorabel en dat geldt zowel voor de stevigere als voor de wat meer ingetogen songs op het album. 

Het zijn songs die niet direct opvallen door de zang, al is die op zich prima. Het meest onderscheidend in de zang vind ik de af en toe ingezette harmonieën, maar ook op de leadzang heb ik niets aan te merken. Ik vind Every Star in Rockingham County in muzikaal opzicht wel interessanter dan in vocaal opzicht. Het stevigere gitaarwerk klinkt geweldig, maar ook als de band meer ingehouden of wat dromerig speelt zijn de gitaarakkoorden mooi en trefzeker. En als dan ook nog eens een pedal steel opduikt is het geluk compleet. 

Met Every Star in Rockingham County heeft Dogwood Tales een album gemaakt waarop indierock en Amerikaanse rootsmuziek prachtig in evenwicht zijn. Dat is een evenwicht dat op het moment vaak wordt gezocht, maar de muziek van de band uit Harrisonburg is wat mij betreft voldoende onderscheidend. Het is muziek die ook bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in de smaak zal vallen, zeker als op Every Star in Rockingham County gas wordt teruggenomen. 

Wat mij betreft won Dogwood Tales het deze week dan ook niet alleen van de andere gitaaralbums die zijn verschenen, maar ook van de rootsalbums en alt-country albums van deze week en ook die kwamen van gerenommeerde bands. Wat Dogwood Tales eerder dit jaar liet horen op het album dat werd gemaakt met Euphoria Again was prima, maar op Every Star in Rockingham County stijgt de band boven zichzelf uit. Het album krijgt schandalig weinig aandacht, maar is wat mij betreft het beste gitaaralbum en het beste rootsalbum van deze week. Erwin Zijleman

De muziek van Dogwood Tales is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://dogwoodtales.bandcamp.com/album/every-star-in-rockingham-county.

Every Star in Rockingham County van Dogwood Tales is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

Review: Alicia Witt - Between Heaven and Earth

Er zijn albums die ik direct bij de eerste keer horen omarm, maar er zijn ook albums waar ik erg aan moet wennen en het album Between Heaven and Earth van Alicia Witt is zowel muzikaal als vocaal zo’n album.
Alicia Witt maakte al een aantal albums en is bovendien een zeer succesvol actrice. Als actrice werkte ze onder andere samen met de legendarische regisseur David Lynch, die ze eert op haar deze week verschenen album Between Heaven and Earth. Het is een album dat flink anders klinkt dan het gemiddelde singer-songwriter album, want zowel de muziek als de zang op het album bewegen zich wat buiten mijn comfort zone. Het is me af en toe wat te zwaar aangezet en te theatraal, maar Alicia Witt raakt ook met grote regelmaat de juiste snaar met haar bijzondere stem en de fraaie arrangementen op haar door de gelouterde Joe Henry geproduceerde nieuwe album.

Deze week is het album Between Heaven and Earth van Alicia Witt verschenen. Ik kan me niet herinneren dat ik haar naam eerder ben tegengekomen, maar ze heeft al een aantal albums op haar naam staan, waaronder zelfs een kerstalbum. Dat Alicia Witt wat langer meegaat blijkt ook wel uit het feit dat ze voor haar nieuwe album niemand minder dan Joe Henry als producer heeft weten te strikken en die heeft de muzikanten met wie hij werkt voor het uitzoeken. 

Alicia Witt is dus bekender als muzikante dan ik dacht, maar ze is nog veel bekender als actrice. Ze speelde in talloze films en series en werd op zeer jonge leeftijd gespot door de legendarische regisseur David Lynch voor de film Dune en de serie Twin Peaks. Between Heaven and Earth is een eerbetoon aan de vorig jaar overleden David Lynch, die wordt geëerd met dertien songs en bijna een uur muziek. 

Nu hebben actrices die zo nodig moeten gaan zingen de schijn wat tegen, ook bij mij, maar ik heb geprobeerd om onbevooroordeeld te luisteren naar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante. Alicia Witt kan ook echt wel wat, want ze is een uitstekende pianiste, beschikt over een geschoold klinkende stem en schrijft aansprekende songs. 

Bij eerste beluistering van Between Heaven and Earth moest ik wel concluderen dat het nieuwe album van Alicia Witt een flink eind buiten mijn muzikale comfort zone ligt. In eerste instantie zelfs zo ver buiten mijn comfort zone dat ik het album opzij heb gelegd, maar de muziek van Alicia Witt intrigeerde me ook. 

Between Heaven and Earth wordt hier en daar omschreven als een tijdloos singer-songwriter album, maar daar kan ik me niet volledig in vinden. Het album bevat een aantal songs die herinneren aan de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70, maar Between Heaven and Earth klinkt echt flink anders dan de meeste singer-songwriters uit dit decennium. 

Invloeden uit de klassieke muziek en jazz spelen een grote rol in de muziek op het album en die muziek is soms zwaar aangezet. Het nieuwe album van de muzikante uit Nashville, Tennessee, werd naar verluidt vrijwel live opgenomen, waarbij het pianospel van Alicia Witt de basis vormde en de aanvullende arrangementen ter plekke werden bedacht en ingespeeld. Het is een knappe prestatie van producer Joe Henry, want er zijn flink wat instrumenten te horen op het album. 

De muziek op het album is zoals gezegd soms wat zwaar aangezet en doet ook wat theatraal aan. Dat theatrale hoor je ook in de zang van Alicia Witt. Ze beschikt over een mooie en veelzijdige stem, maar haar zang is me af en toe wat te pretentieus. Als ik nog even terug ga naar de vergelijking met singer-songwriters uit de jaren 70 is Between Heaven and Earth van Alicia Witt eerder Barbra Streisand dan Carole King en daar moet je van houden. 

Het voorziet het album hier en daar van een musical vibe en dat is geen vibe waar ik gek op ben. Ik heb daarom flink moeten wennen aan Between Heaven and Earth, maar uiteindelijk vond ik het album wel wat hebben en viel er langzaam maar zeker meer op zijn plek in de songs van Alicia Witt, die me in een aantal gevallen ook wel direct wisten te overtuigen. Ik ben benieuwd of ik dit album de komende tijd nog vaak ga beluisteren, maar sluit dit zeker niet uit, zeker niet als de avonden langer en kouder worden. Erwin Zijleman

Between Heaven and Earth van Alicia Witt is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 39,99 euro

CD, 16,99 euro