Review: Ciska Ciska - Page Of Cups (Reversed)

Ik was de naam Ciska Ciska nog niet eerder tegengekomen, maar wat het project van de Belgische muzikante Ciska Dhaenens laat horen op haar debuutalbum Page Of Cups (Reversed) is buitengewoon indrukwekkend.
Het stapeltje albums van Belgische vrouwelijke muzikanten dat ik koester is de afgelopen jaren echt enorm gegroeid. Er zit nog meer in het vat, want ook het debuutalbum van Ciska Ciska is er een die direct opvalt in het aanbod van het moment. De muzikante uit Gent kan ontroeren met intieme en uiterst ingetogen songs, maar ze kan je ook bij de strot grijpen met stevigere en indringende songs. Het zijn songs met een duidelijk eigen geluid, maar Ciska Ciska staat ook garant voor songs die direct memorabel en verrassend toegankelijk zijn. De tien songs op Page Of Cups (Reversed) schieten echt alle kanten op, maar bij elke song veer je weer enthousiast op, al is het maar vanwege de bijzondere zang. Wat een talent deze muzikante uit Gent.

Net als Nederland heeft ook België de afgelopen jaren absoluut niet te klagen over vrouwelijk singer-songwriter talent. Vorig jaar maakte vooral het prachtige album van Emmy d’Arc diepe indruk, maar ook de albums van onder andere ISE, Naima Joris, Head On Stone, Few Bits, Benni, BLUAI, Lili Grace, Camille Camille, Meskerem Mees, Alderson, Kids With Buns, Valerie and the Rain, Ivy Falls, Bobbi Lu en sura sol deden de afgelopen jaren niet onder voor die van de internationale concurrentie. 

En dan waren er ook nog eens de prachtige albums van volkomen unieke Belgische talenten als Isolde Lasoen, Sylvie Kreusch, Camille Yembe, Melanie De Biasio en Angèle. Het is niet eens een uitputtend overzicht, wat alles zegt over het vrouwelijke muzikale talent dat momenteel in België aan de weg timmert. Deze week kan nog een fraai album worden toegevoegd aan de bovenstaande lijst, want ook het debuutalbum van Ciska Ciska is er een om te koesteren. 

Ik vind omschrijvingen op bandcamp maar zelden informatief, maar de tekst op de pagina van Ciska Ciska is dat wel. “Ciska Ciska is the project of Ghent-based Ciska Dhaenens, a singer-songwriter with the ability to wrap fragile strength in beautiful songs. With subtle guitar, piano and a golden voice, Dhaenens draws the listener into her inner world, where she stands both vulnerably and fearlessly”. Het is een treffende beschrijving van de Belgische muzikante en haar muziek. 

Net als zoveel van haar leeftijdgenoten in de muziek kiest de muzikante uit Gent voor zeer persoonlijke teksten en is ‘coming of age’ het centrale thema. Ciska Dhaenens heeft niet de makkelijkste periode achter zich en dat merk je in haar teksten en in de kleur van haar songs, die vaak wat donker getint zijn. 

Page Of Cups (Reversed) valt in meerdere opzichten op. Allereerst is er de mooie en bijzondere stem van de Belgische muzikante. Ciska Dhaenens tekent op haar debuutalbum zoals gezegd voor zeer persoonlijke songs waarin het nodige leed voorbij komt en dat hoor je in haar stem, die overloopt van gevoel en wat melancholisch klinkt. 

Ik ben echt onder de indruk van de schoonheid van de zang op Page Of Cups (Reversed), maar de emotievolle zang van de Belgische muzikante zorgt er ook voor dat het album je makkelijk vastgrijpt. Dat doet Ciska Ciska vooral met de intieme en ingetogen songs op het album, maar Page Of Cups (Reversed) is een behoorlijk gevarieerd album. Naast de ingetogen en melancholische songs is er ook ruimte voor wat meer uptempo songs, die ook kunnen rocken. In deze songs komen af en toe ook wat zonnestralen voorbij, tot de donkere wolken het toch weer overnemen. 

Net als veel van de bovengenoemde vrouwelijke muzikanten of bands waarin vrouwelijke muzikanten het geluid bepalen, slaagt ook Ciska Ciska erin om anders te klinken dan de mainstream vrouwelijke singer-songwriters binnen en buiten de indie-scene. Het zorgt ervoor dat Page Of Cups (Reversed) eigenzinnig klinkt, maar op hetzelfde moment zijn de popsongs van de muzikante uit Gent ook verrassend toegankelijk. 

Het zijn popsongs zonder opsmuk, maar ieder accent dat is toegevoegd aan de songs, waaronder fraaie gitaarlijnen, tilt deze songs net wat verder op. Emmy d’Arc haalde vorig jaar de top 10 van mijn jaarlijstje en ik sluit niet uit dat Ciska Ciska dit jaar een vergelijkbare plek gaat halen met het bijzonder fraaie en zeer indrukwekkende Page Of Cups (Reversed). Erwin Zijleman

De muziek van Ciska Ciska is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Belgische muzikante: https://ciskaciska.bandcamp.com/album/page-of-cups-reversed.

Page Of Cups (Reversed) van Ciska Ciska is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Dottie Andersson - Andersson Funeral Home

Er verschijnen de afgelopen weken zo veel albums dat alles wat niet mainstream is makkelijk tussen wal en schip valt, maar dat mag wat mij betreft niet gebeuren met het eigenzinnige debuutalbum van de Zweedse muzikante Dottie Andersson.
Ik heb nog niet veel gelezen over het debuutalbum van Dottie Andersson, terwijl Andersson Funeral Home zeker een interessant album is. Dottie Andersson komt echter niet uit het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten maar uit Zweden en dan trek je net wat minder makkelijk de aandacht. Ik ben blij dat ik het album wel heb ontdekt, want Andersson Funeral Home is een aangenaam maar ook interessant album. De songs van Dottie Andersson raken aan de indiepop van het moment, maar gaan ook hun eigen weg. Andersson Funeral Home is bovendien een veelzijdig album, dat steeds weer net wat anders klinkt. Ik heb zeker wat met Zweden en ook met dit interessante Zweedse album.

Andersson Funeral Home, het debuutalbum van de Zweedse muzikante Dottie Andersson, ligt inmiddels een week op twee op de stapel met albums die ik interessant genoeg vind voor een plekje op De Krenten uit de Pop. Het is een album dat me ook wel wat heen en weer slingert en waar ik niet zo makkelijk een mening over kan vormen, al ben ik inmiddels uitsluitend positief over het album. 

Op de bandcamp pagina van Dottie Andersson is niet heel veel informatie te vinden over de Zweedse muzikante en over haar eerste album. Ze omschrijft zichzelf met de trefwoorden ‘Swedish songwriter, drummer vampire, born at Ikea, garage pop’. Het laatste zegt iets over haar muziek, die ik zelf eerder zou omschrijven als lo-fi pop of toch gewoon als indiepop. 

Dottie Andersson maakte haar album samen met de Britse producer en muzikant Ben Jackson-Cook. Samen schreven ze de songs en met zijn tweeën zijn ze verantwoordelijk voor de muziek op en de productie van Andersson Funeral Home. Ik noemde de muziek op het album hierboven voorzichtig lo-fi pop. Dat heeft alles te maken met het rammelende karakter van de songs op het album en het feit dat niet alle songs volledig uitgewerkt lijken. 

Aan de andere kant zijn de songs op Andersson Funeral Home voorzien van een rijk en interessant instrumentarium en staan er ook flink wat wel volledig uitgewerkte songs op het album. Ik hou het dus toch maar op indiepop, maar binnen de indiepop van het moment is Dottie Andersson wel een bijzonder geval. 

Andersson Funeral Home raakt soms aan de indiepop zoals die wordt gemaakt door een aantal van de smaakmakers in het genre. Denk aan Phoebe Bridgers, maar vooral aan de muzikanten die zich door haar hebben laten beïnvloeden. De raakvlakken met de indiepop van het moment zitten vooral in de zang, de sfeer en een deel van de muziek op het album. 

Een song als Babycake klinkt direct vertrouwd, maar het debuutalbum van Dottie Andersson bevat ook flink wat songs die wat verder buiten de lijntjes van de standaard indiepop kleuren. Het maakt van Andersson Funeral Home een lekker eigenzinnig album en daar hou ik wel van. 

Door het eigenzinnige karakter van de songs van de Zweedse muzikante landt het album misschien wat minder snel dan de wat toegankelijker klinkende albums in het genre, maar uiteindelijk dringen haar songs zich wel makkelijk op. Dat geldt in eerste instantie voor de redelijk vertrouwd klinkende songs op het album, waaronder de single I Love Being Sad, maar ook de songs waarop Dottie Andersson wat meer de randen opzoekt zijn me inmiddels dierbaar. 

Dat is mede de verdienste van het veelkleurige geluid op het album, waarvoor ook wat minder gangbare instrumenten zijn ingezet, maar ook de stem van de Zweedse muzikante spreekt absoluut tot de verbeelding. Hetzelfde geldt voor de arrangementen die knapper blijken dan je bij oppervlakkige beluistering hoort. 

En als Dottie Andersson het Engels verruilt voor het Zweeds bevindt haar muziek zich opeens in een duidelijk ander muzikaal universum. Ze heeft de pech dat haar album is uitgebracht in een overvolle releaseweek, maar bij mij kwam Andersson Funeral Home uiteindelijk toch bovendrijven en ik hoop dat dit niet alleen bij mij gebeurt, want dit is echt een leuk album. Erwin Zijleman

De muziek van Dottie Andersson is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zweedse muzikante: https://dottieandersson.bandcamp.com/album/andersson-funeral-home.

Andersson Funeral Home van Dottie Andersson is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 34,99 euro

Review: Alabama Shakes - I Must Be Dreaming

De Amerikaanse band Alabama Shakes deelde in 2012 een mokerslag uit met haar debuutalbum Boys & Girls, maar kiest op haar onlangs verschenen album I Must Be Dreaming voor een geluid dat zich wat minder makkelijk opdringt (... maar dat uiteindelijk wel doet).
Ik heb echt even de tijd moeten nemen voor het nieuwe album van Alabama Shakes. I Must Be Dreaming is een album waarop van alles gebeurt, zowel in de muziek als in de zang van de imponerende frontvrouw Brittany Howard. Dat je de tijd moet nemen om het album te doorgronden, was al bekend van de soloalbums van de zangeres van de band en ook in het geval van I Must Be Dreaming loont het. Het nieuwe album van Alabama Shakes staat bol van de invloeden, bevat knap in elkaar stekende songs vol muzikaal vuurwerk en dan is er ook nog eens de imposante strot van Brittany Howard, die nog wat veelzijdiger klinkt dan op haar soloalbums. Geen heel makkelijk album, maar wat is het goed.

Ik was in 2012 direct onder de indruk van Boys & Girls, het debuutalbum van de Amerikaanse band Alabama Shakes. De band uit Athens, Alabama, imponeerde met een rauwe mix van (Southern) soul, blues en rock ’n roll en overrompelde de luisteraar met de ruwe en soulvolle strot van frontvrouw Brittany Howard. Op het podium bleek Alabama Shakes een ware sensatie, maar ook het debuutalbum van de band stond als een huis. 

Bijna exact drie jaar na Boys & Girls verscheen in 2015 het tweede album van Alabama Shakes en ook Sound & Color overtuigde mij onmiddellijk. Alabama Shakes gaf op haar debuutalbum vooral gas, maar de band liet op Sound & Color een subtieler en wat psychedelischer geluid horen, waarin ook de zang van Brittany Howard wat meer ingehouden klonk. Sound & Color was een wat complexer album dan zijn voorganger, maar ook op het tweede album van Alabama Shakes viel alles direct op zijn plek. 

Na 2015 werd het al snel redelijk stil rond de band uit Alabama en begon Brittany Howard al snel aan een solocarrière. Ik heb haar soloalbums Jaime uit 2019 en What Now uit 2024 inmiddels hoog zitten, maar dat ging zeker niet vanzelf. Zeker Jaime vond ik bij eerste beluisteringen een loodzwaar en dodelijk vermoeiend album waar ik maar geen grip op kreeg en ook What Now had vele luisterbeurten nodig voor ik gecharmeerd raakte van het album. 

Na een stilte van elf jaar verscheen onlangs het derde album van Alabama Shakes en op voorhand was ik vooral benieuwd of het album me zou overrompelen zoals de eerste twee albums van de band dat deden of me pas na meerdere keren zou overtuigen, zoals dat gebeurde met de soloalbums van Brittany Howard. Het laatste was het geval. 

Bij eerste beluistering van I Must Be Dreaming vond ik het nieuwe album van Alabama Shakes interessant, maar het album verpletterde me niet. Dat veranderde ook niet snel, want bij de eerste beluisteringen van het album bleef er helemaal niets hangen en ik kreeg ook maar geen grip op de songs van de band. 

I Must Be Dreaming zit dichter bij de soloalbums van Brittany Howard dan bij de twee albums waarmee Alabama Shakes zichzelf meer dan tien jaar geleden op de kaart zette. Gezien mijn ervaringen met die soloalbums wist ik dat ik de tijd moest nemen voor I Must Be Dreaming en dat heb ik ook gedaan. Het bleef een lastig proces. 

Het nieuwe album van Alabama Shakes heeft veel om van te houden. In muzikaal opzicht is het album interessant met zowel flarden uit het verleden als invloeden uit het heden. Het is muziek die soms verrassend toegankelijk klinkt, maar ook vaak wat ongrijpbaar blijft. Dat geldt ook voor de zang van Brittany Howard die soms uithaalt zoals ze dat op het debuutalbum van Alabama Shakes deed, maar ook meer ingehouden kan zingen. 

Ik vind I Must Be Dreaming op zijn best wanneer de band vol gaat voor psychedelische soul, maar ook de songs die zich wat minder makkelijk opdringen worden steeds beter. In muzikaal opzicht gebeurt er van alles op het album, dat is volgestopt met mooie details en subtiele wendingen, en Brittany Howard zingt op verschillende manieren de sterren van de hemel. 

Ik liet het album in eerste instantie liggen omdat het me niet pakte, maar daar kan ik me inmiddels niets meer bij voorstellen. Neem de tijd voor I Must Be Dreaming en er openbaart zich langzaam maar zeker een meesterwerk. Wat een bijzondere band is dit toch. Erwin Zijleman

I Must Be Dreaming van Alabama Shakes is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (buttermilk), 34,99 euro

LP (Argentina blue), 29,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Buddy Miller - Buddy Miller

Na twee geweldige albums met zijn vrouw Julie komt oude rot Buddy Miller weer eens op de proppen met een soloalbum, waarop hij, bijgestaan door flink wat gasten van naam en faam, weer makkelijk indruk maakt.
De Amerikaanse muzikant Buddy Miller draait inmiddels al een aantal decennia mee en is als gitarist te horen op talloze albums. Ook als solomuzikant timmert hij al heel wat jaren aan de weg en dan zijn er ook nog de indringende albums die hij maakte met zijn vrouw Julie Miller. Deze week is weer eens een soloalbum van Buddy Miller verschenen, maar hij stond er zeker niet alleen voor. Een heel legioen gastvocalisten is op komen draven in de studio en dat levert een serie mooie en interessante duetten op. Op zijn nieuwe album verwerkt Buddy Miller vooral invloeden uit de country en de soul en dat klinkt zowel muzikaal als vocaal uitstekend, met zijn gitaarwerk als kers op de taart.

Ik heb de Amerikaanse muzikant Buddy Miller heel hoog zitten als gitarist en ook als producer wist hij me meerdere malen te overtuigen. Buddy Miller maakte hiernaast een aantal prima soloalbums, maar als ik kijk naar zijn oeuvre springen voor mij de vijf albums die hij maakte met zijn vrouw Julie Miller eruit. De albums van het echtpaar snijden stuk voor stuk dwars door de ziel en dat ligt vooral aan de mooie en ontroerende stem van Julie Miller. 

De afgelopen tien jaar verscheen er geen soloalbum van Buddy Miller, maar werden we wel verwend met twee albums van Buddy en Julie Miller, Breakdown on 20th Ave. South uit 2019 en In the Throes uit 2023, waarvan met name de eerste verpletterend mooi is. Deze week keert Buddy Miller terug met een nieuw soloalbum, de opvolger van het in 2016 verschenen Cayamo Sessions at Sea. Dat is een album dat ik niet heb besproken op De Krenten uit de Pop, maar dat had het album wel verdiend, al is het maar vanwege het duet met Kacey Musgraves. 

Cayamo Sessions at Sea was overigens nauwelijks een soloalbum van Buddy Miller te noemen, want in iedere track dook een gastmuzikant van naam en faam op. Het is niet heel anders op het deze week verschenen nieuwe album, dat geen titel heeft meegekregen. Ook het nieuwe album van Buddy Miller valt op door een goed gevulde gastenlijst, waarop dit keer de namen van onder andere Shawn Colvin, Jim Lauderdale, Dan Penn, Lee Ann Womack, The War and Treaty, Ashley Monroe, Elizabeth Cook, Emmylou Harris, Larry Campbell en Teresa Williams prijken. 

De Amerikaanse muzikant heeft dit keer niet alleen voor duetten gekozen, maar gastvocalisten spelen absoluut een grote rol op het album. Buddy Miller laat zich verder begeleiden door een competent spelende band en maakt gebruik van The McCrary Sisters voor nog wat extra vocalen. Met zoveel geweldige muzikanten aan boord wekt het geen verbazing dat het nieuwe album van Buddy Miller geweldig klinkt. 

In muzikaal opzicht klinkt het vooral degelijk, maar zeker als Buddy Miller wat extra ruimte krijgt voor zijn gitaarspel zit je op het puntje van de stoel. De Amerikaanse muzikant weet me met zijn stem niet zo te ontroeren als zijn echtgenote Julie, maar hij is een zeer verdienstelijk zanger met een mooi stemgeluid. Het vocale vuurwerk komt in een deel van de tracks van gastvocalisten van naam en faam, maar ook de bijdragen van The McCrary Sisters zijn prachtig. 

Net als de muziek klinken ook de songs op het nieuwe album van Buddy Miller vooral degelijk, maar ik heb inmiddels de nodige favorieten op het album. Het zijn vooral de stemmige en wat ingetogen songs op het album die me weten te raken, maar ook als Buddy Miller en zijn medemuzikanten wat meer gas geven overtuigt het album makkelijk. 

Buddy Miller speelde de afgelopen decennia met alles en iedereen in de Amerikaanse rootsmuziek en ook op zijn eigen album kan hij op een breed terrein uit de voeten. De Amerikaanse muzikant wilde naar eigen zeggen een countrysoul album maken en dat is aardig gelukt, want country en soul zijn net wat prominenter aanwezig dan andere genres uit de Amerikaanse rootsmuziek. Natuurlijk doet ook dit album weer uitzien naar een nieuw album van Buddy en Julie Miller, maar het soloalbum van Buddy Miller valt me zeker niet tegen. Erwin Zijleman

De muziek van Buddy Miller is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://buddymiller.bandcamp.com/album/buddy-miller.

Buddy Miller van Buddy Miller is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 34,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Benjamin Biolay - L'Ultrableu

Benjamin Biolay wordt vaak in één adem genoemd met zijn legendarische landgenoot Serge Gainsbourg, wat misschien iets te veel eer is, maar hij laat op het deze week verschenen album L'Ultrableu wel horen dat hij bulkt van het talent.
Het vorig jaar verschenen album Le Disque Bleu heb ik destijds helemaal gemist, en dat geldt voor de meeste albums van Benjamin Biolay, maar het deze week verschenen L'Ultrableu wist me onmiddellijk te boeien. Het is een heruitgave van het album van vorig jaar, maar er zijn flink wat tracks toegevoegd aan het album, dat nu een kleine twee uur muziek bevat. Het is muziek die bol staat van de invloeden, maar één naam komt continu op bij beluistering van het album en dat is de naam van Serge Gainsbourg. Dat zegt genoeg over de hoge kwaliteit van de muziek van Benjamin Biolay, die ik persoonlijk enorm heb onderschat de afgelopen vijfentwintig jaar. Inmiddels weet ik beter.

Ik had echt een enorme blinde vlek voor het werk van de Franse muzikant Benjamin Biolay. Zijn naam wordt op De Krenten uit de Pop meerdere malen genoemd als producer van een aantal aansprekende Franse zangeressen, maar ik besprak nog nooit een van zijn albums en dat is best bijzonder. 

Het heeft alles te maken met de genoemde Franse zangeressen, want mijn voorkeur voor vrouwenstemmen gaat ten koste van de aandacht voor mannelijke muzikanten. Dat vind ik meestal prima te verdedigen, maar met het negeren van het werk van Benjamin Biolay kom ik niet weg. 

De Franse muzikant maakte de afgelopen 25 jaar een dozijn albums en het zijn stuk voor stuk albums van een bijzonder hoog niveau. Benjamin Biolay wordt daarom wel de Serge Gainsbourg van deze tijd genoemd en daar is wat voor te zeggen, al moet je ook voorzichtig zijn met dit soort vergelijkingen. 

Een paar maanden geleden ben ik me wat meer gaan verdiepen in het werk van Benjamin Biolay en inmiddels ken ik zijn meeste albums. Na het beluisteren van een groot deel van het oeuvre van de Franse muzikant onderschrijf ik inmiddels ook de hoge kwaliteit van zijn werk en de genialiteit ervan. 

Deze week heb ik een hele goede aanleiding om aandacht te besteden aan het werk van Benjamin Biolay, want deze week verscheen het album L'Ultrableu. Het is een album met maar liefst 30 songs en een kleine twee uur muziek. Van die 30 tracks is het merendeel bekend, want L'Ultrableu is een heruitgave van het ruim een jaar geleden verschenen Le Disque Bleu, dat ook al anderhalf uur muziek bevatte. 

L'Ultrableu laat goed horen waartoe Benjamin Biolay in staat is. Het album bevat een aantal funky en dansbare songs die misschien niet de genialiteit van de Franse muzikant laten horen, maar wel bijzonder lekker klinken. Daarnaast zijn er wat jazzy songs en songs waarin bijzondere strijkerspartijen opduiken. De belangrijkste invloeden op L'Ultrableu komen echter uit de rijke geschiedenis van het Franse chanson en uit Zuid-Amerikaanse muziek. 

Het klinkt allemaal loom en zwoel, waardoor veel songs op L'Ultrableu het uitstekend doen op de achtergrond, zeker wanneer ook nog invloeden uit de Franse filmmuziek worden toegevoegd. Het zijn songs die aan diepgang winnen wanneer je er met meer aandacht naar luistert. Dan hoor je hoe knap het allemaal in elkaar zit en hoe mooi het is geproduceerd. Ook de teksten van de Franse muzikant schijnen overigens zeer de moeite waard te zijn. 

De muziek van Benjamin Biolay roept met grote regelmaat associaties op met het werk van Serge Gainsbourg. De songs en arrangementen hebben zich absoluut laten beïnvloeden door het werk van de legendarische Franse muzikant en ook de sfeer doet meer dan eens denken aan de muziek van Serge Gainsbourg, zeker wanneer vrouwenstemmen opduiken. 

Ik vind het ook lastig om de muziek van Benjamin Biolay te vergelijken met die van de Franse legende. Serge Gainsbourg reken ik tot de grootste muzikanten aller tijden en hij opereerde bovendien in een totaal andere tijd. Benjamin Biolay kan op zijn albums beschikken over flink wat elektronica en kan bovendien veel verder buiten de Franse landsgrenzen kijken, waardoor hij het door Serge Gainsbourg geïnspireerde geluid verrijkt met een veelheid aan klanken. 

L'Ultrableu kan echter prima los van de muziek van Serge Gainsbourg worden beluisterd en verleidt je dan met de ene na de andere geweldige popsong, met prachtige arrangementen van strijkers en blazers en met de mooie en warme stem van Benjamin Biolay, die zeker niet onvermeld mag blijven. 

Ik blijf een voorkeur houden voor vrouwenstemmen, zeker in de Franse taal, maar L'Ultrableu van Benjamin Biolay houdt me moeiteloos 30 tracks aan de speakers gekluisterd en dan zijn er nog ruim tien prachtige albums te gaan. Erwin Zijleman

L'Ultrableu van Benjamin Biolay is verkrijgbaar via de Mania webshop:

3LP, 49,99 euro

2CD, 22,99 euro

Review: Martine Haugen - Hardships and Hopes

Het debuutalbum van Martine Haugen verscheen begin deze maand en iedereen die het hoort zal onder de indruk zijn van het bijzonder fraaie rootsgeluid op het album en van haar in alle opzichten imponerend mooie stem.
Ik ben niet altijd te porren voor traditioneel aandoende Amerikaanse rootsmuziek met invloeden uit de country en de bluegrass, maar een exceptioneel goede zangeres trekt me altijd over de streep. Martine Haugen is wat mij betreft een exceptioneel goede zangeres. Ze beschikt over een stem vol gevoel en doorleving en het is een stem die is gemaakt voor de muziek op Hardships and Hopes. Ook in muzikaal en productioneel opzicht wordt vakwerk geleverd op het debuutalbum van Martine Haugen. Het snarenwerk op het album is wonderschoon en het heldere en open geluid op het album geeft de stem van Martine Haugen alle ruimte. Het levert een album op dat overloopt van de belofte en deze belofte af en toe ook al ver voorbij is.

Vorige week tipte iemand me Hardships and Hopes, het debuutalbum van Martine Haugen. Ik vond het al na een paar noten een geweldige tip en met ‘geweldig’ doe ik de tipgever tekort. In de openingstrack Border Affair wordt prachtig subtiel gespeeld met een hoofdrol voor fraaie gitaarakkoorden en benevelende wolken van de pedal steel. Het wordt nog mooier wanneer Martine Haugen gaat zingen, want ze beschikt over een fantastische stem. 

Het is een stem die is gemaakt voor traditionele countrymuziek en die direct vanaf de eerste noten imponeert. Martine Haugen herinnert met haar stem aan een aantal grote countryzangeressen uit het verleden, maar ze kan ook de concurrentie met de beste countryzangeressen van het moment aan. 

Hardships and Hopes klinkt prachtig, zeker voor liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek. Het album is zeer fraai geproduceerd en je hoort direct dat er een aantal ervaren muzikanten naar de studio zijn gehaald. Ik was er eerlijk gezegd vrij zeker van dat die studio in Nashville, Tennessee, stond, want alles op Hardships and Hopes ademt de kwaliteit van het beste dat de Amerikaanse muziekhoofdstad te bieden heeft. Ook Martine Haugen moest wel haast uit Nashville komen en door al het gevoel en de doorleving in haar stem ging ik ervan uit dat ze niet heel jong is. 

Het blijkt allemaal totaal anders te liggen. Martine Haugen komt uit het kleine bergdorp Dombås in het midden van Noorwegen en is pas 26 jaar oud. Ze nam haar debuutalbum op in de Farm Studio in Høland in het zuiden van het prachtige Scandinavische land. In deze studio liet ze zich niet bijstaan door een producer en muzikanten van naam en faam uit Nashville, maar door muzikanten van de mij onbekende Noorse band Country Heroes. 

Dat is misschien niet wat je verwacht wanneer je voor het eerst luistert naar Hardships and Hopes, maar het resultaat mag er zijn. Het debuutalbum van Martine Haugen klinkt als een countryalbum van een flink aantal decennia geleden, maar ik hoor af en toe ook wel wat invloeden uit de Appalachen folk van weleer en echo’s van de bluegrass muziek van het moment. 

Ik ben zeker niet vies van moderne countrypop en luister daar eerlijk gezegd vaker naar dan naar traditionele country zoals die is te horen op het debuutalbum van Martine Haugen. Hardships and Hopes wist me echter direct in te pakken en doet dat iedere keer als ik naar het album luister. 

Dat ligt vooral aan de echt prachtige stem van de Noorse muzikante, die me af en toe wel wat aan Emmylou Harris doet denken. Het is ook een stem die een stuk doorleefder klinkt dan die van de gemiddelde 26-jarige, wat de vocale prestaties van Martine Haugen nog wat knapper maakt. 

Ook de muziek op het album is echter van een bijzondere schoonheid. Je hoort rootsmuziek zoals die al vele decennia wordt gemaakt, maar alles klinkt net wat subtieler dan in de gemiddelde Nashville productie. Dat klinkt niet alleen zeer aangenaam, maar het is ook een geluid dat de stem van Martine Haugen alle ruimte geeft. 

Hardships and Hopes bevat twee covers, maar de negen eigen songs laten horen dat de jonge Noorse muzikante ook het schrijven van tijdloze rootssongs beheerst. In Nashville willen ze het vast niet horen dat een jonge muzikante uit Noorwegen de gevestigde orde in Nashville uitdaagt, maar Martine Haugen doet het op indrukwekkende wijze. Erwin Zijleman

Review: Angela Autumn - Believer

De Amerikaanse muzikante Angela Autumn maakte vijf jaar geleden een prachtig mini-album vol belofte, maar slaat op haar deze week verschenen album Believer allerlei nieuwe wegen in en doet dat ook met haar stem.
Na een paar keer horen ben ik behoorlijk onder de indruk van Believer, het eerste volwaardige album van Angela Autumn, en begrijp ik alle lovende woorden van met name de Amerikaanse muziekpers. Het duurde wel even, want wat heb ik moeten wennen aan de zang op het album. Angela Autumn gebruikt haar stem anders dan in het verleden en streek bij mij in eerste instantie nogal tegen de haren in. Het is een kwestie van wennen, want inmiddels hou ik van de songs, de invloeden, de muziek en de zang op Believer, dat soms wat tegendraads klinkt, maar ook verpletterend mooi is. Believer had ik na één keer horen zomaar aan de kant kunnen schuiven, maar wat blij dat ik dat niet gedaan heb.

Believer, het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante Angela Autumn, wordt deze week uitvoerig geprezen op Amerikaanse muziekwebsites met een voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek, maar ook muziekmedia met een voorliefde voor indiepop en indierock als Pitchfork en Paste zijn heel enthousiast over het album van de muzikante uit Nashville, Tennessee. 

Ik begon daarom met hooggespannen verwachtingen aan de beluistering van het album en was direct onder de indruk van de sterke songs, de mooie mix van invloeden en het gloedvolle en veelkleurige geluid. Ik was in eerste instantie minder enthousiast over de stem van Angela Autumn, die op haar nieuwe album nogal bijzonder zingt. 

Het gekke is dat ik Angela Autumn ken van haar in 2021 verschenen debuutalbum of eigenlijk mini-album Frontiers Woman. Het is een mini-album dat vijf jaar geleden overliep van de belofte en dat op mij vreemd genoeg vooral indruk maakte met de mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die overigens werd geboren in de Appalachen. 

Ik weet niet wat er de afgelopen vijf jaar is gebeurd, maar de stem van Angela Autumn klinkt totaal anders. Ik vond de stem van Angela Autumn bij eerste beluistering van Believer nogal ruw en onvast klinken en ik was ook niet direct blij met haar expressievere manier van zingen, waarbij ze de noten lang vast houdt. 

Ik weet inmiddels wel dat je aan bijzondere stemmen moet wennen. Bijna alle stemmen van de vrouwelijke psychedelische folkies uit de jaren 60 en 70 vond ik bij de eerste kennismaking niet mooi en dat gold ook voor de stem van Joni Mitchell en minder lang geleden voor de stem van Big Thief zangeres Adrienne Lenker en alle zangeressen die zich door haar hebben laten inspireren. 

Ik vond het in het geval van Angela Autumn wel wat doorbijten, maar opeens was er het moment dat haar stem me wel raakte en ik de ruwe schoonheid en de emotie in haar stem wel hoorde. Vervolgens begon het echte genieten van Believer, want wat is het een goed album. 

Angela Autumn werd zoals gezegd geboren in de Appalachen en dat hoor je in een aantal songs, die spaarzaam en akoestisch zijn ingekleurd, zoals het door banjo gedomineerde Mountain Stream. Angela Autumn laat op haar nieuwe album horen dat ze meerdere invloeden kan verwerken, wat een fascinerend album oplevert. 

Helemaal aan de ene kant van het spectrum staan de songs waarin Appalachen folk de belangrijkste inspiratiebron was, maar via wat donkere en psychedelische folk en country maakt de muzikante uit Nashville helemaal aan de andere kant van het spectrum muziek die tegen de indierock aan schuurt, zoals in de titeltrack. De meeste songs op het album passen in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, maar door steeds te kiezen voor andere klanken en invloeden, zoekt Angela Autumn de grenzen continu op. 

Ik kan me inmiddels niet meer voorstellen dat de stem van Angela Autumn bij eerste beluistering van Believer eerst de kat maar niet veel later ook mij de gordijnen injoeg, want zelfs in de meest expressieve momenten raakt de Amerikaanse muzikante me met haar zang. Ik zal niet de enige zijn die niet direct gecharmeerd is van de zang op Believer, maar probeer het even vol te houden en dit album kruipt langzaam maar zeer zeker onder de huid. Erwin Zijleman

De muziek van Angela Autumn is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://angelaautumn.bandcamp.com/album/believer.

Believer van Angela Autumn is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured, signed), 34,99 euro

LP (coloured), 34,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Matilda Mann - Kismet

Matilda Mann maakt op haar tweede album Kismet vooral zonnige en zorgeloos klinkende popmuziek, maar de Britse muzikante zingt nog beter dan op haar eerste album en maakt wel degelijk muziek met inhoud en diepgang.
Ik was vorig jaar enthousiast over het debuutalbum van de uit Londen afkomstige Matilda Mann. Het is een album dat aansluit bij de indiepop van het moment, maar dat door een soul- en R&B-injectie ook net wat anders klinkt dan al die andere albums in het genre. Op haar deze week verschenen tweede album schuift Matilda Mann wat op richting pop en het is pop van het lome en zonnige soort. Toch is Matilda Mann ook haar liefde voor indie niet vergeten, wat haar songs iets bijzonders geeft. De Britse muzikante leverde vorig jaar een prima album af, maar op Kismet doet ze alles een stuk beter. Het levert een album op dat van Matilda Mann zomaar een ster kan maken.

De Britse muzikante Matilda Mann debuteerde begin vorig jaar met het album Roxwell. De jonge muzikante uit Londen moest met haar eerste album concurreren met hordes jonge vrouwelijke muzikanten in de indiepop, maar ze viel wat mij betreft voldoende op met Roxwell. 

Dat deed het album vooral door de grote variëteit aan stijlen. Roxwell bevat een aantal intieme en fluisterzacht gezongen indiepopsongs zoals die momenteel heel vaak gemaakt worden, maar Matilda Mann flirt ook op geslaagde wijze met invloeden uit de soul en de R&B. Het zorgt ervoor dat Roxwell als geheel anders klinkt dan de meeste andere albums in het genre en dat is wat mij betreft een pre. 

Roxwell werd redelijk positief ontvangen door de critici en was ook behoorlijk succesvol, waardoor het deze week verschenen tweede album van Matilda Mann prominent wordt vermeld op de verschillende releaselijsten. Dat vertaalt zich nog niet in veel recensies en dat verbaast me, want ook Kismet is een album dat wat mij betreft opvalt en het is bovendien een album dat door een groot publiek kan worden omarmd. 

Roxwell was anderhalf jaar geleden een echt ‘coming of age’ album, waarop Matilda Mann zich zeer kwetsbaar op durfde te stellen. Ook Kismet is een persoonlijk album, maar in de teksten is de Britse muzikante een stuk zelfverzekerder. Die zelfverzekerdheid hoor je ook op andere manieren terug op het album. De stem van de muzikante uit Londen klinkt wat minder zacht dan op haar debuutalbum en heeft aan kracht en souplesse gewonnen. Ook de songs op Kismet klinken krachtiger en zelfverzekerder. 

Op haar debuutalbum schakelde Matilda Mann makkelijk tussen ingetogen folksongs en veel voller klinkende popsongs en ook op haar nieuwe album kan ze meerdere kanten op. Veel songs op het album passen in het hokje pop en zijn voorzien van een zonnige en soulvolle vibe. Kismet past niet altijd even goed in het hokje indie, maar dat maakt mij niet zo veel uit. 

Matilda Mann maakt op haar tweede album tijdloos klinkende popsongs die aangenaam klinken maar ook interessant zijn. Het heeft af en toe wel wat van de muziek van Clairo, al zijn de songs van Matilda Mann wat lichtvoetiger en nog wat meer pop georiënteerd. Het album verschijnt misschien net iets te laat, want als ik luister naar Kismet verlang ik naar lange zomerdagen en lome zomeravonden en die hebben we net achter ons gelaten. 

Matilda Mann maakte haar nieuwe album voor een belangrijk deel met songwriter, muzikant en producer Jonah Summerfield, die ik verder alleen ken van Holly Humberstone. De Britse producer heeft Kismet voorzien van een lekker broeierig geluid met af en toe wat blazers. Het doet me af en toe ook wel wat denken aan de muziek van Olivia Dean, al heeft die meer soul dan Matilda Mann. 

Het klinkt allemaal behoorlijk gelikt en soms wat aan de gladde kant, maar alles op Kismet zit goed in elkaar en de stem van de Britse muzikante is meer dan eens onweerstaanbaar lekker. Het zal misschien net wat minder in de smaak vallen bij het indie-publiek dat enthousiast was over haar debuutalbum, maar ook met Kismet moet Matilda Mann het nodige succes kunnen oogsten. Ik vind het soms net wat te gepolijst en te veel pop, maar zo op zijn tijd klinkt het ook ongelooflijk lekker. Erwin Zijleman

Kismet van Matilda Mann is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (clear), 29,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Haroula Rose - Works and Days

Haroula Rose is een Amerikaanse singer-songwriter die al een aantal albums op haar naam heeft staan, maar vooralsnog helaas behoorlijk onbekend is, wat echt eens moet gaan veranderen met haar nieuwe album.
Er zijn albums die worden overladen met aandacht, maar er zijn ook albums die eigenlijk al direct in de week van de release ondersneeuwen. Het heeft meestal niet zo veel te maken met de kwaliteit van deze albums, maar vooral met geluk. Haroula Rose had dat geluk een paar jaar geleden wel, maar rond haar nieuwe album blijft het helaas angstvallig stil. Dat is zonde, want Works and Days is een heel mooi album. Dat is het in eerste instantie door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante, maar ook de songs op het album en de inkleuring van deze songs zijn van hoge kwaliteit. Haroula Rose laat op Works and Days ook nog eens horen dat ze van meerdere markten thuis is, wat het album nog wat knapper maakt.

De naam Haroula Rose, die deze week het album Works and Days heeft uitgebracht, deed bij mij niet direct een belletje rinkelen. Ruim vier jaar geleden was ik echter behoorlijk enthousiast over het album Catch the Light, het vierde album van de singer-songwriter uit Los Angeles. 

Catch the Light was mijn eerste kennismaking met de muziek van Haroula Rose en het album maakte indruk met vooral fluisterzachte folksongs met een snufje country. Het was met name de mooie stem van de Amerikaanse muzikante die me overtuigde, maar Catch the Light viel ook op door aansprekende songs en door de bijdragen van een aantal geweldige muzikanten, onder wie pedal steel virtuoos Greg Leisz. 

Vorig jaar verscheen het samen met Oliver Hill gemaakte album Cycles, maar hierop speelde de stem van Haroula Rose helaas een ondergeschikte rol. Die stem is gelukkig wel weer prominent aanwezig op Works and Days, dat moet worden gezien als de echte opvolger van Catch the Light uit 2022. 

Het is een album waar ik helaas maar weinig informatie over kan vinden en Works and Days is ook nog niet te vinden op de bandcamp pagina van Haroula Rose. Ik weet wel dat ze op haar nieuwe album samenwerkt met een aantal muzikanten, die ook bijdroegen aan de productie van en het schrijven van songs voor het album. Van deze namen zijn die van Matt Sweeney en Will Oldham, die meeschreven aan de track I Gave You, de bekendste. 

Door de samenwerking met verschillende muzikanten is Works and Days een wat gevarieerder album dan Catch the Light. Het album opent met een door Laurel Canyon folk geïnspireerde song en daar zijn er meer van te horen op Works and Days, maar Haroula Rose maakt op haar nieuwe album ook moderner klinkende folkpop, wat donkerder getinte indiefolk en een song met wat meer invloeden uit de country. Ik heb een lichte voorkeur voor het wat consistentere geluid van Catch the Light, maar Works and Days vliegt nergens uit de bocht en houdt wat mij betreft een hoog niveau vast. 

Het vorige album van Haroula Rose profiteerde van de bijdragen van een aantal geweldige muzikanten en ook het nieuwe album van de muzikante uit Los Angeles klinkt prachtig. De muziek op Works and Days klinkt verzorgd en sfeervol en is in de meeste tracks goed voor warme klanken. Het zijn klanken die goed passen bij de stem van Haroula Rose, die op Works and Days ook in vocaal opzicht een wat veelzijdiger geluid laat horen. 

Waar ik de muziek op het album liever iets eenvormiger had gehad, bevalt de variatie in de zang me uitstekend. De zang is nog altijd vooral zacht, maar bevat wel verschillende klankkleuren. Als ik naar Works and Days luister hoor ik meerdere versies van Haroula Rose en het zijn wat mij betreft allemaal versies die aandacht van een breder publiek rechtvaardigen. 

Het is dan ook zonde dat dit uitstekende album in de week van de release vooral is genegeerd, maar hopelijk wordt het met enige vertraging alsnog opgepikt. Ik heb het album zelf alvast kunnen testen op wat killere en regenachtige avonden waarop de zon weer wat eerder onder gaat en kan alvast voorspellen dat Works and Days het uitstekend gaat doen in de twee seizoenen die eraan komen. Het is een fraai oeuvre dat Haroula Rose inmiddels op haar naam heeft staan en ook haar nieuwe album mag er zijn. Erwin Zijleman

Review: Page Plaisance - Swampwater

Het duurde even voordat het debuutalbum van Page Plaisance de aandacht kreeg die het album verdiende, maar sindsdien wordt de Amerikaanse muzikante terecht bewierookt voor haar muziek, die ook op haar nieuwe album weer prachtig is.
Liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek vol invloeden smulden twee jaar geleden van het debuutalbum van Page Plaisance, die imponeerde als zangeres. De muzikante uit Austin, Texas, keert deze week terug met een nieuw album en ook Swampwater klinkt weer heerlijk. De mix van country, blues, soul en honky tonk klinkt gloedvol en de stem van Page Plaisance maakt ook dit keer weer makkelijk indruk. Swampwater klinkt als een album dat ook decennia oud zou kunnen zijn, maar het album klinkt ook fris. Rootsmuziek uit Austin klinkt net wat anders dan de muziek uit Nashville, waardoor Page Plaisance zich makkelijk onderscheidt binnen het enorme aanbod van het moment.

Louisiana Lonely, het in de zomer van 2024 verschenen debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Page Plaisance, ontdekte ik zelf pas aan het begin van 2025, toen het album opnieuw onder de aandacht werd gebracht. De hernieuwde aandacht voor het album was volkomen terecht, want met Louisiana Lonely leverde Page Plaisance een geweldig rootsalbum af. 

De Amerikaanse muzikante had op dat moment Austin, Texas, als thuisbasis, maar op haar debuutalbum was duidelijk te horen dat ze is opgegroeid aan de modderige oevers van de Mississippi op het platteland van Louisiana. Louisiana Lonely is een wat traditioneel klinkend rootsalbum met vooral invloeden uit de country, soul, blues en honky tonk, maar ondanks mijn voorliefde voor wat moderner klinkende Amerikaanse rootsmuziek viel ik onmiddellijk voor de muzikale charmes van het album. 

Het is een album dat is voorzien van een lekker vol en warm geluid en dat is een geluid waarin de soulvolle stem van Page Plaisance het echt geweldig doet. De muzikante uit Austin keert deze week terug met een nieuw album en ook Swampwater klinkt direct vanaf de eerste noten fantastisch. Swampwater ligt in het verlengde van het debuutalbum van Page Plaisance en is net als dit album een wat traditioneel aandoend rootsalbum. 

Het album werd opgenomen in Austin, maar ook Swampwater klinkt alsof het in Memphis of elders aan de oevers van de Mississippi werd opgenomen en dat kan zowel in het heden als in een ver verleden zijn. Page Plaisance nam het album op met haar band The Yeah You Right Boys en die pakken flink uit. Ook Swampwater is voorzien van een behoorlijk vol geluid met veel snareninstrumenten, waaronder uiteraard de pedal steel en de viool, maar ook de piano en incidenteel blazers spelen een voorname rol op het album. 

Het is een wat broeierig (of swampy) geluid en dat past uitstekend bij de mix van country, soul, blues en honky tonk die Swampwater laat horen. In muzikaal opzicht staat het als een huis, maar net als op haar debuutalbum zingt Page Plaisance ook op haar tweede album de sterren van de hemel. Ze beschikt over een wat rauwe en soulvolle stem, maar het is ook een mooie stem, die gemaakt is voor het repertoire op het album. Ik vind de zang op Swampwater misschien nog wel beter dan op Louisiana Lonely, waarop Page Plaisance imponeerde met haar stem. 

Ook Swampwater is weer een tijdloos klinkend album, wat alles heeft te maken met de muziek op het album en de invloeden die worden verwerkt, maar ook de songs op het album hebben iets nostalgisch, ook in de teksten. Het zijn bovendien songs die direct vertrouwd klinken, waardoor Swampwater zich als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. 

Naast moderne countrypop wordt er in Nashville op het moment ook weer steeds meer wat traditioneler klinkende rootsmuziek gemaakt. De muziek van Page Plaisance klinkt door haar thuisbasis in Texas en haar achtergrond in Louisiana net wat anders dan de muziek die in Nashville wordt gemaakt, waardoor Swampwater op zou moeten vallen in het enorme aanbod van het moment. Dat is bij mij in ieder geval gelukt en iedere keer als ik naar Swampwater luister, word ik weer net wat gelukkiger van het album. Erwin Zijleman

Review: Hannah Cole - Switchbacks

De Amerikaanse muzikante Hannah Cole maakt op haar debuutalbum Switchbacks muziek die invloeden uit de indierock en shoegaze uit de jaren 90 en de indierock van het moment op fraaie en sfeervolle wijze combineert.
Er was de afgelopen week nog niet veel aandacht voor het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Hannah Cole, maar zoals altijd was de Amerikaanse muziekwebsite Paste wel bij de les. Paste heeft wel wat met muziek die zich heeft laten beïnvloeden door de indierock en shoegaze die in de jaren 90 werd gemaakt en ik begrijp wel waarom de Amerikaanse website zo positief is over het album. Zelf ben ik ook zeer te spreken over het album dat indrukwekkende gitaarmuren afwisselt met ingetogen passages. Het gruizige gitaarwerk op het album is zeer aansprekend en hetzelfde geldt voor de mooie stem van Hannah Cole. De muzikante uit Nashville zingt zacht, maar blijft fraai overeind tussen al het gitaargeweld op dit mooie album.

De Amerikaanse muzikante Hannah Cole werd geboren in Covington, Louisiana, en verhuisde een jaar of zeven geleden naar Nashville, Tennessee. Op basis van deze twee gegevens had ik bepaalde verwachtingen van haar deze week verschenen debuutalbum Switchbacks, maar direct wanneer de eerste noten van het album uit de speakers komen is duidelijk dat deze verwachtingen niet uitkomen. 

Hannah Cole maakt op haar debuutalbum immers geen verstilde Amerikaanse rootsmuziek en ook geen traditioneel aandoende country of juist moderne countrypop. Hannah Cole kwam in eerste instantie ook niet voor de muziek naar Nashville, maar voor haar studie, maar kwam uiteindelijk toch in de grimmige muziekindustrie van de Amerikaanse muziekhoofdstad terecht. 

Haar debuutalbum Switchbacks wordt gedomineerd door gruizige gitaarmuren en stevige riffs, die het album afwisselend de kant van de indierock en de shoegaze op sturen. De muziek van Hannah Cole bevat absoluut echo’s uit de jaren 90, maar sluit ook zeker aan bij de indierock van het moment. Dat laatste doet de muzikante uit Nashville bijvoorbeeld met haar stem, die vooral fluisterzacht maar ook erg mooi is. 

De zachte en heldere stem van Hannah Cole staat lijnrecht tegenover het vaak behoorlijk stevige en gruizige gitaarwerk, wat zorgt voor fraaie contrasten in de muziek op Switchbacks. Het zijn contrasten die we kennen uit de jaren 90 en uit het heden, maar zo mooi als op het debuutalbum van Hannah Cole hoor ik ze niet vaak. 

Switchbacks is een album vol contrast en dynamiek, maar Hannah Cole varieert flink met de intensiteit ervan. Ze is niet vies van hoge gitaarmuren zoals we die kennen uit de indierock uit de jaren 90, maar in een aantal songs is het contrast tussen hard en zacht een stuk minder groot en hoor je goed dat ze in haar jongere jaren intieme bedroom pop maakte. 

Het gitaarwerk op het album komt in een aantal gevallen in meerdere lagen uit de speakers en varieert dan van een gruizige onderlaag tot inventieve en melodieuze akkoorden, wat prachtig klinkt. Hannah Cole kan er stevig tegenaan gaan op haar debuutalbum met meedogenloze riffs en hoge gitaarmuren, maar ze verwerkt ook invloeden uit de pop in haar songs. Switchbacks is hierdoor, en ondanks al het gitaargeweld, redelijk licht verteerbaar. 

Ik moest mijn verwachtingen misschien wat bijstellen, maar ik was vrijwel direct onder de indruk van het debuutalbum van Hannah Cole. Ik heb nog altijd een enorm zwak voor de indierock en shoegaze uit de jaren 90 en ben ook nog lang niet verzadigd wanneer het gaat om de indierock van het moment, maar ik heb nog niet zo vaak een album gehoord dat zo mooi een brug slaat tussen deze genres en periodes als Switchbacks van Hannah Cole. 

Zeker wanneer je het album in zijn geheel beluistert en dit bij voorkeur doet met de koptelefoon, is het een fascinerende en bijzonder mooie luistertrip. De gitaarwolken op het album hebben een bijna bedwelmende werking en het bezwerende effect van Switchbacks wordt nog wat verder versterkt door de mooie stem van Hannah Cole, waarbij het ook nog eens heerlijk wegdromen is. 

Ik heb stapels albums met gruizige gitaren en zachte en verleidelijke vrouwenstemmen, maar Hannah Cole slaagt er wat mij betreft in om iets toe te voegen aan alles dat er al is. Het blijft grappig dat ze dit doet vanuit Nashville, want ik kan me echt niets voorstellen bij het gitaargeweld van Hannah Cole in het gemiddelde muziekcafé op de Honky Tonk Highway. Erwin Zijleman

De muziek van Hannah Cole is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://hannahcole.bandcamp.com/album/switchbacks.

Review: Elley Duhé - Wounded Angel

Iedereen die de afgelopen tien jaar naar de muziek van Elley Duhé heeft geluisterd, zal vooral vrij stevige aangezette electropop hebben gehoord, wat mijlenver is verwijderd van de countrypop die ze maakt op haar nieuwe album Wounded Angel.
Wounded Angel van de Amerikaanse muzikante Elley Duhé wordt deze week vooral genoemd in releaselijsten die zich focussen op Amerikaanse rootsmuziek, waardoor het album mijn aandacht trok. Het is mijn eerste kennismaking met haar muziek en het is een kennismaking die me goed is bevallen. De countrypop van Elley Duhé bevat naar mijn smaak misschien net te veel pop, maar het is veel minder pop dan de Amerikaanse muzikante tot dusver maakte. Ze zet op Wounded Angel flinke stappen in een andere richting en dat is moedig. Liefhebbers van de electropop die Elley Duhé in het verleden maakte zullen waarschijnlijk niets horen in de muziek op het nieuwe album, maar liefhebbers van countrypop, als ik, kunnen er goed mee uit de voeten.

De Amerikaanse muzikante Elley Duhé timmerde de afgelopen tien jaar met behoorlijk veel succes aan de weg met een aantal singles, het mini-album DRAGON MENTALITY en haar debuutalbum PHOENIX. Ik heb er zelf niets van meegekregen, want de muzikante uit Los Angeles maakte de afgelopen tien jaar vooral elektronisch ingekleurde en nogal zwaar aangezette popmuziek en daar ben ik niet gek op. 

Ik kwam haar naam de afgelopen week voor het eerst tegen op een aantal Amerikaanse muziekwebsites die zich vooral richten op Amerikaanse rootsmuziek en haar nieuwe album Wounded Angel hebben opgenomen in de lijst met de interessante nieuwe albums van deze week. 

Elley Duhé groeide op in Mobile, Alabama, en keert op Wounded Angel naar eigen zeggen terug naar haar muzikale wortels. Voordat ze zich vestigde in Los Angeles en begon aan een succesvolle carrière als popmuzikante was ze al actief in de muziekscenes van Mississippi, New Orleans en Austin en dat hoor je op haar nieuwe album, dat overigens is uitgebracht op haar eigen label. 

Ik heb ook geluisterd naar het debuutalbum van Elley Duhé en naar het mini-album dat er aan vooraf ging, maar een enkele track daargelaten kan ik maar heel weinig met de electropop die ze in het verleden maakte. Het is me te veel pop, te elektronisch, te onpersoonlijk en te bombastisch. 

Wounded Angel is voor het eerst een albumtitel die niet volledig uit hoofdletters bestaat, maar het album laat ook een ingrijpende muzikale koerswijziging horen. Ik ben benieuwd hoe de fans van de muziek die ze de afgelopen tien jaar maakte zullen reageren op Wounded Angel, maar ik ben zelf wel gecharmeerd van het album. Op haar nieuwe album omarmt Elley Duhé de Amerikaanse rootsmuziek en verwerkt ze flink wat invloeden uit de folk en met name de country in haar songs. 

De muzikante uit Los Angeles is haar verleden in de pop niet helemaal vergeten, waardoor haar nieuwe album perfect in het hokje countrypop past. Het is countrypop met in de meeste tracks iets meer pop dan country, maar de twee genres zijn wat mij betreft voldoende in balans. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prima en de productie van het album is fris en eigentijds. 

De Amerikaanse muzikante beschikt verder over een stem die het goed doet in de countrypop die ze maakt op haar nieuwe album. Het is een stem met een eigen geluid, die de persoonlijke teksten op het album met voldoende gevoel vertolkt. Het is een stem die hier en daar vervormd wordt, wat van mij niet had gehoeven, maar het stoort me niet echt.

Het is nog wel wat zoeken naar consistentie op het album, want de songs op Wounded Angel schieten meerdere kanten op. Soms neigt het naar redelijk traditionele Amerikaanse rootsmuziek, maar het album bevat ook twee tracks die flink doorslaan richting pure pop en raken aan songs op haar vorige album. Hiernaast zijn er songs met een aangenaam vleugje Fleetwood Mac. Het maakt van Wounded Angel soms een wat wispelturig album, al zorgt de diversiteit er ook voor dat het nieuwe album van Elley Duhé zich wat makkelijker weet te onderscheiden van de andere countrypop albums van het moment. 

Met haar nieuwe album kiest de muzikante uit Los Angeles voor een genre waarin de concurrentie moordend is en laat ze het succes als electropop muzikante achter zich. Het is een moedige stap die respect afdwingt, maar het is wat mij betreft ook een stap die goed uitpakt. Wounded Angel misstaat niet tussen de andere countrypop albums van het moment en laat ook een net wat ander geluid horen, wat in dit genre een groot goed is. Erwin Zijleman