Review: Sam and Louise Sullivan - Love & Devotion

Luister naar Love & Devotion van Sam en Louise Sullivan en je denkt naar een verloren gewaande parel uit de jaren 60 of 70 te luisteren, maar het album is echt gloednieuw en klinkt geen moment gedateerd
Ik had nog nooit van broer en zus Sam en Louise Sullivan gehoord, totdat Paste me wees op hun deze week verschenen derde album, Love & Devotion. Het is een album dat vrijwel onmiddellijk verleidt met bijzonder aangename songs, met fraaie gitaarlijnen en met mooie zang. Het zijn songs die makkelijk 50 jaar oud zouden kunnen zijn, tot je hoort dat Sam en Louise Sullivan wel degelijk bruggen slaan naar het heden. Op een warme zomerdag dringen de tijdloze popsongs op Love & Devotion zich genadeloos op, maar het zijn ook songs die beter worden wanneer je ze vaker hoort. Het is even misschien wennen aan het hoge retrogehalte van Love & Devotion, totdat het kwartje valt.

Alleen de Amerikaanse muziekwebsite Paste wees me de afgelopen week op het album Love & Devotion van Sam en Louise Sullivan. Ik beluister de tips van Paste over het algemeen zonder de aanbeveling van de Amerikaanse website gelezen te hebben en ging er bij mijn eerste kennismaking met Love & Devotion van uit dat het een reissue betrof. 

Een reissue van een album uit de tweede helft van de jaren 60 of de eerste helft van de jaren 70 om precies te zijn, want zeker bij eerste beluistering lijkt het album van Sam en Louise Sullivan niet van deze tijd. Love & Devotion deed me in eerste instantie denken aan het album dat Stevie Nicks en Lindsey Buckingham maakten voordat ze toetraden tot Fleetwood Mac (Buckingham Nicks uit 1973). 

Bij de tweede beluistering hoorde ik ook wel wat van Fleetwood Mac’s Tusk en met name de wat experimentelere tracks van dit album, maar toen ik het album voor de derde keer beluisterde, hoorde ik nog veel meer en begon Love & Devotion te klinken als de omgevallen platenkast met obscure en minder obscure albums uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. 

Paste had vergelijkbare associaties, want het omschrijft het album als volgt: “But if comparison really is king, then Love & Devotion is this decade’s Tusk, just without the millions of dollars Lindsey Buckingham spent to sound like Talking Heads.” De vergelijking met Talking Heads haal ik er zelf nog steeds helemaal niet uit, want naast 70s Fleetwood Mac en Buckingham Nicks, hoor ik vooral invloeden uit de folkrock en psychedelica uit de jaren 60 en 70 op het album van Sam en Louise Sullivan. 

Ik had nog niet eerder van het duo gehoord, maar Sam en Louise zijn broer en zus en opereren vanuit Philadelphia, Pennsylvania. Love & Devotion is al het derde album van het duo, dat gemakkelijk in het hokje ‘retro’ zal worden geduwd. Dat doet ook Paste, al voegt het wel de bijzin “but never in a dated way” toe. 

Daar kan ik me deels in vinden. Aan de ene kant hoor ik een album dat absoluut in de eerste helft van de jaren 70 zou kunnen zijn gemaakt of op zijn minst sterk doet denken aan albums uit deze periode. Aan de andere kant heeft de muziek van Sam en Louise Sullivan een tijdloos karakter en bovendien doet het tweetal af en toe dingen die in de jaren 70 niet gangbaar waren, al is het lastig om hier precies de vinger op te leggen. 

Het gitaarwerk klinkt vaak bijzonder en dit is misschien wel waar de associatie van Paste met de muziek van Talking Heads vandaan komt, maar de zang haalt de inspiratie onmiskenbaar bij Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Nu kan ik natuurlijk gewoon Buckingham Nicks of Tusk opzetten, maar het album van Sam en Louise Sullivan heeft iets bijzonders, dat mij steeds weer naar dit album trekt. 

De songs van het duo uit Philadelphia hebben het ruwe dat ook veel lo-fi albums hebben, maar Love & Devotion staat ook vol met goed uitgewerkte popsongs waarvan je alleen maar kunt houden. Het zijn wat nostalgisch ingekleurde songs, maar met name het gitaarwerk op het album is prachtig. De zang vind ik nog veel mooier, want met name de stem van Louise is bijzonder mooi. Love & Devotion is ook nog eens een heerlijk album voor warme zomerdagen en komt dus precies op het juiste moment. Weer een mooie tip van Paste! Erwin Zijleman

De muziek van Sam and Louise Sullivan is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het label van het Amerikaanse duo: https://historicnj.bandcamp.com/album/love-devotion-2.

Review: Jensen McRae - I Don't Know How But They Found Me…Again!

Jensen McRae leverde vorig jaar met het album I Don't Know How But They Found Me! een helaas zwaar onderschat prachtalbum af, dat deze week nog wat mooier wordt met het toevoegen van maar liefst twaalf bonustracks
Ik was vorig jaar erg positief over het album I Don't Know How But They Found Me! van de uit Los Angeles afkomstige muzikante Jensen McRae. Achteraf bezien was ik misschien nog niet positief genoeg, want het album is nog een stuk beter dan in mijn herinnering. Helaas wilde bijna niemand het horen, want de muziek van Jensen McRae kreeg schandalig weinig aandacht. Hopelijk lukt het dit jaar wel met I Don't Know How But They Found Me…Again!, dat nog twaalf uitstekende tracks toevoegt aan het al zo goede album. Jensen McRae kan wat mij betreft met de besten mee binnen de indiepop van het moment, maar ze voegt ook absoluut iets toe aan alles dat er al is. Ga dat vooral horen!

Ik voorspel de Amerikaanse muzikante Jensen McRae inmiddels al een aantal jaren een prachtige toekomst in de popmuziek, maar voorlopig blijft ze helaas een goed bewaard geheim en dit ondanks twee meer dan uitstekende albums. 

Jensen McRae debuteerde in 2022 zeer veelbelovend met het uitstekende album Are You Happy Now?, waarop ze op knappe wijze een brug sloeg tussen aan de ene kant indiepop en indierock en aan de andere kant met popmuziek verrijkt met R&B-invloeden. Vorig jaar verscheen het tweede album van Jensen McRae en I Don't Know How But They Found Me! vind ik nog veel beter dan het debuutalbum. 

Het verbaast me eerlijk gezegd dat ik het album niet heb opgenomen in mijn jaarlijstje, maar het verbaast me nog veel meer dat het album op het muziekplatform MusicMeter nog geen tien stemmen heeft gekregen en buiten mijn recensie geen enkele reactie. Het is doodzonde, want op I Don't Know How But They Found Me! laat Jensen McRae 11 songs lang horen dat ze zeer getalenteerd is. Het album staat vol met aansprekende songs waarvoor de smaakmakers binnen de indiepop zich niet zouden schamen en Jensen McRae vertolkt ze op smaakvolle wijze. 

I Don't Know How But They Found Me! krijgt deze zomer gelukkig een nieuwe kans met I Don't Know How But They Found Me…Again!, dat naast het originele album ook nog een dozijn bonustracks bevat. Een Europese tour zit er vooralsnog niet in, maar wie weet wat nog komen gaat.

Over het originele album schreef ik vorig jaar het volgende en daar heb ik niets aan toe te voegen: “De zang op het tweede album van Jensen McRae is van een niveau waarvan de meeste (indie)popzangeressen van het moment alleen maar kunnen dromen, maar het is slechts een van de vele sterke punten van I Don't Know How But They Found Me!, dat deels voortborduurt op het debuutalbum, maar ook nieuwe wegen in slaat. 

Ook op haar tweede album laat Jensen McRae horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan. De songs op het album zijn te omschrijven als pop, maar het is wel pop die bol staat van de invloeden. Het zijn voor een belangrijk deel dezelfde invloeden als op het debuutalbum, want ook dit keer hoor ik invloeden uit de soul, R&B, folk, indiepop en jazz, om de belangrijkste invloeden te noemen. 

Het debuutalbum van Jensen McRae was ook in productioneel opzicht een hoogstandje en dat kan ook weer gezegd worden van I Don't Know How But They Found Me!. Jensen McRae nam haar tweede album niet in haar thuisbasis Los Angeles op, maar toog naar Durham, North Carolina, om te werken met topproducer Brad Cook (Hurray For The Riff Raff, Waxahatchee, Suki Waterhouse, Jess Williamson, Snail Mail). De Amerikaanse topproducer heeft Jensen McRae iets meer richting de Amerikaanse rootsmuziek getrokken, al spelen ook invloeden uit de indiepop nog een voorname rol op het album. 

Op basis van I Don't Know How But They Found Me!, dat ik nog een stukje beter vind dan het al zo goede debuutalbum, kan ik eigenlijk alleen maar concluderen dat Jensen McRae behoort tot de grootste talenten van het moment. Hoogste tijd dat iedereen dat gaat horen.” 

Sinds de release ruim een jaar geleden vind ik het tweede album van Jensen McRae alleen maar beter geworden en dan is er ook nog eens het fraaie bonusmateriaal van de 2026 editie, dat bestaat uit flink wat mooie en ingetogen songs en duetten met Brandi Carlile, Maisie Peters en Brittney Spencer. Het maakt het album alleen maar mooier. I Don't Know How But They Found Me…Again! onderstreept hoe goed Jensen McRae is. Hoogste tijd dat dit eindelijk eens in bredere kring wordt ontdekt. Erwin Zijleman

De muziek van Jensen McRae is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://jensen-mcrae.bandcamp.com/album/i-dont-know-how-but-they-found-me-again-deluxe.

I Don't Know How But They Found Me…Again! van Jensen McRae is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (coloured), 39,99 euro

Review: Genevieve Stokes - Hiding Places

De naam Genevieve Stokes zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar ze maakte bijna twee jaar geleden een buitengewoon knap debuutalbum, dat deze week wordt gevolgd door het mooie en bijzondere Hiding Places
Ik heb geen idee hoe het Genevieve Stokes is vergaan sinds haar geweldige debuutalbum en weet ook niet waarom ze haar nieuwe album in eigen beheer en met bescheiden middelen heeft gemaakt. Het deze week verschenen (mini?) album Hiding Places klinkt anders dan het debuutalbum van Genevieve Stokes, maar ook dit keer laat ze horen dat ze beschikt over veel talent. Hiding Places is een behoorlijk sober en ook wat donker album, dat het waarschijnlijk goed gaat doen in de herfst en de winter, maar ook midden in de zomer verdienen de nieuwe songs van de Amerikaanse muzikante alle aandacht. Ik ben nu al benieuwd naar haar volgende muzikale verrichtingen, maar ook Hiding Places is prachtig.

Een kleine twee jaar geleden besprak ik op De Krenten uit de Pop het debuutalbum van Genevieve Stokes. De jonge muzikante uit Portland, Maine, moest met haar debuutalbum With a Lightning Strike concurreren met stapels andere albums in het hokje indiepop, maar ik was echt enorm gecharmeerd en onder de indruk van het album. 

Het is een album dat me af en toe deed denken aan de muziek van Fiona Apple en dat is zo ongeveer het mooiste en meest bijzondere vergelijkingsmateriaal dat ik kan bedenken. Ik noemde in mijn recensie van With a Lightning Strike niet alleen de naam van Fiona Apple, maar ook die van Billie Eilish, Regina Spektor en Phoebe Bridgers en ook dat zijn muzikanten die ik heel hoog heb zitten. 

Genevieve Stokes leverde met haar debuutalbum een zeer aansprekend indiepopalbum af, maar het is ook een album met een interessant eigen geluid en een album vol diepgang en avontuur. Ik noemde het album in de herfst van 2024 dan ook terecht jaarlijstjesmateriaal, wat het extra jammer maakt dat het album een paar maanden later ontbrak in mijn jaarlijstje over het betreffende jaar. 

With a Lightning Strike deed volgens mij sowieso niet heel veel en dat is doodzonde. Toen ik With a Lightning Strike deze week weer eens beluisterde, was ik behoorlijk onder de indruk van het album, dat de competitie met de beste indiepopalbums van het moment makkelijk aan kan. 

Of het deze week verschenen nieuwe album Hiding Places voor revanche gaat zorgen, waag ik vooralsnog te betwijfelen. Het album is midden in de zomer uitgebracht en dat is niet het moment waarop de critici en muziekliefhebbers het meest alert zijn. Bovendien is Hiding Places met acht tracks en ruim 21 minuten muziek meer een mini-album dan een volwaardige opvolger van With a Lightning Strike. Het is ook nog eens een album dat het waarschijnlijk beter gaat doen wanneer de dagen korter en kouder worden en dat lijkt op dit moment nog ver weg. 

Genevieve Stokes besloot om Hiding Places zelf te maken, zonder druk van platenmaatschappijen die ongetwijfeld de potentie van haar muziek hebben gehoord twee jaar geleden. Hiding Places werd gemaakt met een aantal bevriende muzikanten en werd opgenomen in de garage van haar ouderlijk huis, waar een oude piano zorgde voor de basis van de acht songs op het album. 

Hiding Places is hierdoor niet het album dat Genevieve Stokes zal scharen onder de grote indiepopsterren van het moment, maar het is net als haar debuutalbum een album dat laat horen dat Genevieve Stokes een zeer getalenteerde maar ook eigenzinnige muzikante is. 

Hiding Places doet me in muzikaal en vocaal opzicht minder aan Fiona Apple denken dan het debuutalbum van Genevieve Stokes, maar de nieuwe songs hebben wel de donkere en wat desolate sfeer van de songs van Fiona Apple. Ondanks de inzet van strijkers klinken de songs op Hiding Places uiterst sober, maar dat voorziet de songs ook van een bijzondere schoonheid en intimiteit. Die schoonheid en intimiteit worden versterkt door de mooie stem van Genevieve Stokes, die nog wat extra eigenzinnigheid toevoegt aan de songs op het album. 

Hiding Places zal vanwege de duur en het karakter van het album waarschijnlijk vooral worden gezien als een tussendoortje, maar het is wel een bijzonder mooi en smaakvol tussendoortje, dat laat horen dat Genevieve Stokes er een is om de in de gaten te houden. Erwin Zijleman

Review: Charli xcx - Music, Fashion, Film

Na het overweldigende succes van Brat kiest Charli xcx op haar nieuwe album Music, Fashion, Film voor duidelijk andere wegen en verrast ze en maakt ze indruk met een veel donkerder en meer gitaar georiënteerd geluid
Na misschien wel 50 pogingen gaf ik het op en concludeerde ik dat ik een van de weinigen was die het niet hoorde in Brat, het album waarmee de Britse Charli xcx de wereld aan haar voeten kreeg in de zomer van 2024. Ik ben benieuwd of dat haar ook gaat lukken met het deze week verschenen album Music, Fashion, Film. Ook het nieuwe album van Charli xcx is wat mij betreft een popalbum, maar het is wel een behoorlijk donker popalbum en bovendien een popalbum met flink wat invloeden uit de rockmuziek. De gitaren winnen het af en toe van de elektronica, maar Charli xcx heeft de dansvloer niet opgegeven en ook de aanstekelijke oorwurmen behoren nog niet tot de verleden tijd. Het levert een moedig en fascinerend album op.

Ik heb het in de zomer van 2024 echt heel vaak geprobeerd met Brat van Charli xcx, maar de zomer van 2024 werd voor mij echt geen moment een “Brat summer”. Er volgden nog meerdere pogingen toen Brat aan het eind van 2024 heel wat aansprekende jaarlijstjes aanvoerde, maar ik kwam wederom tot de conclusie dat Charli xcx een soort popmuziek maakt waar ik niet gek op ben. 

Dat was op zich geen verrassing, want ook een aantal van de albums die voorafgingen aan Brat kregen positieve recensies, maar vielen bij mij totaal niet in de smaak. De persoon Charli xcx vond ik overigens wel interessant, want de Britse muzikante is zeker geen doorsnee popzangeres en heeft meer inhoud dan de meeste van haar concurrenten. 

Ik was daarom begin dit jaar wel nieuwsgierig naar de soundtrack die ze maakte voor de film Wuthering Heights en die soundtrack beviel me veel beter dan Brat, al moet ik toegeven dat ik er de laatste maanden niet meer naar heb geluisterd. Ook naar het deze week verschenen nieuwe album van de Britse muzikante was ik op voorhand nieuwsgierig, al was het maar vanwege de opvallende cover van Music, Fashion, Film, waarop muzikant John Cale, ontwerper Marc Jacobs en regisseur Martin Scorsese zijn te zien. 

Het is overigens al de tweede keer dat John Cale dit jaar opduikt, want hij was ook al te horen op de Wuthering Heights soundtrack. Charli xcx maakt ook op haar nieuwe album nog steeds af en toe muziek waar ik niet heel gek op ben, want ik heb niet zo heel veel met zwaar aangezette elektronische popmuziek, maar op Music, Fashion, Film kiest ze hier veel minder vaak voor dan op Brat. 

Bij beluistering van het nieuwe album van Charli xcx, dat overigens maar 30 minuten duurt, vroeg ik me onmiddellijk af hoe het album gaat vallen bij iedereen die had gehoopt op een herhaling van de zomer van 2024. Music, Fashion, Film is immers zeker geen Brat 2. Charli xcx heeft een bij vlagen behoorlijk donker album gemaakt en het is een album waarop gitaren minstens zo belangrijk zijn als elektronica. 

In een aantal tracks is Music, Fashion, Film meer een rockalbum dan een popalbum, zeker als de gitaren verrassend gruizig klinken. Desondanks vind ik het nieuwe album van Charli xcx uiteindelijk toch een 100% popalbum. Het heeft alles te maken met haar stem, die van alle songs op het album popsongs maakt en zelfs als de gitaren gruizig klinken sleept Charli xcx je de dansvloer op met haar songs. 

De zomer van 2024 was zeker geen zorgeloze zomer, maar daar was niets van te merken op Brat. Op Music, Fashion, Film zijn we in 2026 beland en ziet de wereld er nog wat donkerder uit. Het slaat neer in de songs van Charli xcx, die je af en toe laten dansen, maar die ook duister en tegendraads kunnen klinken. 

Music, Fashion, Film leek me op voorhand zeker geen album dat ik graag met de koptelefoon zou willen beluisteren, maar het album komt wat mij betreft beter tot zijn recht bij een wat hoger volume en beluistering met volledige aandacht. 

Charli xcx heeft wat mij betreft een moedig album gemaakt. Met Brat 2026 zou ze de wereld moeiteloos aan haar voeten hebben gekregen, terwijl Music, Fashion, Film een album is dat bij een deel van de fans van Brat waarschijnlijk zwaar op de maag zal liggen. Zelf ben ik heel blij met dit nieuwe album, al is het maar omdat ik nu eindelijk begrijp wat er zo goed is aan Charli xcx. Erwin Zijleman

Music, Fashion, Film van Charli xcx is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (yorkshire smoke), 34,99 euro

LP (black ice glitter), 36,99 euro

LP, 29,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Aretha Franklin - Lady Soul (1968)

Aretha Franklin was in de jaren 60 en 70 enorm productief en maakte meerdere soul klassiekers, waarvan ik Lady Soul uit 1968 vanwege de songs en de zang uiteindelijk de beste vind
Ik kende Aretha Franklin lange tijd alleen van haar singles. Het is een hele klus om in haar oeuvre te duiken, want ze maakte stapels albums, maar haar beste albums maakte ze wat mij betreft in de tweede helft van de jaren 60 en de eerste helft van de jaren 70. Het zijn albums met een goede neus voor aansprekende covers en een vakkundig gespeeld soulgeluid, maar het zijn vooral albums met fantastische zang. Aretha Franklin zong ook op haar oude dag nog fantastisch, maar haar zang op de albums uit de jaren 60 en 70 is weergaloos. Het is niet makkelijk kiezen uit de albums die de Amerikaanse soulzangeres in deze periode maakte, maar Lady Soul uit 1968 springt er voor mij net uit.

Waar te beginnen in het immense oeuvre van Aretha Franklin? Een van de grootste soulzangeressen aller tijden, en misschien wel de allergrootste, was tot op late leeftijd uitstekend bij stem en maakte gedurende een periode van ruim zestig jaar albums. Ondanks haar fantastische stem maakte de Amerikaanse soulzangeres ook stapels albums die maar nauwelijks boven de middelmaat uitstegen of de plank zelfs behoorlijk missloegen, maar ze maakte ook een aantal albums die inmiddels terecht klassiekers worden genoemd. 

Toen ik wat dieper in het oeuvre van de Queen of Soul was gedoken, hield ik nog een ruime handvol albums over. The Gospel Soul of Aretha Franklin, haar debuutalbum uit 1956, I Never Loved a Man the Way I Love You uit 1967, dat door velen als haar beste album wordt gezien, Lady Soul uit 1968, Aretha Now uit hetzelfde jaar, Spirit in the Dark uit 1970, Amazing Grace uit 1972 en Young, Gifted and Black, eveneens uit 1972. 

Het is ongelooflijk hoe productief Aretha Franklin aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 was, want tussen 1967 en 1972 bracht ze maar liefst twaalf (!) albums uit, wat zelfs voor die tijd veel is. Uiteindelijk gaat mijn voorkeur uit naar I Never Loved a Man the Way I Love You, Lady Soul en Young, Gifted and Black. De eerste twee albums bevatten wat mij betreft de beste songs en als ik moet kiezen tussen de albums uit 1967 en 1968 kies ik uiteindelijk voor Lady Soul. 

Er zit nog geen jaar tussen de twee albums, maar ik vind de zang op Lady Soul echt een stuk beter dan op I Never Loved a Man the Way I Love You. Ook de songs op Lady Soul spreken me net iets meer aan, al is het maar vanwege het prachtige (You Make Me Feel Like) A Natural Woman. De mede door Carole King geschreven track zou pas drie jaar later op Carole King’s legendarische album Tapestry terechtkomen, maar de versie van Aretha Franklin is niet te overtreffen. 

Lady Soul bevat een aantal tracks waaraan Aretha Franklin zelf meeschreef, maar het album wordt flink opgetild door de covers die op Lady Soul te vinden zijn. Naast (You Make Me Feel Like) A Natural Woman vallen vooral People Get Ready van Curtis Mayfield en Chain of Fools van Don Covay op, maar Aretha Franklin vertolkt ook songs van onder andere James Brown en Ray Charles. 

Na het succes van I Never Loved a Man the Way I Love You investeerde haar platenmaatschappij flink in Lady Soul, dat gastbijdragen kent van onder andere Bobby Womack, Eric Clapton, Spooner Oldham en Joe South en dat ook nog eens prachtige blazersarrangementen van Arif Mardin bevat. 

De goede songs en het mooie soulgeluid staan uiteindelijk wel in de schaduw van de soulstem van Aretha Franklin, die song na song imponeert en een masterclass in het zingen van soulsongs geeft. Aretha Franklin is op Lady Soul niet vies van vocale acrobatiek, maar ze zingt vooral met heel veel gevoel, waardoor Lady Soul van alles met je doet en jonge soulzangeressen van het moment in de meeste gevallen tot amateurs worden gedegradeerd. 

Toen ik de soulmuziek ontdekte, begon ik met de klassiekers van de grote mannelijke soulzangers als Marvin Gaye, Al Green, Sam Cooke en Curtis Mayfield, maar ook Lady Soul van Aretha Franklin behoort zonder enige twijfel tot de beste soulalbums aller tijden. En de Queen of Soul heeft er nog een paar. Erwin Zijleman

Lady  Soul van Aretha Franklin is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (coloured), 34,99 euro

LP, 19,99 euro

CD, 7,99 euro

Review: Mata De Vitry - All My Faith

De Amerikaanse muzikante Maya De Vitry besloot om haar nieuwe album live in de studio op te nemen, wat haar songs voorziet van extra energie, zonder dat dit ten koste gaat van de hoge kwaliteit van haar muziek
Ik ben zeer gecharmeerd van de vorige twee albums van de Amerikaanse muzikante Maya De Vitry, die zich laten beluisteren als tijdloze singer-songwriter albums. Het zijn albums die er in muzikaal opzicht uit springen en dat doet ook de stem van Maya De Vitry. Ook haar deze week verschenen vijfde album mag er weer zijn. Bijgestaan door een aantal geweldige muzikanten vertolkt Maya De Vitry op fraaie wijze haar songs. Het zijn songs die opvallen door een veelheid aan invloeden en door de mooie en karakteristieke stem van de Amerikaanse muzikante. Alles op All My Faith is even goed, waardoor het album niet onder doet voor zijn twee uitstekende voorgangers.

Het is een mooi stapeltje albums dat de Amerikaanse singer-songwriter Maya De Vitry de afgelopen zeven jaar heeft gemaakt. De muzikante die opgroeide in Lancaster, Pennsylvania, maar inmiddels alweer een aantal jaren Nashville, Tennessee, als thuisbasis heeft, trok mijn aandacht met haar debuutalbum Adaptations uit 2019 en opvolger How to Break a Fall uit 2020, maar ze maakte pas echt indruk met de albums Violet Light uit 2022 en The Only Moment uit 2024. 

Het zijn allebei tijdloos klinkende singer-songwriter albums, maar ook albums die opvallen door veel muzikaal vuurwerk, door aansprekende songs en door de mooie en opvallende stem van Maya De Vitry. De muzikante uit Nashville heeft deze week haar vijfde album uitgebracht en ook All My Faith ademt weer kwaliteit. 

All My Faith is op hetzelfde moment wel een wat ander album dan zijn twee voorgangers, want het album werd in slechts drie dagen opgenomen en alle tracks op het album werden live gespeeld door Maya De Vitry en de muzikanten die haar omringden in de studio in Goodlettsville, Tennessee. Dat de tracks live werden ingespeeld hoor je, want er komt enorm veel energie uit de speakers wanneer je het album beluistert. Het is allemaal knap geproduceerd door Maya De Vitry zelf, maar ook dit keer kon ze in de studio een beroep doen op topkrachten. 

Wat te denken van pedal steel virtuoos Spencer Cullum, maar ook snarenwonder Ethan Ballinger (Miranda Lambert) en toetsenist Jo Schornikow (Phosphorescent) zijn geen kleine jongens. Bas en drums en de achtergrondzang komen van de leden van de vaste band van Maya De Vitry, die zelf de akoestische gitaar en de zang voor haar rekening neemt. 

Met name het snarenwerk op All My Faith is prachtig, met vaak een hoofdrol voor de bedwelmende pedal steel klanken van Spencer Cullum. Er wordt echt geweldig gespeeld op het album, zeker als je je bedenkt dat de tracks live werden gespeeld. De combinatie van ruwe energie van de live-setting en het muzikale vuurwerk van de topmuzikanten die zijn te horen op het album zorgt ervoor dat All My Faith in muzikaal opzicht een hoog niveau aantikt en dat doet Maya De Vitry ook met haar zang. 

Ook de zang klinkt iets ruwer en soulvoller dan ik van de Amerikaanse muzikante gewend was, maar ook de stem van Maya De Vitry krijgt een impuls door alle energie in de studio. Ook op All My Faith maakt Maya De Vitry Amerikaanse rootsmuziek en het is muziek die zich niet beperkt tot één genre, maar meerdere invloeden verkent, variërend van country en folk tot blues, soul en gospel. 

De songs van de muzikante uit Nashville klinken nog altijd tijdloos, maar All My Faith sluit ook aan bij de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Op voorhand leek het live inspelen van nieuwe songs me een risico, maar All My Faith doet zeker niet onder voor zijn twee voorgangers en profiteert van de energie die vrijkwam in de studio in Tennessee. 

Het is mede de verdienste van de knappe songs die Maya De Vitry schrijft en de fraaie arrangementen die ze heeft bedacht voor deze songs. All My Faith klinkt anders dan de meeste andere albums die momenteel in Nashville worden gemaakt, maar de Amerikaanse muziekhoofdstad hoeft zich zeker niet te schamen voor Maya De Vitry. Integendeel, de stad mag heel trots zijn op deze inwoner. Erwin Zijleman

De muziek van Maya De Vitry is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://mayadevitry.bandcamp.com/album/all-my-faith.

Review: IAN SWEET - Shiverstruck

Het maken van een nagenoeg perfect maar ook interessant popalbum is niet zo eenvoudig, maar na het fantastische SUCKER uit 2023 heeft Jilian Medford, oftewel IAN SWEET, er met het deze week verschenen Shiverstruck nog een gemaakt
Na het imponerende SUCKER kon een nieuw album van IAN SWEET eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar na de eerste keer horen was ik alweer hopeloos verliefd op Shiverstruck. Ook op het nieuwe album van IAN SWEET domineren de lekker in het gehoor liggende popsongs, maar de songs van Jilian Medford hebben altijd net dat beetje extra dat van een goede popsong een memorabele popsong maakt. Het is een kunst die Chappell Roan tot in de perfectie beheerst, maar ook IAN SWEET schudt de ene na de andere nagenoeg perfecte popsong uit de mouw. Shiverstruck klinkt wat gepolijster dan SUCKER, maar de songs en de stem van Jilian Medford zorgen ook dit keer song na song voor de ultieme verleiding.

Met SUCKER leverde IAN SWEET in het najaar van 2023 een van de beste popalbums van dat jaar af. SUCKER bleek al het vierde album van het project van de Amerikaanse muzikante Jilian Medford, maar het album kwam voor mij als een volslagen verrassing. SUCKER haalde een maand na de release de top 25 van mijn jaarlijstje, maar achteraf bezien had het album zeker een plek in de top 10 of zelfs top 5 verdiend. 

SUCKER van IAN SWEET is een popalbum dat meedogenloos verleidt met popsongs die na één keer horen voorgoed in het geheugen zijn opgeslagen, maar het is ook een eigenzinnig popalbum dat je meer dan eens op het verkeerde been zet. Het knappe van SUCKER is dat Jilian Medford aan de ene kant niet vies is van mainstream pop, maar op hetzelfde moment ook een zwak voor indiepop en indierock laat horen. 

Mijn liefde voor het vierde album van IAN SWEET is sinds het najaar van 2023 alleen maar gegroeid, waardoor ik met bijna onrealistisch hoge verwachtingen begon aan het deze week verschenen Shiverstruck. Desondanks had Jilian Medford niet veel tijd nodig om me te overtuigen, want ook het vijfde album van IAN SWEET is een pareltje. 

Shiverstruck opent met een ingetogen en bijna folky song, maar 987 is ook een 24-karaat ingetogen popsong zoals ook Chappell Roan ze maakt. Het is een popsong die ook kwetsbaar klinkt en dat heeft alles te maken met de stem van Jilian Medford, die me direct weer te pakken had. 

Na de ingetogen openingstrack gaat IAN SWEET weer het grootste deel van de tijd voor de pop en het is ook dit keer aanstekelijke pop met een randje indie. Jilian Medford woonde de afgelopen jaren in New York voor de liefde, maar na het stuklopen van haar relatie keerde ze terug naar Los Angeles. Shiverstruck is een deel van de tijd een breakup album, maar het is ook een album vol verlangen naar Californië, waardoor de meeste songs op het album minimaal een licht melancholisch karakter hebben. 

Jilian Medford maakte het nieuwe album van haar alter ego IAN SWEET samen met muzikant en producer Ben H. Allen III, die ik vooral ken van zijn werk voor Soccer Mommy. De twee bespelen samen het merendeel van de instrumenten, die door Ben H. Allen III zijn opgenomen in een lekker vol popgeluid. 

Vergeleken met voorganger SUCKER laat Shiverstruck wat minder scherpe randjes en ruwe kantjes horen, maar ook op het nieuwe album van IAN SWEET wordt makkelijk geschakeld tussen mainstream pop en indiepop. Het knappe van het album is dat Jilian Medford een heleboel bekende ingrediënten en inspiratie van bijna alle grote popzangeressen van het moment verwerkt in een geluid dat aan de ene kant direct herkenbaar klinkt, maar aan de andere kant toch ook een eigen geluid heeft. 

Het is een geluid dat continu betovert met onweerstaanbaar lekkere popsongs en de al even onweerstaanbare stem van Jilian Medford, maar ik hoor ook dit keer voldoende diepgang in de songs van de Amerikaanse muzikante. Shiverstruck is voor mij niet de complete verrassing die SUCKER bijna drie jaar geleden was, maar na een paar keer horen zit al een groot deel van de tien songs op het album in mijn hoofd en de rest gaat snel volgen. Shiverstruck is wat mij betreft een nagenoeg perfecte popplaat, die de muziekzomer van 2026 nog wat meer glans geeft. Erwin Zijleman

De muziek van IAN SWEET is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://iansweetmusic.bandcamp.com/album/shiverstruck.

Shiverstruck van IAN SWEET is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 39,99 euro

Review: Suzanne Vallie - Moonshiner Springs

Er zijn niet veel mensen die het weten, maar Suzanne Vallie maakte zes jaar geleden een van de mooiste rootsalbums van het afgelopen decennium en voegt er met Moonshiner Springs nog een prachtalbum aan toe
Moonshiner Springs van Suzanne Vallie dook vorige week gelukkig op in een aantal releaselijsten, want dit album had ik niet graag gemist. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante ontdekte ik in 2021 pas een half jaar na de release en maakte vervolgens een verpletterende indruk. Ook Moonshiner Springs is weer een fantastisch album van Suzanne Vallie. Ze beschikt over een van de mooiste stemmen die ik ken, maar ook in muzikaal opzicht is Moonshiner Springs een prachtig album, dat ook nog eens vol staat met zeer aansprekende songs die met één been in het verleden en één been in het heden staan. Zeer warm aanbevolen dit wonderschone album.

Aan het begin van 2021 besprak ik het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Suzanne Vallie. Het album Love Lives Where Rules Die was al in de zomer van 2020 verschenen, maar was me toen niet opgevallen. Ik ontdekte het album uiteindelijk toch via een tip op het muziekplatform MusicMeter en het is nog altijd een van de mooiste tips die ik heb gekregen. 

Al in de eerste zin van mijn recensie van Love Lives Where Rules Die noemde ik het album een potentiële klassieker binnen de Amerikaanse rootsmuziek en toen ik vorige week weer eens luisterde naar het album stond ik daar nog steeds voor 100% achter. Love Lives Where Rules Die werd uiteindelijk helaas slechts in kleine kring opgepikt, maar wat is het nog altijd een prachtig album. 

Op haar breakup album combineert Suzanne Vallie invloeden uit de Californische rootsmuziek uit het verleden met invloeden van dat moment, wat een tijdloos klinkend album oplevert. Love Lives Where Rules Die is ook een gevarieerd album dat zich niet laat beperken door de kaders van de Amerikaanse rootsmuziek. 

Maar het mooist op het album vind ik de stem van Suzanne Vallie, die me onmiddellijk inpakt met haar zang. De muzikante uit Big Sur, California, werd in een beperkt aantal recensies terecht bejubeld, maar heel wat liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek hebben een fantastisch rootsalbum gemist. 

Het zat Suzanne Vallie sindsdien niet mee. Ze kampte met een chronische ziekte en moest bovendien afscheid nemen van haar vader. Ze schreef de afgelopen jaren een aantal songs, maar had niet de kracht om ze op te nemen. Lichtpuntje was het touren met Adrianne Lenker, die haar meenam als support act. 

Toen de kracht terugkeerde verruilde Suzanne Vallie Los Angeles tijdelijk voor South Dakota, waar ze samen met producer Carly Bond en muzikant Mat Davidson de basis van de songs voor het album Moonshiner Springs opnam, waarna het album in Los Angeles werd afgemaakt. 

Suzanne Vallie schreef de songs voor haar nieuwe album en is verantwoordelijk voor de piano, synths en de zang, terwijl Carly Bond het album niet alleen produceerde, maar ook fraai gitaar speelt. De rol van Mat Davidson is behoorlijk groot, want zijn bijdragen van pedal steel en viool zijn sfeerbepalend. 

Ook op Moonshiner Springs is het echter vooral de stem van Suzanne Vallie die imponeert. De Amerikaanse muzikante beschikt over een bijzondere stem, die niet lijkt op andere stemmen die ik ken, maar het is een stem die zich onmiddellijk genadeloos opdringt. Ik vind de zang op Moonshiner Springs nog mooier dan die op Love Lives Where Rules Die en dat album noemde ik vooral op basis van de zang al een potentiële klassieker. 

Ook dit keer schakelt Suzanne Vallie makkelijk tussen invloeden uit het verleden en het heden en het levert wederom een prachtig geluid op. Ook Moonshiner Springs is een album dat zomaar tussen wal en schip kan vallen. Een release in de zomer is immers niet heel handig en het album is ook nog eens niet op Spotify te vinden en staat ook nog niet volledig op de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante. 

Gelukkig is het album wel op Apple Music te vinden, want ook Moonshiner Springs is een album dat ik niet graag had gemist. Ik was vorige week weer diep onder de indruk van Love Lives Where Rules Die, maar het nieuwe album van Suzanne Vallie is nog mooier en indrukwekkender. Absoluut een van de mooiste albums van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Suzanne Vallie is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://suzannevallie.bandcamp.com/album/moonshiner-springs-2.

Review: Gin Wigmore - Beautiful Mess

Het is lang geleden dat de Nieuw-Zeelandse muzikante Gin Wigmore zo verpletterend mooi debuteerde, en ook haar vierde album is inmiddels acht jaar oud, maar gelukkig keert ze deze week terug met een nieuw en wederom prima album
De stem van Gin Wigmore lijkt gekweekt met veel whisky en sigaretten of een flinke hoeveelheid schuurpapier, maar de rauwe stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante spreekt mij ook aan. Het is een stem die in het verleden uitstekend uit de voeten kon met soul en rock ’n roll, maar de stem van Gin Wigmore doet het ook uitstekend op het met pop en rock gevulde en net wat gepolijster klinkende Beautiful Mess. Het album is verschenen na een lange periode van stilte, maar Gin Wigmore kan het nog steeds. Al haar albums lopen wat mij betreft over van de belofte, maar de Nieuw-Zeelandse muzikante laat op haar nieuwe album ook horen dat ze de belofte al lang voorbij is.

Zeventien jaar geleden debuteerde de Nieuw-Zeelandse muzikante Gin Wigmore met het fantastische Holy Smoke. Het album profiteerde flink van de topproductie van Mike Elizondo (Fiona Apple) en van de bijdragen van de band van Ryan Adams, maar Gin Wigmore stal zelf de show met haar rauwe stem vol soul en met de opwindende songs op haar debuutalbum, die een dampende mix van soul, rock ’n roll en alt-country lieten horen. 

Ik vond het tweede album van Gin Wigmore, het in 2011 uitgebrachte en nog wat meer richting soul opgeschoven Gravel & Wine, nog wat beter en ook over Ivory uit 2018, dat juist weer wat veelzijdiger klonk, was ik zeer te spreken. Tussendoor verscheen ook nog het prima album Blood To Bone, dat ik heb gemist, maar de afgelopen acht jaar was het helaas stil rond de Nieuw-Zeelandse muzikante. 

Daar kwam deze week verandering in, want met Beautiful Mess is een nieuw album van Gin Wigmore verschenen. Direct vanaf de eerste noten is er de ruwe strot van de Nieuw-Zeelandse muzikante en dat is nog steeds haar sterkste wapen. De afgelopen jaren stonden voor Gin Wigmore in het teken van de liefde, het moederschap en een op de klippen gelopen relatie, waarna ze terugkeerde naar Nieuw-Zeeland na een lang verblijf in de Verenigde Staten. 

Voor het opnemen van Beautiful Mess keerde ze in ieder geval even terug naar de VS, want het album werd opgenomen in Palm Springs. Op haar vorige album schakelde de Nieuw-Zeelandse muzikante makkelijk tussen meerdere genres, al stonden invloeden uit de soul centraal. Ook Beautiful Mess klinkt af en toe soulvol, maar het nieuwe album van Gin Wigmore is vooral gevuld met lekker in het gehoor liggende pop en rock. 

Centraal staat haar stem en die is in de loop der jaren alleen maar ruwer gaan klinken. Ik vind de zang op Beautiful Mess op het randje, want met een nog wat rauwere strot had ik de stem van Gin Wigmore waarschijnlijk niet meer mooi gevonden. Op Beautiful Mess kan het net en zorgt de zang voor het onderscheidend vermogen. 

In muzikaal opzicht is het nieuwe album wat veiliger dan de voorgangers, maar de nieuwe songs van Gin Wigmore liggen lekker in het gehoor en de muziek op het album is over de hele linie smaakvol. Het zijn songs met af en toe een randje melancholie, maar heel zwaar of een breakup-album vol tranen wordt het nooit. 

Ik heb weinig info over het album, maar weet dat het gemaakt is met Dave Goodison en Steven Padin. Er zijn ook prima muzikanten op het album te horen, want Beautiful Mess klinkt niet alleen heel aangenaam, maar ook als vakwerk. Het levert een album op dat in de smaak moet kunnen vallen bij een groot publiek, al moet je wel houden van de karakteristieke stem van Gin Wigmore. 

Ik heb wel wat met de zang op Beautiful Mess, die emotie en doorleving toevoegt aan de songs. In artistiek opzicht sla ik de vroege albums van Gin Wigmore net wat hoger aan, maar de songs op Beautiful Mess zijn echt geweldig en wat is het goed om de stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante weer te horen. 

Ik was Gin Wigmore na acht jaar stilte wel min of meer vergeten, maar met haar vijfde album is ze weer helemaal terug. Een album midden in de zomer uitbrengen is misschien niet heel handig, maar het nieuwe album van Gin Wigmore verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman

Review: Cinder Well - A Blooming Body

Cinder Well staat ook op A Blooming Body weer garant voor behoorlijk sober en donker klinkende folksongs, maar het zijn wederom folksongs vol bijzondere details en bijzonder mooie en indringende zang
Ik ken de muziek van Cinder Well inmiddels al een jaar of tien, maar ik was pas drie jaar geleden echt onder de indruk van de muziek van Amelia Baker. Cadence is nog altijd een prachtig album, maar het deze week verschenen A Blooming Body vind ik nog wat mooier. Het is wederom een sober maar zeer smaakvol ingekleurd album en ook dit keer is het een album met een wat donkere sfeer. Het is op hetzelfde moment ook een wonderschoon album en dat is ook zeker de verdienste van de bijzonder mooie stem van Amelia Baker, die zich ook dit keer weet te onderscheiden met zang die van alles met je doet. Het zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar als dit album je raakt, raakt het je ook stevig.

Het deze week verschenen A Blooming Body is alweer het vijfde album van Cinder Well. Het alter ego van de Amerikaanse muzikante Amelia Baker maakt inmiddels al meer dan tien jaar uitstekende albums, maar ik was vooral onder de indruk van haar vorige album, het in 2023 uitgebrachte Cadence. 

Op dit album sloeg Cinder Well op fraaie en bijzondere wijze een brug tussen Amerikaanse en Ierse folk. Het sober maar ook spannend ingekleurde album moest bij mij even indalen, maar vervolgens kon ik geen genoeg krijgen van de bezwerende songs op het album. Dat was voor een belangrijk deel de verdienste van de zang van Amelia Baker, die op Cadence betoverde met haar stem. 

Ik heb het album deze week weer eens beluisterd en was direct weer onder de indruk van de bijzondere klanken, de intieme songs en de geweldige vocalen op het album. Alle reden dus om met hoge verwachtingen te beginnen aan het nieuwe album van Cinder Well en ook A Blooming Body is weer een prachtig album. 

Ook het vijfde album van de muzikante uit Los Angeles is weer behoorlijk sober ingekleurd. Toch komen er behoorlijk wat instrumenten voorbij op het album, waarvan Amelia Baker er zelf een handvol bespeelt. A Blooming Body klinkt het grootste deel van de tijd misschien behoorlijk sober, maar er is absoluut aandacht besteed aan de arrangementen, die zeker bij beluistering met de koptelefoon oorstrelend mooi zijn. 

Net als het vorige album van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een stemmig, melancholisch of zelfs donker klinkend album, zeker als de viool een voorname rol speelt in de instrumentatie, wat vaak het geval is. Ondanks de relatief sobere klanken weet Cinder Well een hele bijzondere sfeer te creëren met de muziek op het album en het is een sfeer die zich vrijwel onmiddellijk opdringt. 

Het relatief lage tempo van de songs versterkt de bezwerende uitwerking die het album heeft en het effect dat A Blooming Body heeft wordt sterker naarmate je het album vaker beluistert. De muziek op het nieuwe album van Cinder Well is echt prachtig, maar ook dit keer ben ik het meest onder de indruk van de stem van Amelia Baker. Het is een karakteristieke stem die af en toe doet denken aan die van Natalie Merchant en het is net als de stem van deze Amerikaanse grootheid een stem met veel gevoel. 

Amelia Baker werd ooit verliefd op Ierland en op Ierse muziek en dat is ook weer te horen op haar nieuwe album, al vind ik de Ierse invloeden dit keer subtiel. Ik zou A Blooming Body zelf omschrijven als folk-noir, maar het label folk volstaat wat mij betreft ook. Net als de vorige albums van Cinder Well is ook A Blooming Body weer een sober en intiem album, maar waar ik drie jaar geleden nog erg moest wennen aan Cadence, maakte het vijfde album van de Amerikaanse muzikante direct een onuitwisbare indruk. 

A Blooming Body past misschien niet heel goed in het seizoen, want dit is een album voor de donkere en koude seizoenen van het jaar, maar ook in de relatieve koelte van het moment komt het album uitstekend tot zijn recht. Liefhebbers van uiterst ingetogen folkalbums vol emotie vallen waarschijnlijk als een blok voor het nieuwe album van Cinder Well, maar ook liefhebbers van andere genres zouden zomaar kunnen vallen voor de charmes van dit mooie en fascinerende album. Erwin Zijleman

De muziek van Cinder Well is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://cinderwell.bandcamp.com/album/a-blooming-body.

Review: Lily Meola - Lucky to Be

Ook midden in de zomer verschijnen er nog flink wat countryalbums, waaronder deze week het debuutalbum van Lily Meola, dat echt alles heeft wat een mooi en interessant countryalbum moet hebben
Liefhebbers van countrymuziek uit de jaren 70 gaan vast als een blok vallen voor het debuutalbum van de op Hawaii opgegroeide muzikante Lily Meola. Dat betekent niet dat Lucky to Be een standaard jaren 70 countryalbum is, want dat is het zeker niet. De muziek van Lily Meola kan af en toe behoorlijk eigentijds klinken, maar ze sleept er net zo makkelijk lastig te plaatsen invloeden bij en experimenteert met bijzondere klanken. Als deze klanken genoegen nemen met een plekje op de achtergrond is de stem van Lily Meola echt betoverend mooi en dat geldt ook voor de songs op het album, die steeds subtiel van kleur verschieten. Met een beetje geluk wordt Lily Meola een hele grote.

Bij Hawaii denk ik niet direct aan countrymuziek, maar het is wel de plek waar de wieg van Lily Meola stond. De Amerikaanse muzikante, die opgroeide op het eiland Maui, heeft deze week haar debuutalbum Lucky to Be uitgebracht en dat is toch echt een onvervalst countryalbum. 

Maui is overigens ook het eiland waarop levende legende Willie Nelson al decennia een huis heeft. Willie Nelson nam Lily Meola dan ook onder zijn hoede en wist haar te overtuigen het muzikale geluk in Nashville, Tennessee, te zoeken. Ook Jackson Browne schijnt zich ontfermd te hebben over Lily Meola, waardoor ze niet te klagen heeft over beroemde vrienden. 

Op haar deze week verschenen debuutalbum komen ook de zonen van Willie Nelson en Jamey Johnson nog voorbij, maar Lily Meola doet het meeste op eigen kracht. Lucky to Be werd mij aangeprezen als een countrypop album, maar ik zou het zelf eerder een countryalbum noemen. 

Het is geen doorsnee countryalbum, want het album heeft een bijzonder geluid, al vind ik het lastig om te omschrijven wat het eerste album van Lily Meola nu precies zo bijzonder maakt. Het zit hem in eerste instantie in de muziek op het album. Het is muziek die zich meer heeft laten inspireren door invloeden uit het verleden dan door invloeden uit het heden, waardoor ik het in iedere geval geen countrypop album vind. 

Veel songs op het album doen wat nostalgisch aan, maar het zijn niet alleen invloeden uit de countrymuziek die Lily Meola verwerkt. Ik ben zeker geen kenner van Hawaïaanse muziek, maar een song als Tumbleweeds and Chewing Gum, een duet met Willie Nelson, lijkt toch beïnvloed door de plek waar Lily Meola opgroeide en Willie Nelson al zo lang met veel plezier verblijft. 

Ook de countrymuziek die decennia geleden en met name in de jaren 70 in Nashville werd gemaakt heeft echter flinke invloed gehad op een aantal songs op Lucky to Be. Ik heb helaas weinig informatie over het album, maar weet dat het is geproduceerd door Nick Lobel. Die heeft vooral een stevige reputatie als studiotechnicus, maar ook het produceren van een album kun je hem wel toevertrouwen. 

Hij heeft er in ieder geval voor gezorgd dat Lucky to Be van Lily Meola anders klinkt dan de meeste andere country(pop)albums die momenteel worden gemaakt in Nashville, al is het maar door voor de countrymuziek atypische instrumenten als de mellotron en de theremin in te zetten, al is uiteraard ook de pedal steel van de partij. Het zijn steeds kleine dingen die ervoor zorgen dat het debuutalbum van Lily Meola subtiel of minder subtiel anders klinkt dan countryalbums uit het verleden en het heden, maar deze kleine dingen hebben soms een groot effect. 

Ondertussen doet de Amerikaanse muzikante ook gewoon alles goed. Haar muziek klinkt bijzonder maar ook warm en hetzelfde geldt voor haar stem, die na enige gewenning alleen maar meer indruk maakt. Het is een stem die alles heeft wat een stem binnen de countrymuziek moet hebben en die zomaar kan uitgroeien tot een van de betere stemmen in het genre. 

Ik wist in eerste instantie misschien niet zo goed wat ik aan moest met Lucky to Be van Lily Meola, maar inmiddels vind ik het een fantastisch countryalbum. De op Hawaii opgegroeide muzikante gaat het in de Verenigde Staten wel redden, maar ik hoop dat Lily Meola ook in Nederland op de sympathie van liefhebbers van countrymuziek mag rekenen. Erwin Zijleman

De muziek van Lily Meola is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://lilymeola.bandcamp.com/album/lucky-to-be.

Review: Bella Kay - My Reckless Abandon

De pas 20 jaar oude Bella Kay wordt al een tijdje een mooie toekomst in de pop voorspeld en die belofte maakt ze waar met haar aansprekende debuutalbum My Reckless Abandon dat ook een eigen geluid laat horen
Het is in mijn bubbel vooralsnog opvallend stil rond het deze week verschenen debuutalbum van de jonge Amerikaanse muzikante Bella Kay. Dat is best bijzonder want ze wist het afgelopen jaar een miljoenenpubliek aan zich te binden met een aantal zeer succesvolle singles. Ze heeft bovendien een album afgeleverd dat niet alleen een mainstream pop publiek bedient. My Reckless Abandon flirt wel met mainstream pop, maar het album heeft ook een andere kant. De ‘coming of age’ songs van Bella Kay neigen hier en daar ook naar indie en laten dan horen dat de jonge Amerikaanse muzikante interessanter is dan de meeste van haar collega popsterren. Het levert een album op dat zeker boven het maaiveld uitsteekt.

Bella Kay bracht nog geen jaar geleden haar eerste single The Sick uit. De single is inmiddels meer dan 150 miljoen keer beluisterd op Spotify en de andere streamingplatforms en sociale media zullen waarschijnlijk niet heel ver achter zijn gebleven. The Sick werd gevolgd door meer singles en een EP, die ervoor hebben gezorgd dat Bella Kay inmiddels al bijna een jaar lang met veel succes aan de weg timmert en met de single Iloveitiloveitiloveit in meerdere landen de hitlijst heeft aangevoerd. 

Iloveitiloveitiloveit is alleen op Spotify al bijna 400 miljoen keer beluisterd en dat zijn aantallen waar menig muzikant jaloers op zal zijn. Ik vind het dan ook niet zo gek dat haar platenmaatschappij Atlantic vorige week flink uitpakte met berichten over het debuutalbum van Bella Kay, maar in mijn bubbel bleef het verder helemaal stil rond het eerste album van de jonge Amerikaanse muzikante. 

Dat begrijp ik op zich wel, want de muziekwebsites die ik bezoek moeten meestal niet veel hebben van popsterren die met een paar singles een miljoenenpubliek weten te veroveren. Toch vind ik het te makkelijk om het debuutalbum van Bella Kay bij voorbaat al aan de kant te schuiven. De in Texas geboren maar in Florida opgegroeide Bella Kathleen Ann Williams heeft bovendien een best aardig album gemaakt. 

Het is een album dat zich heeft laten inspireren door zo ongeveer alle grote popzangeressen van het moment, maar Bella Kay heeft ook een hoorbare zwak voor indiepop, wat haar debuutalbum My Reckless Abandon interessanter maakt dan de mainstream popalbums van het moment. 

My Reckless Abandon is een ‘coming of age album’ en daar zijn er heel veel van, maar de songs van Bella Kay klinken wat mij betreft oprecht, mede omdat ze haar songs over de ellende die het volwassen worden met zich meebrengt ook al vertolkte toen ze nog een onbekende muzikante was. 

Zeker als de Amerikaanse muzikante wat verder weg blijft van de succesformule van de hedendaagse popmuziek slaagt ze erin om anders te klinken dan de meeste grote popzangeressen van het moment en is haar debuutalbum interessanter dan veel andere popalbums van het moment. 

Dat was waarschijnlijk anders geweest als haar platenmaatschappij Bella Kay had gekoppeld aan een van de grote producers van het moment, maar in plaats hiervan kozen ze voor de succesvolle maar ook nog minder bekende Idarose, het alter ego van Alexis Kesselman, die vooral songs voor films heeft geschreven maar die ook werkte met Suki Waterhouse. 

Op My Reckless Abandon laten Bella Kay en Idarose zich af en toe verleiden tot het bewandelen van de gebaande paden van de mainstream pop, maar deze worden ook met enige regelmaat verlaten om te flirten met afwisselend indie en R&B. De stem van Bella Kay staat centraal op haar debuutalbum en het is een stem die ik bij eerste beluistering nog niet heel overtuigend vond, maar die beter is dan ik had gedacht. 

Als My Reckless Abandon een debuutalbum van een jonge muzikante binnen de indiepop was geweest waren de kritieken waarschijnlijk lovend geweest, maar nu wordt het album van de superster in de dop door de alternatieve muziekmedia vooral doodgezwegen. Dat is wat mij betreft niet terecht, want het debuutalbum van Bella Kay is zo slecht nog niet. Erwin Zijleman

Review: Hannah Grace - Bigger Picture (Deluxe)

De Britse muzikante Hannah Grace bracht vorig jaar met Bigger Picture een uitstekend maar helaas nauwelijks opgemerkt album uit dat deze zomer terecht een nieuwe kans krijgt met een aantal extra tracks
Ik kwam Bigger Picture van Hannah Grace bij toeval op het spoor, maar ik heb wel iets met dit album. De muzikante uit Wales is om te beginnen een uitstekende zangeres, maar Bigger Picture heeft meer te bieden. De persoonlijke songs van Hannah Grace bevatten onmiskenbaar invloeden uit de folk, maar er is ook een aangenaam vleugje pop toegevoegd aan de songs op Bigger Picture. Het zijn songs die makkelijk blijven hangen, maar het zijn ook songs vol gevoel. Hannah Grace kan met een beetje geluk in de voetsporen van een aantal inmiddels succesvolle Britse collega’s treden, maar dan moet Bigger Picture wel een keer worden opgepikt. Wat mij betreft verdient het album dit.

Afgelopen voorjaar verscheen Bigger Picture (Deluxe) van Hannah Grace. Het is een reissue van het bijna een jaar geleden verschenen Bigger Picture, dat het tweede album is van de muzikante uit Wales, die in 2020 debuteerde met het album Remedy. Het zou me allemaal zijn ontgaan als Spotify me de reissue van Bigger Picture niet had getipt, want Hannah Grace trekt vooralsnog slechts in beperkte mate aandacht met haar muziek. 

Ik neem de tips van de streamingplatforms tegenwoordig wel iets serieuzer dan in het verleden en dat heeft me de laatste tijd al een aantal interessante tips opgeleverd. Bigger Picture (Deluxe) is wat mij betreft een hele interessante tip, want Hannah Grace heeft een geweldig popalbum gemaakt dat veel meer aandacht verdient dan het album tot dusver heeft gekregen. 

Dat Hannah Grace absoluut wat kan hoor je direct in de openingstrack Glorious World, die mij direct de juiste snaar raakte. Het is niet alleen een memorabele popsong, maar ook een popsong die een groot publiek moet kunnen aanspreken. Het is echter vooral een popsong die laat horen dat Hannah Grace een uitstekende zangeres is. 

De openingstrack van Bigger Picture is voor mij misschien net wat aan de pompeuze kant, maar de muzikante uit Wales laat in de tweede track horen dat ze ook meer ingetogen kan zingen. In de wat meer ingetogen songs vind ik de stem van Hannah Grace nog net wat mooier, al zijn ook haar uithalen niet te versmaden. 

De meeste songs op Bigger Picture passen wat mij betreft in het hokje folkpop. De over het algemeen zeer persoonlijke songs op het album zijn in de basis ingetogen folksongs, maar ze zijn in de meeste gevallen voorzien van een fraai laagje pop, al bevat het album ook een aantal wat soberder klinkende songs. 

Hannah Grace is Brits, maar ik vind haar album niet echt Brits klinken. Dat klopt ook wel want het album werd grotendeels opgenomen in Nashville, Tennessee, met muzikant en producer Christian Harger achter de knoppen. Het is een naam die ik nog niet eerder ben tegengekomen, maar ik vind de productie van Bigger Picture zeer smaakvol en zeker geen typische Nashville productie. 

Het is zoals gezegd een productie met een randje pop, maar ook de wat meer naar folk neigende songs op het album klinken authentiek en dat geldt ook voor de songs waar een randje soul aan is toegevoegd. Het geluid van Hannah Grace op Bigger Picture is rijkelijk versierd met hier en daar flink wat strijkers en vooral warme klanken, maar het geluid staat altijd in dienst van haar stem, die in tegenstelling tot de muziek thuis in Wales werd opgenomen. 

Hannah Grace werd de afgelopen jaren op sleeptouw genomen door Gabrielle Aplin, maar afgaande op het beperkte aantal recensies van Bigger Picture is ze ook in eigen land nog altijd behoorlijk onbekend. De reissue van Bigger Picture met een aantal extra tracks heeft daar vooralsnog niets aan veranderd, maar als ik luister naar het album hoor ik een zangeres die beschikt over de potentie om een groot publiek aan te spreken. Daar is op de eerste plaats wat geluk voor nodig, maar ook het maken van een goed album helpt. Dat goede album heeft Hannah Grace vorig jaar gemaakt met Bigger Picture, dat deze zomer absoluut een tweede kans verdient. Ik ben in ieder geval om. Erwin Zijleman

De muziek van Hannah Grace is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de muzikante uit Wales: https://hangracemusic.bandcamp.com/album/bigger-picture.