Review: Radhika - Cine-Pop

De Schotse muzikante Radhika (Meera Dade) heeft met Cine-Pop een album gemaakt dat overal het stempel dreampop krijgt opgeplakt, maar het is wel dreampop die anders klinkt dan gebruikelijk is in het genre
Luister naar Cine-Pop van Radhika en je hoort heel veel echo’s uit het verleden. Het debuutalbum van de Schotse muzikante bevat overduidelijk invloeden uit de dreampop, maar deze worden verrijkt met zeer uiteenlopende andere invloeden, variërend van Indiase muziek tot 60s psychedelica. De stem van Radhika Meera Dade betovert gemakkelijk en hetzelfde geldt voor de zonnige en dromerige muziek op het album, maar het is ook een album dat vol staat met songs die niet alleen aanzetten tot wegdromen, maar die ook de fantasie prikkelen. In Nederland is er vooralsnog geen aandacht voor het debuutalbum van Radhika, maar die aandacht verdient ze absoluut.

Cine-Pop, het deze week verschenen debuutalbum van Radhika, begint met een kort eerbetoon aan David Lynch. De andere helden van de Schotse muzikante Radhika Meera Dade worden niet met hun naam genoemd in de titels van de songs, maar zijn ook duidelijk hoorbaar. Zeker als de muziek van Radhika wat zweveriger klinkt hoor ik duidelijk de invloed van een band als Cocteau Twins. Dat ligt niet alleen aan de muziek, want ook de stem van Radhika Meera Dade herinnert aan dromerige popmuziek uit een ver verleden. 

Het debuutalbum van Radhika wordt door de associaties met de muziek van Cocteau Twins makkelijk in het hokje dreampop geduwd, maar ik vind het zeker geen standaard dreampop album. Invloeden uit de dreampop spelen wel een rol op Cine-Pop, maar worden gecombineerd met uiteenlopende andere invloeden. Radhika Meera Dade laat hier en daar iets van haar Indiase wortels horen en ik hoor ook vleugjes postpunk en psychedelica in de muziek van Radhika. 

De muziek van de Schotse muzikante heeft verder vaak een beeldend karakter en is ook zeker schatplichtig aan de Schotse muziekscene. Op Cine-Pop duiken meerdere muzikanten uit de alternatieve muziekscene van Glasgow op, onder wie leden van Camera Obscura, The Soup Dragons, The Pastels en Teenage Fanclub. 

Ik heb nog altijd een enorm zwak voor dreampop uit het verleden en kan ook de meeste albums die voortborduren op de hoogtijdagen van het genre zeer waarderen, maar de net wat eigenzinnigere interpretatie van de dreampop die Radhika laat horen vind ik net wat spannender en voegt iets toe aan alles dat er al is. Ook bij de muziek van Radhika is het heerlijk wegdromen, maar waar ik bij het gemiddelde dreampop album wel ongeveer weet wat er gaat komen, blijft Cine-Pop van Radhika me verrassen. 

Vergeleken met de meeste zangeressen uit de dreampop beschikt Radhika Meera Dade over een wat minder ijle en warmere stem. Het is een stem die hier en daar gezelschap krijgt van de stem van haar moeder, die ook gezegend is met vocaal talent. Cine-Pop verruilt de dreampop hier en daar bijna volledig, maar toch houdt het album de sfeer van een dreampop album vast. 

Radhika heeft twee opvallende covers op haar debuutalbum gezet, want zowel Since Yesterday van Strawberry Switchblade als Nowhere Near van Yo La Tengo kom je niet vaak tegen, maar beide songs passen prima tussen de songs van Radhika. Dreampop kan soms wat donker en melancholisch klinken, maar Cine-Pop is een album waarop de zonnestralen domineren. Het album doet het dan ook uitstekend bij de zomerse temperaturen van het moment, maar ik kan me goed voorstellen dat het ook in de andere seizoenen zorgt voor een aangename soundtrack. 

Dreampop en shoegaze doen het momenteel minder goed bij de critici en de pers, waardoor er nog niet heel veel aandacht is voor het debuutalbum van Radhika, maar het is wat mij betreft een mooi en interessant album, dat beter wordt wanneer je het meerdere keren hoort en dat geldt zowel voor de stem van de Schotse muzikante als voor de muziek op haar album en voor de songs, waarbij het heerlijk dagdromen is, maar die het ook verdienen om met volledige aandacht te worden beluisterd. Ik zou er op zijn minst eens naar luisteren. Erwin Zijleman

De muziek van Radhika is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het label van de Schotse muzikante: https://glassmodern.bandcamp.com/album/cine-pop.

Cine-Pop van Radhika is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 32,99 euro

CD, 14,99 euro

Review: Maisie Peters - Florescence

De Britse popzangeres Maisie Peters gaat al even mee en ik had eerlijk gezegd geen goed album van haar verwacht, maar het met Ian Fitchuk in Nashville opgenomen Florescence is wel degelijk een goed album
Ik denk dat ik tot deze week nog nooit een noot van de muziek van de Britse Maisie Peters had gehoord. Haar naam kwam me wel enigszins bekend voor, maar het is een naam die ik vooral associeerde met in artistiek opzicht niet heel interessante popmuziek. Misschien maakte de Britse muzikante die in het verleden ook wel, maar op haar nieuwe album tikt ze een veel hoger niveau aan. Het in Nashville opgenomen Florescence doet niet onder voor de betere countrypop (met meer pop dan country) die momenteel in Music City wordt gemaakt. De geweldige productie van de van Kacey Musgraves bekende Ian Fitchuk is de kers op deze verrassend smakelijke taart.

Ik geef eerlijk toe dat ik bij de naam Maisie Peters dacht aan een weinig inspirerende popzangeres met een nogal mainstream repertoire. Ik had haar deze week verschenen nieuwe album dan ook vol overtuiging niet toegevoegd aan mijn eerste grove selectie voor De Krenten uit de Pop. 

Spotify bracht hier verandering in door een track van het album toe te voegen aan de playlist met nieuwe muziek die ik wel eens zou kunnen waarderen. Dat biedt niet altijd een garantie op succes, maar de track van Maisie Peters beviel me wel, waardoor ik toch ben gaan luisteren naar haar nieuwe album. 

Maisie Peters is gisteren 26 jaar oud geworden, maar gaat al even mee. Ze debuteerde op haar zeventiende en had op haar achttiende al een aantal succesvolle singles op haar naam staan (die ik overigens geen van allen ooit eerder had gehoord). De afgelopen jaren bracht ze twee albums uit (die ik ook niet ken) en stond ze hier en daar in het voorprogramma van Taylor Swift tijdens haar Eras Tour. En deze week verscheen dus haar nieuwe album Florescence. 

Maisie Peters is Brits, maar ik hoor toch ook een duidelijk randje Amerikaanse country(pop) in haar songs. Dat is ook niet zo gek, want voor haar nieuwe album verliet ze haar thuisbasis Brighton And Hove en vertrok ze naar de hoofdstad van de countrypop, Nashville, Tennessee. 

Bij eerste beluistering van Florescence moest ik erg wennen aan de stem van Maisie Peters, die erg jong klinkt, maar het is een stem die me uiteindelijk wel aanspreekt. Het is een stem die me heel af en toe ook wel wat aan Kacey Musgraves doet denken en dat is de stem waarvoor ik het makkelijkst smelt. Dat Florescence me aan Kacey Musgraves doet denken is ook niet zo gek, want de producer van haar laatste paar albums, Ian Fitchuk, produceerde ook het nieuwe album van Maisie Peters. 

Een andere naam die opkomt bij beluistering van het derde album van de Britse muzikante is de naam van Taylor Swift, die Maisie Peters niet voor niets uitnodigde voor haar Eras Tour. Florescence heeft hier en daar wel iets van de countrypop die Taylor Swift in haar jongere jaren maakte. 

Dat Maisie Peters naar Nashville is afgereisd voor haar nieuwe album getuigt ook zeker van moed, want als de concurrentie ergens moordend is, is het wel in Nashville. Kansloos is Maisie Peters echter zeker niet, want Florescence is niet alleen een bijzonder lekker klinkend album, maar ook een knap album. 

Ian Fitchuk levert zoals gewoonlijk vakwerk met een gloedvol geluid en eenmaal gewend aan de stem van Maisie Peters is er ook vocaal gezien niets aan te merken op het album. Florescence staat ook nog eens vol met zeer aansprekende songs, die de ene keer wat meer tegen de pop aanleunen, maar ook vol kunnen gaan voor een mix van country en folk. 

Nadat ik het nieuwe album van Maisie Peters had geselecteerd voor een plekje op De Krenten uit de Pop zag ik het album nog wel als een ‘guilty pleasure’, maar inmiddels durf ik wel toe te geven dat ik Florescence van Maisie Peters echt een goed album vind. Dat is het overigens ook in tekstueel opzicht, want de Britse muzikante heeft een interessant ‘coming of age’ album gemaakt. Ik ben vast niet de enige die Maisie Peters in eerste instantie tegemoet treed met een hoop vooroordelen, maar ze kan absoluut wat. Erwin Zijleman

De muziek van Maisie Peters is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://maisiehpeters.bandcamp.com/album/florescence.

Florescence van Maisie Peters is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (eco mix), 32,99 euro

LP (transparent), 29,99 euro

LP, 29,99 euro

CD (alternative cover), 19,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Hyd - Hold Onto Me Infinity

De Amerikaanse muzikant Hyd leverde met het eind 2022 verschenen CLEARING een zwaar onderschat meesterwerk af en laat op het deze week verschenen album Hold Onto Me Infinity horen dat dit geen toevalstreffer was
Het debuutalbum van Hyd durf ik best een miskend meesterwerk te noemen, want het album kreeg niet de aandacht die het verdiende, maar is wel heel mooi en bijzonder. Tijd voor revanche dus en die komt deze week met het tweede album van Hyd. Hold Onto Me Infinity is niet zo’n sensationele verrassing als CLEARING in 2022, maar Hyd heeft nog steeds een eigen sound en levert wederom een fascinerend album af. Het is een album dat liefhebbers van avontuurlijke elektronische popmuziek zeker zal bevallen, maar ook als je hier niet van houdt is het nieuwe album van Hyd zeker de moeite waard, net als het nog altijd prachtige en fascinerende CLEARING uit 2022.

Aan het eind van 2022 verscheen CLEARING, het debuutalbum van Hyd. Ik ontdekte het album zelf pas toen ik het in een vrij obscuur jaarlijstje tegenkwam en ik was meteen diep onder de indruk van het album. Dat is op zich best bijzonder, want Hyd maakt op het album een soort muziek waar ik niet veel naar luister en waar ik over het algemeen ook niet snel gecharmeerd van ben. 

Op CLEARING domineert zwaar aangezette elektronica en het is elektronica die vaak nogal donker getint is. Het wordt gecombineerd met een mooie maar vaak ook vervormde stem, zeer persoonlijke teksten en songs die net zo makkelijk hitgevoelig als diepgravend zijn. 

Ik had met CLEARING van Hyd precies hetzelfde als in 2020 met Cult Survivor van Sofie (inmiddels Sofie Royer). Ook dat is een album dat zich buiten mijn muzikale comfort zone beweegt, maar ik vind het nog altijd een wonderschoon album en een album dat de sfeer van de coronapandemie misschien wel het best vangt van alle in 2020, 2021 en 2022 verschenen albums. 

Ook CLEARING van Hyd, dat de pech had dat het album pas vele maanden na de release in de platenwinkel lag, is een album dat me nog steeds zeer dierbaar is. Ik heb het vorige week, nadat ik de aankondiging van een nieuw album zag, weer eens beluisterd en was direct weer onder de indruk van de bijzondere klanken op en de weergaloze productie van het debuut van Hyd. 

Alle reden om uit te kijken naar het nieuwe album van het alter ego van de Amerikaanse muzikant Hayden Dunham, die zichzelf identificeert als non-binair persoon. Hyd werkte in het verleden met topkrachten als A.G. Cook en de veel te jong overleden SOPHIE, maar heeft voor de productie van het nieuwe album een beroep gedaan op de Schotse producer Hudson Mohawke, die nauw is verbonden met het eigenzinnige Warp label. 

Ik weet nog dat ik bij eerste beluistering van CLEARING begin 2023 niet wist wat ik hoorde en hopeloos geïntrigeerd was door de bijzondere klanken van Hyd. Dat is bij beluistering van het deze week verschenen Hold Onto Me Infinity anders. Hold Onto Me Infinity klinkt voor een deel als een logisch vervolg op het debuutalbum van Hyd en is daarnaast wat opgeschoven richting de succesvolle elektronische popmuziek van het moment. 

Ik geef eerlijk toe dat ik het tweede album van Hyd hierdoor bij eerste beluistering wat tegen vond vallen. Nu ik het album vaker heb gehoord ben ik echter een stuk positiever over het album. Imponeren met een echt nieuw geluid kun je maar één keer doen en ondanks wat flirts met gangbare elektronische popmuziek vind ik Hold Onto Me Infinity toch vooral een logisch vervolg op het zo bijzondere CLEARING. 

Ook op het nieuwe album maakt Hyd popmuziek vol tegenstrijdigheden. Ook het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant balanceert op het snijvlak van hitgevoelige popmuziek en avontuurlijke muziek die de grenzen opzoekt, laat zowel mooie als zwaar vervormde zang horen en strooit met wonderschone maar ook aardedonkere klanken. 

Hold Onto Me Infinity is in productioneel opzicht een fantastisch album, maar ik word ook dit keer geraakt door de intieme songs die Hyd heeft verstopt onder de dikke laag elektronica. Met CLEARING leverde Hyd een van de meest bijzondere albums van de afgelopen jaren af, maar ook het nieuwe album mag er zeker zijn. Erwin Zijleman

De muziek van Hyd is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://hyd-earth.bandcamp.com/album/hold-onto-me-infinity-2.

Hold Onto Me Infinity van Hyd is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

Review: Sungaze - I'm No Longer Afraid of Heights

De Amerikaanse band Sungaze heeft zich stevig laten beïnvloeden door de shoegaze en dreampop uit het verleden, maar I'm No Longer Afraid of Heights overtuigt in het nu echt bijzonder makkelijk
Er is deze week wel wat aandacht voor het nieuwe album van de Amerikaanse band Sungaze, maar het houdt niet over. Dat is best bijzonder, want het vierde album van de band uit Cincinnati is een knap album. Het is een album met enigszins ijle zang en afwisselend melodieuze en gruizige gitaarakkoorden. I'm No Longer Afraid of Heights is zeker niet het eerste album waarop deze combinatie te horen is, maar het gitaarwerk is prachtig en de band beschikt met Ivory Snow over een geweldige zangeres. I'm No Longer Afraid of Heights is bovendien een album met sterke songs, die makkelijk overtuigen maar ook nog wel even aan kracht winnen. Echt een album dat de aandacht verdient.

I'm No Longer Afraid of Heights van Sungaze is een album dat ik zou verwachten in de lijstjes met de wekelijkse tips van de Amerikaanse muziekwebsites Paste en Pitchfork. In die lijstjes schittert het album echter helaas door afwezigheid. Ik schreef het album zelf alleen op vanwege een enthousiaste reactie op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter en daar kon ik me bij vluchtige beluistering van het album direct in vinden. 

I'm No Longer Afraid of Heights blijkt al het vierde album van de Amerikaanse band en ook over de vorige drie albums lees ik op MusicMeter enthousiaste reacties, al zijn het er ook voor de vorige albums van de band niet veel. Het nieuwe album van de band uit Cincinnati, Ohio, is niet opgepikt door Paste en Pitchfork, maar ik ben wel een aantal positieve recensies van het album tegengekomen. 

In een aantal van deze recensies wordt de muziek van Sungaze vergeleken met de muziek die Mazzy Star met name in de jaren 90 maakte. Vergelijkingen met Mazzy Star vind ik altijd lastig. Met She Hangs Brightly (1990), So Tonight That I Might See (1993), Among My Swan (1996) en Seasons of Your Day (2013) schaarde de band zich onder mijn favoriete bands aller tijden en de zangeres van de band, Hope Sandoval, doet het goed in de lijstjes met mijn favoriete zangeressen aller tijden. 

“Big Shoes to Fill” voor Sungaze derhalve, maar ik ben wel degelijk onder de indruk van het nieuwe album van de band. Ik verbaas me ook niet over het feit dat Mazzy Star wordt aangedragen als relevant vergelijkingsmateriaal, want ook Sungaze vertrouwt op lome en dromerige vocalen en op wolken gitaren. 

Zangeres Ivory Snow heeft qua stem wel wat van Hope Sandoval, maar gooit het wat minder op de verleiding dan de zangeres van Mazzy Star en klinkt ook wat minder meisjesachtig. Ook in muzikaal opzicht zijn er wel wat raakvlakken tussen beide bands, maar het gitaarwerk op I'm No Longer Afraid of Heights is steviger dan we van Mazzy Star gewend zijn en sluit vooral aan bij de shoegaze uit de jaren 90. 

Het gitaarwerk van Ian Hilvert, die samen met Ivory Snow de spil van de band vormt, is echt bijzonder mooi en zorgt voor breed uitwaaiende wolken, waarop de stem van Ivory Snow uitstekend gedijt. De combinatie van benevelende wolken gitaarakkoorden en een mooie vrouwenstem is een beproefde combinatie, maar ik heb het de afgelopen jaren niet vaak zo mooi gehoord als op het vierde album van Sungaze. 

De muziek van de band is behoorlijk bombastisch, maar door het atmosferische karakter van de muziek klinkt I'm No Longer Afraid of Heights ook aangenaam licht. Ivory Snow is wat mij betreft de ster op het album, maar ook Ian Hilvert beschikt over een mooie stem, die goed past bij de bezwerende klankentapijten van de band en die fraai kleurt bij die van de zangeres van de band. 

De band verwerkte in het verleden naar verluidt meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in haar muziek, maar I'm No Longer Afraid of Heights is toch vooral een shoegaze album. Het is een genre dat een aantal zeer memorabele albums heeft opgeleverd, maar als ik luister naar het nieuwe album van Sungaze vind ik dat zeker niet minder. Het is niet echt muziek voor een warme zomerdag, maar als de zon onder is wint dit album razendsnel aan kracht. Erwin Zijleman

De muziek van Sungaze is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse band: https://sungaze.bandcamp.com/album/im-no-longer-afraid-of-heights-2.

Review: My Precious Bunny - A Moment In My Eyes

Lily Wolter maakte twee uitstekende albums als lid van het Britse duo Penelope Isles, maar ook haar onder de naam My Precious Bunny uitgebrachte solodebuut A Moment In My Eyes mag er zeker zijn
De Britse muzikante Lily Wolter heeft zich bijzonder uitgedost voor de cover van haar eerste soloalbum A Moment In My Eyes, dat ze onder de naam My Precious Bunny heeft uitgebracht. Haar muziek klinkt al even bijzonder, want net als op de albums die ze met haar broer Jack maakte onder de naam Penelope Isles, is Lily Wolter op haar solodebuut van vele markten thuis. A Moment In My Eyes is een gevarieerd klinkend album, maar het is ook een album waarop steeds weer dingen gebeuren die je niet had verwacht. Het eerste album van My Precious Bunny is daarom een waardige opvolger van de albums van Penelope Isles, dat de afgelopen jaren helaas niets meer van zich heeft laten horen.

My Precious Bunny is een project van Lily Wolter, die ik vooral ken van het Britse duo Penelope Isles, dat ze samen met haar broer Jack vormde (of vormt, ik weet het niet). Met Until the Tide Creeps In uit 2019 en Which Way to Happy uit 2021 leverde Penelope Isles twee bijzonder aangename maar ook interessante albums af. Het zijn albums met muziek die makkelijk werd omschreven als dreampop, maar de muziek van het duo uit Brighton zit vol invloeden en schuwt een verrassende wending niet. 

Vorig jaar doken Lily en Jack Wolter nog op als producers van het debuutalbum van Nell Smith, die helaas overleed voor haar absoluut memorabele debuutalbum verscheen. En nu is er dus A Moment In My Eyes van My Precious Bunny. De cover van het album verdient wat mij betreft niet de schoonheidsprijs, maar in muzikaal opzicht doet Lily Wolter het met haar soloproject een stuk beter. 

Op haar bandcamp pagina is niet veel informatie te vinden over het album, maar de Britse muzikante heeft wel een mooie volzin bedacht om haar muziek te omschrijven: “Lily Wolter crafts music that feels like a memory: sun-faded, sprawling, and deeply alive. It’s intimate and cinematic all at once: music for late-night heart-to-hearts and long drives to nowhere in particular, every note heavy with nostalgia and motion.” 

Er zal vast iets in zitten, maar bij beluistering van het album ben ik vooral onder de indruk van de creativiteit van de Britse muzikante. De muziek van My Precious Bunny klinkt anders dan die van Penelope Isles, maar ook zonder broer Jack verwerkt Lily Wolter uiteenlopende invloeden in haar muziek. A Moment In My Eyes klinkt in iedere track weer anders en is hierdoor een album dat de aandacht makkelijk vasthoudt. 

De Britse muzikante vindt haar nieuwe muziek zelf kennelijk vooral geschikt voor late avonden en momenten die worden gevuld met nostalgie, maar dat hoor ik er niet in. A Moment In My Eyes bevat weliswaar flarden uit het verleden, maar de muziek van My Precious Bunny is een stuk opwindender en eigentijdser dan Lily Wolter zelf inschat. 

Vanaf de eerste noten is er de verrassing wanneer een vrouwenkoor opduikt. Het is een van de vele ingrediënten die van het debuutalbum van My Precious Bunny een bijzonder album maken. Het is een album vol dynamiek, want de Britse muzikante schakelt moeiteloos tussen ingetogen en meer uitbundig klinkende songs, tussen sobere klanken en gruizige gitaren en tussen lekker in het gehoor liggende popsongs en songs die wat meer geduld vragen van de luisteraar. 

Ook met haar stem kan Lily Wolter alle kanten op, wat van A Moment In My Eyes een nog wat veelzijdiger album maakt. Het zorgt ervoor dat je song na song enthousiast opveert voor wat de muzikante uit Brighton nu weer heeft verzonnen. 

Nu ik het album vaker en ook met wat meer aandacht heb beluisterd, hoor ik dat het album ook bol staat van de invloeden en kriskras door de tijd springt. Het maakt van het debuutalbum van My Precious Bunny een leuk zoekplaatje, maar het is ook een album om heel vrolijk van te worden en zeker ook in de volle zon. Ik was al een tijdje aan het wachten op een nieuw album van Penelope Isles, maar het eerste soloalbum van Lily Wolter is wat mij betreft een prima alternatief. Erwin Zijleman

De muziek van My Precious Bunny is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Britse muzikante: https://mypreciousbunny.bandcamp.com/album/a-moment-in-my-eyes.

Review: Camille Yembe - Jeune & Laide

De Nederlandse popmuziek bloeit momenteel volop, maar ook bij onze zuiderburen gebeurt van alles en België heeft met Jeune & Laide, het debuutalbum van de Brusselse Camille Yembe, echt een hele bijzondere troef in handen
Het debuutalbum van Camille Yembe pikte ik met enig geluk uit de releaselijsten van deze week, maar vervolgens had het album niet veel tijd nodig om me te overtuigen. De in Brussel geboren en getogen Camille Yembe trok in eigen land de afgelopen jaren al de aandacht, maar gaat met haar deze week verschenen debuutalbum ook buiten de landsgrenzen de aandacht trekken. Jeune & Laide is immers een album dat er binnen de Franstalige popmuziek van het moment niet alleen wat betreft de kwaliteit uitspringt, maar het is ook een album dat grenzen verlegt. Het is een album met de moderne Franstalige popmuziek van het moment, maar het is ook een album vol echo’s uit het verleden en een album dat steeds interessanter wordt.

Ik heb met enige regelmaat een enorm zwak voor Franstalige popmuziek, waarbij ik ook de hitgevoelige Franse popmuziek niet uit de weg ga. Het interessantst zijn natuurlijk de Franstalige albums die wel buiten de lijntjes kleuren en dat bij voorkeur flink doen. Wat dat betreft steekt La Symphonie des Éclairs van Zaho de Sagazan er voor mij de afgelopen jaren flink bovenuit. 

Ook Zaz behoort wat mij betreft al vele jaren tot de smaakmakers van de Franse popmuziek, al vind ik haar vroege albums interessanter dan haar recentere albums. Deze week is een Franstalig album verschenen dat wel eens in de voetsporen kan treden van de sensationeel goede albums van onder andere Zaz en Zaho de Sagazan. Jeune & Laide van Camille Yembe, want dat is het album waar het om gaat, kwam ik deze week tegen in een aantal lijstjes met nieuwe albums. 

Bij vluchtige beluistering van het album was mijn interesse direct gewekt, maar toen ik het hele album had gehoord was ik compleet in de ban van het debuutalbum van Camille Yembe. Sindsdien is Jeune & Laide alleen maar interessanter en indrukwekkender geworden. 

Camille Yembe werd geboren in België en heeft een Congolese vader en een Belgische moeder. Ze groeide op in het Brusselse Molenbeek, waar het gezin het niet breed had. Camille Yembe had een lastige jeugd en stond al vroeg op eigen benen, zonder een bron van inkomen. Ze kwam uiteindelijk terecht in de muziek en trok vorig jaar in België al de aandacht met haar EP, die onder andere werd aangeprezen door Stromae. 

Deze week is haar debuutalbum verschenen en dat is een album dat ook buiten België de aandacht gaat trekken. Jeune & Laide is een persoonlijk album over opgroeien in armoede, volwassen worden, overleven op straat en het ontdekken van de eigen (Afrikaanse) identiteit. 

Dat het een persoonlijk album is, lees je in de teksten van de Belgische muzikante, maar je hoort het ook in haar stem, die alle songs van veel emotionele lading voorziet. Camille Yembe beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die je keer op keer bij de strot grijpt. 

De persoonlijke songs van Camille Yembe en haar indrukwekkende stem dragen stevig bij aan de hoge kwaliteit van haar debuutalbum, maar ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Het is knap hoe de Brusselse muzikante binnen een paar noten kan schakelen van muziek die geen geheim maakt van bewondering voor het traditionele Franse chanson naar de elektronische popmuziek van het moment. 

 Jeune & Laide verschiet hierdoor continu van kleur en zit af en toe ook flink buiten mijn muzikale comfort zone, maar ook als Camille Yembe kiest voor rap en hiphop houdt ze mijn aandacht makkelijk vast. Als je vaker naar het debuutalbum van de Belgische muzikante luistert, hoor je steeds meer bijzonders.

Jeune & Laide schakelt makkelijk tussen genres, maar springt ook door de tijd met het ene moment de sfeer van Franse chansons uit de jaren 70 of pop uit de jaren 80 en het andere moment de popmuziek van deze tijd. Camille Yembe wordt in eigen land vergeleken met Stromae en zelfs met Rosalía. Dat hoor ik persoonlijk niet, maar ik hoor wel een eigenzinnige muzikante die de Franstalige popmuziek met haar debuutalbum in een net wat andere en bijzonder interessante richting duwt. Erwin Zijleman

Jeune & Laide van Camille Yembe is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Alela Diane - Who's Keeping Time?

Alela Diane maakt inmiddels al heel wat jaren tijdloze rootsalbums van zeer hoge kwaliteit en dat is niet anders op het deze week verschenen album Who’s Keeping Time?, waarop met name haar stem weer fantastisch klinkt
De Amerikaanse muzikante Alela Diane maakt albums die makkelijk een aantal decennia oud kunnen zijn, maar die ook zeker niet misstaan in deze tijd. Ook haar nieuwe album Who’s Keeping Time? is weer zo’n album. De muzikante uit Portland heeft een aantal geweldige muzikanten naar haar huis gehaald. Het zorgt voor een ontspannen en tijdloos, maar ook zeer smaakvol geluid. Ook de zang van Alela Diane klinkt zoals gewoonlijk heerlijk ontspannen, maar wat zingt ze ook weer mooi en met veel gevoel. Het is niet eens zo makkelijk om te beschrijven wat zo bijzonder is aan haar albums, maar ook Who’s Keeping Time? is weer een prachtig album dat je al snel wilt koesteren, net als haar vorige albums.

De carrière van de Amerikaanse singer-songwriter Alela Diane kwam wat moeizaam op gang, maar inmiddels is ze al vele jaren een vaste waarde binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Ze dook in 2003 voor het eerst op vanuit Nevada City, California, met haar debuutalbum Forest Parade, dat stevig werd gepromoot door stadgenoot Joanna Newsom, maar desondanks helaas niet veel deed. 

Haar tweede album A Pirate’s Gospel had meerdere pogingen nodig, maar zette Alela Diane uiteindelijk wel op de kaart als groot talent. Vanuit Portland, Oregon, bouwde de Amerikaanse muzikante vervolgens aan een fraai oeuvre, dat inmiddels bestaat uit een stapeltje uitstekende albums. 

Het deze week verschenen Who’s Keeping Time? is de opvolger van het in 2022 uitgebrachte Looking Glass, dat de afgelopen jaren is uitgegroeid tot mijn favoriete Alela Diane album. Het door topproducer Tucker Martine geproduceerde album klinkt prachtig, bevat een serie sterke en zeer persoonlijke songs over de pieken en dalen in het leven en imponeert met de mooie en gevoelige stem van de Amerikaanse muzikante. 

Alela Diane heeft in haar hele carrière de tijd genomen voor haar albums en dat heeft ze ook dit keer gedaan, al bracht ze na Looking Glass ook nog een kerstalbum uit. Het deze week verschenen Who’s Keeping Time? is wat mij betreft de echte opvolger van het uitstekende Looking Glass en het is wederom een album van hoge kwaliteit. 

Alela Diane maakte het album samen met muzikant en co-producer Sam Weber, die ik ken van een album van Anna Tivel, en het is een intiem album geworden. De Amerikaanse muzikante bleef dit keer dicht bij huis en nam haar nieuwe album op de zolder van haar huis in Portland, Oregon, op. 

Een aantal songs op Who’s Keeping Time? is voorzien van betrekkelijk sobere klanken, maar er kwamen uiteindelijk flink wat muzikanten naar de zolder van het huis van Alela Diane. Er is volgens mij niet heel veel gesleuteld aan het geluid op Who’s Keeping Time?, dat warm en puur klinkt. Door de inzet van flink wat instrumenten is het een gevarieerd klinkend album geworden, maar alle songs op het album klinken warm en sfeervol. 

Who’s Keeping Time? is een behoorlijk laidback album, maar als je wat beter luistert naar de muziek, hoor je hoe knap en hoe mooi er wordt gemusiceerd op het album. Alle instrumenten die op het album zijn te horen dragen bij aan het smaakvolle geluid, dat volledig in dienst staat van de stem van Alela Diane. 

Ook op haar nieuwe album zingt de Amerikaanse muzikante weer prachtig. Haar stem klinkt altijd ontspannen, maar ze zingt ook met veel gevoel en met veel precisie, waardoor iedere noot raak is. Alela Diane heeft de afgelopen jaren veel tijd besteed aan het moederschap, maar de dood van vriend en muzikant Michael Hurley inspireerde haar tot een aantal persoonlijke songs, die ook terugkijken op haar eigen leven. 

Alela Diane heeft ook dit keer een aantal mooie en indringende teksten geschreven en deze zijn verpakt in aansprekende songs. Ook Who’s Keeping Time? is weer een typisch Alela Diane album. Het is een album dat niet direct opvalt en zich ook niet direct opdringt, tot je wordt gegrepen door de prachtige stem van de muzikante uit Portland en door alle muzikale pracht op het wonderschone Who’s Keeping Time?. Erwin Zijleman

De muziek van Alela Diane is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://aleladiane.bandcamp.com/album/whos-keeping-time.

Who's Keeping Time? van Alela Diane is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP, 32,99 euro

CD, 19,99 euro

Review: Warren Zevon - Warren Zevon (1976)

De Amerikaanse singer-songwriter Warren Zevon brak door met het in 1978 verschenen Excitable Boy, maar ik vind persoonlijk zijn in 1976 uitgebrachte titelloze album nog een stuk indrukwekkender
Warren Zevon maakte zijn zwanenzang in 2003 met flink wat muzikale vrienden. Veel van deze vrienden waren ook al te horen op het in 1976 verschenen titelloze album. Het album wordt inmiddels het debuutalbum van Warren Zevon genoemd, maar het was feitelijk zijn tweede album. Het album deed in 1976 niet heel veel en dat is opmerkelijk, zeker als je ziet wie er allemaal meespelen op het album. De donkere songs van Warren Zevon vielen minder in de smaak bij het grote publiek, maar het album uit 1976 is echt in alle opzichten een geweldig album. De carrière van Warren Zevon ging met ups en downs en hij werd slechts 53 jaar oud, maar het oeuvre van de Amerikaanse muzikant is het ontdekken zeker waard.

Tot voor kort had ik maar naar één album van de Amerikaanse singer-songwriter Warren Zevon geluisterd. Het is het album The Wind, dat een paar weken voor het overlijden van de Amerikaanse muzikant verscheen. Warren Zevon had een jaar eerder gehoord dat hij niet lang meer te leven had en zette alles op alles om zijn laatste album te maken. 

The Wind, dat hem postuum twee Grammy Awards zou opleveren, werd gemaakt met een flink aantal muzikale vrienden, onder wie grootheden als Bruce Springsteen, Jackson Browne, Tom Petty, Dwight Yoakam, Ry Cooder en Don Henley. The Wind is een uitstekend album, maar het album inspireerde me in 2003 kennelijk niet om dieper in het oeuvre van Warren Zevon te duiken. 

Het is een oeuvre dat bestaat uit een dozijn studioalbums, waaronder een handvol echt hele goede albums. Naast The Wind ben ik inmiddels vooral gecharmeerd van Bad Luck Streak in Dancing School uit 1980, Sentimental Hygiene uit 1987 en Life'll Kill Ya uit 2000, maar ik vind het titelloze album dat Warren Zevon in 1976 uitbracht nog net wat beter. 

Het is niet het debuutalbum van Warren Zevon, want in 1969 maakte hij met de eigenzinnige producer Kim Fowley het album Wanted Dead or Alive, dat echter hopeloos flopte (en dat was niet helemaal onterecht). Warren Zevon ging vervolgens als pianist aan de slag bij The Everly Brothers, woonde een tijdje in een huis met twee andere talentvolle popmuzikanten die ook maar niet aan de bak kwamen (maar dat zou snel veranderen voor Stevie Nicks en Lindsey Buckingham) en raakte bevriend met Jackson Browne, die hem uiteindelijk aan een platencontract hielp. 

Jackson Browne produceerde ook het in 1976 verschenen titelloze en officiële debuutalbum van Warren Zevon, dat de Amerikaanse muzikant wel op de kaart zette als een talentvolle singer-songwriter. Het album werd gemaakt met een cast waarvan je nu alleen maar kunt kwijlen. Bonnie Raitt, Carl Wilson, David Lindley, Don Henley, Glenn Frey, Jackson Browne, Lindsey Buckingham, Phil Everly en Stevie Nicks zijn allemaal te horen op het album en het zijn niet eens alle grote namen die in de credits zijn terug te vinden. 

Het zorgt ervoor dat het album van Warren Zevon fantastisch klinkt, maar de Amerikaanse muzikant draagt ook zelf stevig bij aan de kwaliteit van het album. Het is een album dat deels klinkt als de albums die in de tweede helft van de jaren 70 werden gemaakt in en rond Los Angeles, maar de songs van Warren Zevon zijn eigenzinniger dan die van de meeste van zijn collega’s. 

Je hoort het in de soms venijnige of donkere teksten en je hoort het ook in de stem van de Amerikaanse muzikant, die wat rauwer klinkt. Het doet af en toe wel wat denken aan de cynische songs van Randy Newman, maar in muzikaal opzicht zit Warren Zevon dichter aan tegen de muziek van zijn muzikale vrienden. 

In commercieel opzicht was het titelloze album van Warren Zevon geen succes. Dat is aan de ene kant best wonderlijk gezien de hoge kwaliteit van de songs en de sterrencast op het album, maar aan de andere kant was de concurrentie in het genre moordend en lag de muziek van deze concurrentie vaak net wat makkelijk in het gehoor. De critici waren wel extreem lovend over het album van Warren Zevon uit 1976 en dat begrijp ik inmiddels volledig. Erwin Zijleman

Warren Zevon van Warren Zevon is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP (limited), 36,99 euro

LP, 26,99 euro

CD, 16,99 euro

Review: Thomas Dollbaum - Birds of Paradise

De Amerikaanse muzikant Thomas Dollbaum heeft, samen met onder andere MJ Lenderman, een geweldige gitaarplaat gemaakt die op prachtige wijze een brug slaat tussen met name Americana en indierock
De naam Thomas Dollbaum zal niet iedereen iets zeggen, maar ik verwacht dat dit de komende maanden absoluut gaat veranderen. Met zijn tweede album Birds of Paradise heeft de muzikant uit New Orleans immers een album gemaakt dat met een beetje geluk hoge ogen gaat gooien dit jaar. Het in een paar dagen opgenomen album klinkt lekker ruw, maar de mix van wat gruizige indierock en gloedvolle Amerikaanse rootsmuziek is ook van hoog niveau en dat geldt zeker voor de stem van Thomas Dollbaum. Dat MJ Lenderman een handje heeft geholpen, geeft het album waarschijnlijk een handig zetje in de rug, maar er valt echt niets af te dingen op de talenten van Thomas Dollbaum.

Het Britse muziektijdschrift Uncut koos deze maand het album Birds of Paradise van Thomas Dollbaum als het album van de maand. Het is het tweede album van de Amerikaanse muzikant, van wie ik eerlijk gezegd nog niet eerder had gehoord. Ik begrijp wel dat Uncut zo enthousiast is over het nieuwe album van de muzikant uit New Orleans, Louisiana, want Birds of Paradise is een album dat veel te bieden heeft. 

Bij mijn eerste kennismaking met de muziek van Thomas Dollbaum vond ik eigenlijk direct alles goed aan Birds of Paradise, maar de stem van de Amerikaanse muzikant viel me het meest op. Thomas Dollbaum beschikt over een bijzondere stem, maar de zang op het album is ook gewoon erg goed, zeker als er wat steviger wordt uitgehaald of de hogere regionen worden opgezocht. 

De stem van Thomas Dollbaum wist me direct te verrassen en te overtuigen, maar nu ik het album wat vaker heb gehoord, vind ik de zang op Birds of Paradise nog een stuk indrukwekkender. Ook in muzikaal opzicht is het tweede album van de Amerikaanse muzikant een zeer aansprekend album. 

Thomas Dollbaum formeerde voor het opnemen van zijn tweede album een compacte band met onder andere topgitarist MJ Lenderman. De voormalige gitarist van Wednesday hield zijn gitaar overigens het grootste deel van de tijd in de koffer, want op Birds of Paradise is hij vooral als drummer te horen. In Dozen Roses pakt MJ Lenderman de gitaar er wel even bij en dat hoor je direct, al is ook op het gitaarwerk van Thomas Dollbaum niets aan te merken. 

Thomas Dollbaum en zijn medemuzikanten namen het tweede album van de Amerikaanse muzikant in slechts een paar dagen op en dat zorgt voor een lekker ruw en gruizig geluid. Het is een geluid met flink wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook hokjes als alt-country en indierock zijn van toepassing op de muziek op Birds of Paradise. 

Het album werd opgenomen in de studio van Drive-By Truckers bassist Matt Patton in Mississippi, waar producer Clay Jones achter de knoppen zat. Er is volgens mij niet al teveel gesleuteld aan het geluid op het album, waardoor Birds of Paradise ruw en energiek klinkt. 

Door het ruwe karakter van het gitaarwerk is het tweede album van Thomas Dollbaum een album dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van echte gitaarplaten. Het is een gitaarplaat die zich beweegt tussen genres en die ook door de tijd wandelt. Het tweede album van de muzikant uit New Orleans heeft soms een duidelijke jaren 90 vibe, maar past ook prima in deze tijd. 

MJ Lenderman speelt volgens mij een redelijk bescheiden rol op het album, maar het bevat in muzikaal opzicht ook zijn stempel, waardoor liefhebbers van zijn muziek ook het album van Thomas Dollbaum zullen kunnen waarderen. Birds of Paradise klinkt als een album dat met veel passie op de band is geslingerd in de paar dagen dat het album werd opgenomen, maar intussen klopt ook alles in de muziek en in de zang van Thomas Dollbaum. 

Het levert een album op dat zomaar kan ondersneeuwen, maar Birds of Paradise kan ook zomaar uitgroeien tot een van de grote verrassingen in de jaarlijstjes aan het einde van het jaar. Uncut maakt meestal behoorlijk veilige keuzes wanneer het gaat om de keuze voor het album van de maand, maar Birds of Paradise van Thomas Dollbaum is een verrassende keuze, die absoluut navolging verdient. Erwin Zijleman

De muziek van Thomas Dollbaum is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikant: https://thomasdollbaum.bandcamp.com/album/birds-of-paradise.

Birds of Paradise van Thomas Dollbaum is verkrijgbaar via de Mania webshop:

LP (roseate spoonbill pink), 29,99 euro

CD, 17,99 euro

Review: Mia Kelly - Big Time Roller Coaster Feeling

De Canadese muzikante Mia Kelly is buiten haar moederland helaas nog niet heel bekend, maar heeft met het uitstekende Big Time Roller Coaster Feeling een rootsalbum gemaakt dat een groot publiek moet kunnen aanspreken
Dat Canada beschikt over een hele interessante muziekscene waarin ook geweldige rootsmuziek wordt gemaakt is bekend, maar toch trekken Canadese muzikanten in Nederland helaas minder aandacht dan hun Amerikaanse collega’s. Ook Big Time Roller Coaster Feeling van Mia Kelly krijgt nog niet heel veel aandacht, maar het is in alle opzichten een geweldig album. De songs zijn aansprekend, de muziek op het album klinkt bijzonder mooi, de productie is fraai en dan is er ook nog eens de prachtige stem van de Canadese muzikante, die je elf songs lang ontroert en betovert. Mia Kelly leverde twee jaar geleden een prachtig debuutalbum af en ook haar nieuwe album is ijzersterk.

In de week voorafgaand aan “Release Friday” maak ik een eerste selectie op basis van een flink aantal releaselijsten uit binnen- en buitenlands, die ik wekelijks bestudeer. In een van deze lijsten kwam ik de afgelopen week de naam van Mia Kelly tegen, die ik voor de zekerheid toch maar even heb opgezocht.

Op Spotify vond ik een aantal interessante recente singles van de mij tot voor kort onbekende Canadese singer-songwriter, maar ik was eigenlijk vooral onder de indruk van het mini-album Garden Through the War dat ze in 2022 uitbracht en nog wat meer van haar debuutalbum To Be Clear dat in 2024 verscheen. 

Het door Jim Bryson (Kathleen Edwards) geproduceerde To Be Clear is een album dat twee jaar geleden zomaar uit had kunnen groeien tot een van mijn favoriete albums van het jaar, wat voor mij nog maar eens duidelijk maakt dat ik de Canadese muziekscene veel beter in de gaten moet houden. 

Ook met het deze week verschenen Big Time Roller Coaster Feeling heeft Mia Kelly een uitstekend album gemaakt. De Canadese muzikante heeft in eigen land inmiddels een aantal muziekprijzen binnengesleept en dat begrijp ik, want Mia Kelly beschikt over meerdere talenten, die op haar nieuwe album optimaal uit de verf komen. 

Haar nieuwe album krijgt nog niet heel veel aandacht, maar de Britse muziekwebsite Americana UK heeft het album inmiddels wel gerecenseerd. Het is een website die ik hoog heb zitten, maar in de recensie van Big Time Roller Coaster Feeling kan ik me niet vinden. Americana UK heeft veel minder met pop dan ik heb, maar de flirts met pop die de Britse muziekwebsite hoort en waar het zich kennelijk aan stoort, hoor ik eerlijk gezegd echt niet op het nieuwe album van Mia Kelly. 

Vergeleken met To Be Clear klinkt Big Time Roller Coaster Feeling soms wat voller en verder zijn de songs misschien net wat lichter dan op het vorige album, maar ik vind het echt een 100% rootsalbum. De songs van de muzikante uit Gatineau, Québec, klinken in een aantal gevallen voor mij zelfs als redelijk traditionele aandoende rootssongs, zeker als ze wat minder uitbundig zijn ingekleurd en wanneer de instrumenten die domineren in de Amerikaanse rootsmuziek het voortouw nemen, wat in de meeste songs het geval is. 

Ik vind het nieuwe album van Mia Kelly persoonlijk juist prachtig klinken. Het album is voorzien van een warm geluid en ook wanneer de muziek net wat voller klinkt, blijven de songs van Mia Kelly intiem klinken. De mij onbekende producer Connor Seidel heeft niet de status van Jim Bryson, die het vorige album produceerde, maar ik heb wel wat met de productie van Big Time Roller Coaster Feeling. 

Ik heb nog meer met de stem van Mia Kelly, die mij met de eerste noten te pakken had en sindsdien alleen maar meer indruk maakt met haar prachtige stem. De Canadese muzikante zingt redelijk ingehouden, maar met veel gevoel, waardoor haar songs mij direct wisten te raken. Het zijn stuk voor stuk aansprekende songs en het zijn songs die gevarieerder klinken dan op de meeste andere rootsalbums. 

Ik vond Big Time Roller Coaster Feeling nog wat mooier toen ik het album met de koptelefoon beluisterde, want toen raakte ik nog wat meer onder de indruk van de zeer smaakvolle muziek op het album, van de prachtige productie en vooral van de imponerende stem van Mia Kelly. De flirts met pop hoor ik nog steeds niet op dit album, dat ik zelf schaar onder de beste rootsalbums van het moment. Erwin Zijleman

De muziek van Mia Kelly (het nieuwe album zie ik nog niet) is verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Canadese muzikante: https://miakelly.bandcamp.com.

Review: Towa Bird - Gentleman

Towa Bird is al een aantal jaren groot op TikTok, maar met haar deze week verschenen tweede album Gentleman moet de Britse muzikante ook buiten het Chinese social media platform hoge ogen kunnen gaan gooien
Bij beluistering van Gentleman, het nieuwe album van Towa Bird, hoor je direct veel bekends. Ik hoor flarden uit de jaren 80, heel veel uit de jaren 90, maar ook heel veel uit het nu. De Britse muzikante is niet vies van rockmuziek, waaronder de indierock uit de jaren 90, maar ze heeft ook een heel goed gevoel voor de (indie) popmuziek van het moment. Het knap geproduceerde Gentleman staat vol met songs die zich genadeloos opdringen en die vervolgens ook blijven hangen. Het zijn songs waarvoor de grote popzangeressen van het moment zich niet zouden schamen en dat zegt iets over het talent van Towa Bird. Het is dringen in het genre, maar dit album zou ik als liefhebber van pop niet laten liggen.

Het debuutalbum van de Britse muzikante Towa Bird verscheen in de zomer van 2024, maar ik ontdekte het album pas aan het begin van 2025, toen de op TikTok populaire muzikante ook werd aangeprezen door supersterren als Olivia Rodrigo en Billie Eilish, die ik in tegenstelling tot TikTok wel volg. 

Ik besprak American Hero, het debuutalbum van Towa Bird, alsnog en noemde het in mijn recensie een prima album met een mix van de indiepop en indierock van het moment en nog wat echo’s uit de indierock van de jaren 90. Towa Bird viel hiernaast op met expliciete teksten waarin ze haar queer identiteit benadrukte, iets wat inmiddels overigens gemeengoed is in de popscene. 

Towa Bird, die overigens naast Brits ook Filipijns bloed heeft, klonk op haar debuutalbum overigens meer Amerikaans dan Engels, waardoor ze makkelijk aansluiting vond bij de grote Amerikaanse popsterren van het moment. De Britse muzikante duikt deze week op met haar tweede album en Gentleman is, nog meer dan American Hero, een album waarmee Towa Bird zich weet te onderscheiden. 

Het is een album dat deels nog wat zwaarder leunt op de rockmuziek en zeker ook de indierock uit de jaren 90, al omarmt de Britse muzikante ook zeker de popmuziek van het moment en schuwt ze ook de dansvloer niet in een aantal met meer elektronica ingekleurde songs. 

Het album is geproduceerd door Patrick Wimberly, die ooit samen met Caroline Polachek het zwaar onderschatte en ondergewaardeerde duo Chairlift vormde. Sinds de solocarrière van Caroline Polachek timmert Patrick Wimberly aan de weg als producer en zat hij achter de knoppen voor de albums van onder andere Soko, Beyoncé, Solange, MGMT en nu dus Towa Bird. 

Opvallendste gast op Gentleman is Kathleen Hanna, het boegbeeld van de band Bikini Kill, die in de jaren 90 het genre Riot grrrl op de kaart zette. Vergeleken met de muziek van Bikini Kill klinkt de muziek van Towa Bird behoorlijk braaf en de Britse muzikante maakt bovendien nog altijd muziek met heel veel pop. In tekstueel opzicht is Gentleman in een aantal tracks wel wat venijniger en ook de persoonlijke thema’s schuwt Towa Bird niet. 

Towa Bird wist met haar debuutalbum al de aandacht te trekken, maar dat doet ze wat mij betreft nog veel nadrukkelijker met haar tweede album. Gentleman is een heel goed popalbum geworden, dat mee kan met de albums van de groten, van wie er overigens heel veel een album uitbrengen dit jaar. 

Towa Bird combineert op haar tweede album met veel smaak invloeden uit de pop en de rock en verpakt deze in aanstekelijke songs, die zich eigenlijk direct genadeloos opdringen. In een aantal meer rock georiënteerde songs is de Britse muzikante niet vies van lekker ouderwets klinkende gitaarsolo’s, maar ik vind Gentleman misschien nog wel beter als ze vol voor de pop gaat. 

Het is allemaal bijzonder lekker geproduceerd door Patrick Wimberly, die Towa Bird op haar nieuwe album een eigen geluid geeft, maar de Britse muzikante is ook een prima zangeres, met een herkenbaar stemgeluid en voldoende eigenzinnigheid.

Ik ben door het grote aanbod behoorlijk kritisch wanneer het gaat om nieuwe popalbums, maar Towa Bird heeft er een gemaakt die makkelijk opvalt binnen dit aanbod. Ik vond American Hero ruim een jaar geleden boven de middelmaat uitsteken, maar met Gentleman schaart Towa Bird zich onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock van het moment. Erwin Zijleman

Review: I'm Kingfisher - Give Up Together

De Zweedse muzikant Thomas Denver Jonsson gaat verder met zijn project I’m Kingfisher en levert met het fraaie Give Up Together wederom een album af dat prachtige klanken combineert met de melancholische stem van de Zweedse muzikant
Als ik de muziek van I’m Kingfisher moet koppelen aan beelden, kom ik waarschijnlijk uit bij beelden van donkere Zweedse winterlandschappen. Give Up Together is een album vol stemmige en ook bijzonder mooie klanken en die passen perfect bij de emotievolle stem van de Zweedse muzikant. De muziek van I’m Kingfisher bevat invloeden uit de folk en de Americana, maar het klinkt anders dan de muziek die in de Verenigde Staten in het genre wordt gemaakt. Het wederom met uitstekende muzikanten gemaakte album laat nog maar eens horen dat Thomas Denver Jonsson met I’m Kingfisher uitstekende en zeer sfeervolle albums maakt, die een veel groter publiek verdienen.

I’m Kingfisher is een project van de Zweedse muzikant Thomas Denver Jonsson, die tussen 2003 en 2005 drie uitstekende soloalbums uitbracht. Vanaf 2010 brengt hij albums uit onder de naam I’m Kingfisher en dat zijn albums die ik niet direct op het netvlies had. Het vierde en het vijfde album van I’m Kingfisher, The Past Has Begun uit 2020 en Glue uit 2023, ken ik gelukkig wel. 

Ik omschreef de muziek van I’m Kingfisher tweemaal als muziek met invloeden uit de folk uit het verleden en het heden en als muziek met een flinke dosis Zweedse melancholie. The Past Has Begun verscheen in de herfst, terwijl Glue in de winter verscheen. Het zijn twee seizoenen die uitstekend passen bij de muziek van Thomas Denver Jonsson, waardoor beide albums goed waren voor beelden van donkere en koude Zweedse winterlandschappen. 

Het was de laatste tijd nog behoorlijk fris, maar mijn recensie van het nieuwe album van I’m Kingfisher verschijnt op de eerste zomerse dag van het jaar. Wanneer Give Up Together uit de speakers komt lijkt de zomer echter nog even ver weg. Ook op het zesde album van I’m Kingfisher maakt Thomas Denver Jonsson muziek met vooral invloeden uit de folk en het is ook dit keer behoorlijk donkere muziek vol melancholie. 

De Zweedse muzikant omringde zich op zijn vorige album met jazzmuzikanten, waardoor Glue naast folky ook jazzy klonk. Give Up Together schuift weer wat op richting folk, al hoor ik ook flink wat invloeden uit de Americana. Centraal op Give Up Together staat de stem van Thomas Denver Jonsson. Het is een mooie, maar ook bijzonder klinkende stem en het is een stem die de songs op het album voorziet van weemoed en melancholie. 

Het is een stem die niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar de zang op het nieuwe album van I’m Kingfisher weet mij zeker te raken. De muzikant uit het Zweedse Lund heeft ook dit keer een aantal uitstekende muzikanten om zich heen verzameld en zij hebben het nieuwe album voorzien van een relatief sober, maar ook stemmig geluid. Het is een geluid dat zoals gezegd goed past bij kille herfstavonden en ijskoude winteravonden, maar ook op de eerste zomerse dag van 2026 komen de fraaie klanken op Give Up Together goed tot zijn recht. 

Thomas Denver Jonsson heeft op zich genoeg aan de akoestische gitaar en zijn emotievolle stem, maar Give Up Together valt op en wordt, wat mij betreft, opgetild door alle fraaie accenten van onder andere strijkers en blazers die zijn toegevoegd aan de muziek op het album. 

De Zweedse muzikant omringde zich in het verleden vaak met vrouwenstemmen, maar dat doet hij op het nieuwe album van I’m Kingfisher alleen op het prachtige Winter of '85/'86, waarin Alina Björkén van Tiny Oceans opduikt. Het is voor mij de meest memorabele song op het album, maar de andere songs op Give Up Together doen er nauwelijks voor onder. 

Folk met een randje Americana wordt natuurlijk vooral in de Verenigde Staten gemaakt, maar de muziek van I’m Kingfisher doet er qua niveau echt niet voor onder. Het is dan ook jammer dat de muziek van Thomas Denver Jonsson vooralsnog slechts in kleine kring wordt opgemerkt, want ik weet zeker dat heel veel liefhebbers van dit genre zullen smullen van dit nieuwe album van I’m Kingfisher. Erwin Zijleman

De muziek van I'm Kingfisher is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Zweedse muzikant: https://imkingfisher.bandcamp.com/album/give-up-together.