08 september 2018

Paul McCartney - Egypt Station

Uitstekende plaat met nadrukkelijk de  hand van de meester
Natuurlijk is Egypt Station niet zo goed als de beste soloplaten van Paul McCartney of het beste van The Beatles of Wings, maar er valt meer dan genoeg te genieten op de nieuwe plaat van de legendarische Britse muzikant. Paul McCartney schrijft immers nog altijd geweldige songs, weet meerdere keren te verrassen en emotioneert stiekem toch ook met het randje sleet op de inmiddels 76 jaar oude stembanden. Egypt Station past prima in het rijtje sterke platen dat de Brit de afgelopen twintig jaar heeft gemaakt en kan absoluut mee met de betere platen van het moment.


Paul McCartney is al lang niet meer zo productief als in zijn jongere jaren. De inmiddels 76 jaar oude muzikant maakte vijf jaar geleden indruk met New en heeft zich met het rijtje Flaming Pie  (1997), Run Devil Run (1999), Driving Rain (2001), Chaos And Creation In The Backyard (2005), Memory Almost Full (2007) en New (2013) knap gerevancheerd voor de veel zwakkere platen die hij vanaf de tweede helft van de jaren 80 afleverde. 

Ik vind het persoonlijk lastig om het nieuwere werk van Paul McCartney te duiden. Ook Egypt Station kan, wil en mag ik niet vergelijken met zijn beste soloplaten of de beste platen van The Beatles en Wings, maar die verleiding is niet te weerstaan wanneer flarden van zijn oude werk opduiken op een nieuwe plaat. 

Egypt Station bevat volop flarden uit het verleden. Na een kort intro opent McCartney zijn nieuwe plaat met een ballad zoals hij die al zoveel heeft gemaakt. Het is een ballad die direct aanspreekt en ook direct blijft hangen, maar het is ook een ballad die laat horen dat de stembanden van de Brit inmiddels flink aan slijtage onderhevig zijn. 

In de uptempo track die volgt keert McCartney terug naar zijn jaren met Wings in een song die als niemendalletje begint, maar uiteindelijk toch lekker blijft hangen en ook nog even verrast wanneer aan het eind een Beatlesque sitar opduikt. Egypt Station staat vol met dit soort tracks en zeker in instrumentaal opzicht zijn er talloze verwijzingen naar het werk van The Beatles (luister maar eens naar de piano). Alle fraaie accenten in de instrumentatie hadden overigens een wat mooiere productie verdiend, maar dit terzijde.

Paul McCartney is het schrijven van geweldige popsongs nog altijd niet verleerd en maakt hierbij natuurlijk handig gebruik van al het moois dat hij sinds het begin van de jaren 60 heeft bijgedragen aan de popmuziek. Egypt Station vliegt eigenlijk maar één keer echt uit de bocht. Met Fuh You probeert de ode meester aan te sluiten bij de hitmakers van het moment en slaat hij de plank flink mis (met een Coldplay achtig deuntje). Het illustreert misschien ook wel dat het niveau van zijn oude werk op een veel hoger niveau ligt dan de songs die momenteel de hitlijsten bevolken. 

Egypt Station staat zoals gezegd vol met echo’s uit het roemruchte verleden van Paul McCartney, waarbij hij zowel teruggrijpt op al zijn eigen werk als op de rock ’n roll waarmee hij aan het eind van de jaren 50 opgroeide in Liverpool. McCartney beperkt zich echter zeker niet tot zijn verleden en stopt ook meer dan genoeg eigentijdse klanken in zijn muziek, waardoor Egypt Station het volste bestaansrecht heeft. 

In eerste instantie had ik wel wat moeite met het  zwakker en kwetsbaarder klinkende stemgeluid van Paul McCartney, dat overigens flink wordt ondersteund door moderne techniek, maar het geeft de plaat ook een bijzondere emotionele lading, al is het maar omdat je je beseft dat ook Paul McCartney niet het eeuwige leven heeft. Voorlopig kunnen we echter nog genieten van zijn muziek en kan ik concluderen dat de Brit het hoge niveau van de platen die hij sinds 1997 heeft gemaakt vast heeft weten te houden. 

Het is misschien niet zo goed als de echte kroonjuwelen uit zijn oeuvre, maar er zijn toch heel wat bejubelde jonge muzikanten die het niveau van Egypt Station bij lange na niet halen. Dat Egypt Station ook een aantal songs bevat die niet zouden misstaan op een goede McCartney verzamelaar zegt nog wat meer over het niveau van deze uitstekende plaat, die ook wel wat mindere songs bevat, maar dat kennen we van Paul McCartney en kan op een plaat met een uur muziek ook niet zo gek veel kwaad. Erwin Zijleman



 

07 september 2018

Anna Calvi - Hunter

Het bijzondere eigen geluid van Anna Calvi
De muziek van Anna Calvi riep tot dusver vooral associaties op met de muziek van anderen (en met name PJ Harvey), maar op Hunter sleutelt de Brits-Italiaanse singer-songwriter nadrukkelijk aan een duidelijker eigen geluid. Het is een geluid dat aan de ene kant toegankelijker klinkt dan we van haar gewend zijn, maar het is ook een geluid dat, mede door de zeer persoonlijke teksten, ook verrassend intens, donker en krachtig is. Hunter is hierdoor een plaat die nog heel lang door groeit en als Anna Calvi je eenmaal bij de strot grijpt laat ze niet meer los.


De Brits-Italiaanse muzikante Anna Calvi imponeerde in 2011 met haar titelloze debuut. Het was een debuut vol weergaloos gitaarwerk dat terecht de hemel in werd geprezen. 

Brian Eno noemde haar “the biggest thing since Patti Smith”, terwijl een toonaangevend muziektijdschrift haar in één adem noemde met Maria Callas, Nina Simone, Edith Piaf, PJ Harvey, Siouxsie Sioux, Nick Cave, David Bowie, Captain Beefheart, Ravel, Debussy, Messien en Patti Smith. 

Zelf hoorde ik vooral veel van de eerste platen van PJ Harvey en ook dat is vergelijkingsmateriaal waarmee je thuis kunt komen. De donkere en zelfs wat onheilspellende sfeer op het debuut van Anna Calvi deed de rest en zorgde voor een plaat die aan kwam als de spreekwoordelijke mokerslag. 

De in 2013 verschenen opvolger One Breath ging deels verder waar het debuut drie jaar eerder ophield, maar experimenteerde ook met elektronica en vervormde gitaren, die herinnerden aan de Berlijnse periode van Bowie. One Breath werd minder goed ontvangen dan het debuut en ik vond het destijds ook wel wat minder dan dit debuut, maar toen ik de plaat een aantal dagen geleden weer eens beluisterde was ik toch wel onder de indruk. 

Heel veel tijd om er bij stil te staan heb ik niet, want inmiddels is ook de derde plaat van Anna Calvi verschenen. Ook op Hunter horen we weer het inmiddels herkenbare Anna Calvi geluid. Het is nog altijd een geluid dat bestaat uit gelijke delen PJ Harvey en Siouxsie Sioux, aangevuld met een beetje Patti Smith en een flinke hoeveelheid Anna Calvi. 

Hunter opent nog wat lichtvoetiger dan Anna Calvi liet horen op One Breath, maar schijn bedriegt. De gitaren en met name de keyboards klinken hier en daar misschien voorzichtig zonnig, maar de ritmesectie legt nog altijd een donkere basis, terwijl de vocalen van Anna Calvi ruw van zich af bijten. Het fraaie gitaarwerk van Anna Calvi is dit keer wat minder prominent aanwezig, maar af en toe snijden de gitaren nog altijd prachtig door de songs heen. 

Hunter is een zeer persoonlijke plaat waarop Anna Calvi niet alleen het einde van een relatie verwerkt, maar bovendien de strijd aan gaat met de genderhokjes en ideeën over seksualiteit die nog altijd dominant aanwezig zijn in onze samenleving. Het persoonlijke en strijdbare hoor je natuurlijk in de teksten, maar ook het geluid op de plaat heeft iets dwingends en dreigends, zeker als de tracks wat langer duren en iets bezwerends hebben. 

Hunter werd geproduceerd door Nick Launay, die eerder prachtige dingen deed voor onder andere Nick Cave, Grinderman, The Arcade Fire, Yeah Yeah Yeahs en een legioen bands uit de postpunk scene. Het knappe van de productie van Hunter is dat de muziek van Anna Calvi aan de ene kant toegankelijker klinkt, maar aan de andere kant ook urgenter en duisterder is. 

Net als bij eerste beluistering van One Breath vond ik het niet onmiddellijk net zo goed en indrukwekkend als het debuut van Anna Calvi, maar Hunter is een echte groeiplaat.  Het is een plaat die zich bovendien langzaam maar zeker ontworstelt aan de vergelijking met alle eerder genoemde grootheden, waarna Anna Calvi overblijft. Mijn advies: investeer in deze plaat en hoor hem groeien en beklijven. Waar het eindigt durf ik nog niet te voorspellen, maar Hunter kan wel eens hoog reiken. Erwin Zijleman

De digitale versie van Hunter van Anna Calvi is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://annacalvi.bandcamp.com.