Ouwe rot overtuigt met zeer aangename portie blue-eyed soul (en meer)
Paul Carrack heeft een indrukwekkende staat van dienst binnen de Britse popmuziek en heeft inmiddels een imposante stapel platen op zijn naam staan. Het zijn platen die niet overdreven veel opzien hebben gebaard en ook These Days zal dat waarschijnlijk niet doen. De Brit heeft echter een bijzonder aangename plaat gemaakt, die zich langzaam, maar uiteindelijk zeer nadrukkelijk, opdringt. Het is een plaat vol zwoele blue-eyed soul en aanliggende genres, gespeeld door topmuzikanten en gezongen door een muzikant die niet altijd de waardering krijgt die hij verdient, maar op deze plaat laat horen dat hij mee kan met de besten.
Paul Carrack draait vanaf het begin van de jaren 70 mee in de Britse muziekscene. Hij speelde in bands als Ace, Mike & The Mechanics, Roxy Music en Squeeze, werkte intensief samen met de geweldige Frankie Miller en met Nick Lowe en maakte tussen 1980 en nu ook nog eens 17 soloplaten.
Buiten de twee Roxy Music platen waarop Paul Carrack meespeelt (Manifesto en Flesh And Blood) heb ik er waarschijnlijk maar weinig van in huis. Ik heb (als voormalig Genesis fan) helemaal niets met de muziek van Mike & The Mechanics en omdat ik Paul Carrack direct associeerde met deze band, heb ik zijn soloplaten tot dusver links laten liggen.
Dat was ik ook van plan met These Days, totdat de promotor van deze plaat me nog eens met klem adviseerde om er naar te luisteren. Toen ik dat deed was ik zeker niet direct verkocht. Op These Days maakt Paul Carrack de blue-eyed soul die ik in ruime mate in de kast heb staan, maar eigenlijk nauwelijks draai omdat de brown-eyed soul toch meestal de voorkeur krijgt.
These Days is echter een plaat die zich langzaam, maar uiteindelijk met veel overtuiging opdringt. Paul Carrack heeft voor zijn nieuwe soloplaat een aantal gelouterde muzikanten om zich heen verzameld, onder wie meesterdrummer Steve Gadd, McCartney gitarist Robbie MacIntosh en James Brown saxofonist Pee Wee Ellis. Het zorgt er voor dat These Days in muzikaal opzicht bijzonder aangenaam klinkt. De topmuzikanten op de plaat zorgen bovendien voor een zeer veelzijdig geluid, waarin volop ruimte is voor (blue-eyed) soul, maar ook invloeden uit de rhythm & blues, Steely Dan achtige jazz, blues en zelfs reggae een plekje hebben gekregen.
Het is een geluid waarin de soulvolle strot van Paul Carrack uitstekend gedijt. De Britse zanger draait al een flinke tijd mee, maar klinkt op zijn nieuwe plaat soepel en trefzeker. Zeker in de soulvolle tracks op de plaat hoor je flarden van de grote soulzangers uit het verleden, maar in de bluesy tracks kan Paul Carrack ook dicht tegen bijvoorbeeld Robert Cray aan schuren.
These Days is een plaat die door de soulvolle klanken en de prima zang vrij makkelijk zorgt voor een goed gevoel, maar de plaat maakte in eerste instantie op mij geen hele grote indruk. Het kwartje viel bij herhaalde beluistering echter wel. Enerzijds omdat het muzikaal staat als een huis en anderzijds omdat Paul Carrack op These Days een groot zanger is. Het is knap hoe de muzikanten op de plaat soepel schakelen tussen uiteenlopende genres en het is nog knapper hoe Paul Carrack al deze genres aan de zegekar bindt. De Brit maakt indruk in de soulvolle tracks op de plaat, maar imponeert in de wat meer ingetogen songs op de plaat.
These Days promoveert hierdoor razendsnel van een lekker plaatje voor op de achtergrond tot een plaat die steeds meer moois laat horen en ook steeds meer indruk maakt. Ik was tot dusver wat bevooroordeeld over het werk van Paul Carrack, maar These Days is echt een prima plaat. Erwin Zijleman
10 september 2018
09 september 2018
Judy Blank - Morning Sun
Nederlandse singer-songwriter maakt de belofte meer dan waar
Judy Blank debuteerde een jaar of vier geleden zeer verdienstelijk en trok vervolgens naar Nashville om de Amerikaanse countrymuziek op te snuiven en te omarmen. Met het in datzelfde Nashville opgenomen Morning Sun maakt Judy Blank de belofte van haar debuut meer dan waar. De met louter topmuzikanten opgenomen plaat imponeert van de eerste tot en met de laatste noot met fraaie klanken en werkelijk fantastische zang en doet geen moment onder voor het beste dat momenteel in het genre wordt gemaakt. Alle reden dus om heel trots te zijn op deze talentvolle Nederlandse muzikante.
Judy Blank deed in 2013 mee aan Giel Beelen’s tv-programma De beste singer-songwriter van Nederland. In een sterk bezet seizoen, waarin onder andere Sofia Dragt, Maaike Ouboter, Lucas Hamming en de latere winnaar Michael Prins mee deden, greep Judy Blank net naast de overwinning, maar zette ze zichzelf wel nadrukkelijk op de kaart als zeer talentvol singer-songwriter.
Het leverde in 2014 een debuut op dat overliep van de belofte. Op When The Storm Hits verraste Judy Blank met subtiel en smaakvol ingekleurde popliedjes en met een stem die iets met je deed.
Na de release van haar debuut groeide Judy Blank’s liefde voor de Amerikaanse rootsmuziek en trok ze met enige regelmaat naar het diepe zuiden van de Verenigde Staten en met name naar Nashville, Tennessee. De hoofdstad van de Amerikaanse countrymuziek leverde haar niet alleen heel veel inspiratie op, maar bracht haar ook in contact met een aantal gelouterde muzikanten en met producer Chris Taylor, die eerder werkte met onder andere Miranda Lambert en The Wood Brothers.
Het heeft geresulteerd in een tweede plaat, die toch flink anders klinkt dan het zo veelbelovende debuut van vier jaar geleden. Judy Blank heeft haar piano en keyboards ingeruild voor een gitaar en heeft de pop ingewisseld voor de Amerikaanse rootsmuziek. Ik was vier jaar geleden best te spreken over het debuut van Judy Blank, maar de plaat sprong er wat mij betreft niet echt uit. Morning Sun doet dit wel. En hoe.
Met haar tweede plaat moet de Nederlandse singer-songwriter concurreren met een bijna eindeloze stroom van jong Amerikaans talent en een legioen aan gevestigde namen, maar wat mij betreft kan ze de concurrentie aan. Dat is deels de verdienste van producer Chris Taylor, die niet alleen precies weet hoe een goede Amerikaanse rootsplaat moet klinken, maar bovendien een aantal geweldige muzikanten heeft gerekruteerd voor Morning Sun.
Direct in de openingstrack is Morning Sun goed voor kippenvel. Een prachtige gitaarlijn krijgt gezelschap van wonderschone pedal steel klanken, waarna Judy Blank diepe indruk maakt met vocalen die van alles met je doen. Geweldig gitaarwerk, benevelende pedal steel klanken en een stem die je weet te raken zijn terugkerende elementen op de tweede plaat van Judy Blank en het zijn elementen die de plaat naar grote hoogten stuwen.
Morning Sun sluit aan op het beste dat momenteel in Nashville en omstreken wordt gemaakt, maar Judy Blank durft zich ook te onttrekken aan het strakke keurslijf van de Nashville scene In Mary Jane, de geweldige single die aan het album vooraf ging, is een bijna funky en later bluesy gitaarloopje te horen en zo duiken vaker accenten op die je niet verwacht, zoals broeierige songs die nog wat dieper het zuiden van de VS in trekken of net wat rauwere tracks die Nashville tijdelijk verruilen voor Austin.
Zeker in de meer ingetogen songs op de plaat maakt Judy Blank een onuitwisbare indruk. In deze songs is de instrumentatie sober maar bijzonder smaakvol en ligt de nadruk op de stem van Judy Blank. Het is een stem die ik vier jaar geleden bijzonder en bij vlagen erg mooi vond, maar wat de Nederlandse singer-songwriter op haar nieuwe plaat laat horen is van grote klasse. Judy Blank zingt niet alleen geweldig, maar ook nog eens met veel gevoel, waardoor haar songs diep onder de huid kruipen.
Ik heb momenteel stapels nieuwe Amerikaanse rootsplaten liggen, waaronder platen van muzikanten van naam en faam, maar die van Judy Blank is met afstand de beste. Morning Sun verdient daarom in Nederland, maar zeker ook in Nashville en omstreken alle aandacht. Wat een prachtplaat. Erwin Zijleman
Judy Blank debuteerde een jaar of vier geleden zeer verdienstelijk en trok vervolgens naar Nashville om de Amerikaanse countrymuziek op te snuiven en te omarmen. Met het in datzelfde Nashville opgenomen Morning Sun maakt Judy Blank de belofte van haar debuut meer dan waar. De met louter topmuzikanten opgenomen plaat imponeert van de eerste tot en met de laatste noot met fraaie klanken en werkelijk fantastische zang en doet geen moment onder voor het beste dat momenteel in het genre wordt gemaakt. Alle reden dus om heel trots te zijn op deze talentvolle Nederlandse muzikante.
Judy Blank deed in 2013 mee aan Giel Beelen’s tv-programma De beste singer-songwriter van Nederland. In een sterk bezet seizoen, waarin onder andere Sofia Dragt, Maaike Ouboter, Lucas Hamming en de latere winnaar Michael Prins mee deden, greep Judy Blank net naast de overwinning, maar zette ze zichzelf wel nadrukkelijk op de kaart als zeer talentvol singer-songwriter.
Het leverde in 2014 een debuut op dat overliep van de belofte. Op When The Storm Hits verraste Judy Blank met subtiel en smaakvol ingekleurde popliedjes en met een stem die iets met je deed.
Na de release van haar debuut groeide Judy Blank’s liefde voor de Amerikaanse rootsmuziek en trok ze met enige regelmaat naar het diepe zuiden van de Verenigde Staten en met name naar Nashville, Tennessee. De hoofdstad van de Amerikaanse countrymuziek leverde haar niet alleen heel veel inspiratie op, maar bracht haar ook in contact met een aantal gelouterde muzikanten en met producer Chris Taylor, die eerder werkte met onder andere Miranda Lambert en The Wood Brothers.
Het heeft geresulteerd in een tweede plaat, die toch flink anders klinkt dan het zo veelbelovende debuut van vier jaar geleden. Judy Blank heeft haar piano en keyboards ingeruild voor een gitaar en heeft de pop ingewisseld voor de Amerikaanse rootsmuziek. Ik was vier jaar geleden best te spreken over het debuut van Judy Blank, maar de plaat sprong er wat mij betreft niet echt uit. Morning Sun doet dit wel. En hoe.
Met haar tweede plaat moet de Nederlandse singer-songwriter concurreren met een bijna eindeloze stroom van jong Amerikaans talent en een legioen aan gevestigde namen, maar wat mij betreft kan ze de concurrentie aan. Dat is deels de verdienste van producer Chris Taylor, die niet alleen precies weet hoe een goede Amerikaanse rootsplaat moet klinken, maar bovendien een aantal geweldige muzikanten heeft gerekruteerd voor Morning Sun.
Direct in de openingstrack is Morning Sun goed voor kippenvel. Een prachtige gitaarlijn krijgt gezelschap van wonderschone pedal steel klanken, waarna Judy Blank diepe indruk maakt met vocalen die van alles met je doen. Geweldig gitaarwerk, benevelende pedal steel klanken en een stem die je weet te raken zijn terugkerende elementen op de tweede plaat van Judy Blank en het zijn elementen die de plaat naar grote hoogten stuwen.
Morning Sun sluit aan op het beste dat momenteel in Nashville en omstreken wordt gemaakt, maar Judy Blank durft zich ook te onttrekken aan het strakke keurslijf van de Nashville scene In Mary Jane, de geweldige single die aan het album vooraf ging, is een bijna funky en later bluesy gitaarloopje te horen en zo duiken vaker accenten op die je niet verwacht, zoals broeierige songs die nog wat dieper het zuiden van de VS in trekken of net wat rauwere tracks die Nashville tijdelijk verruilen voor Austin.
Zeker in de meer ingetogen songs op de plaat maakt Judy Blank een onuitwisbare indruk. In deze songs is de instrumentatie sober maar bijzonder smaakvol en ligt de nadruk op de stem van Judy Blank. Het is een stem die ik vier jaar geleden bijzonder en bij vlagen erg mooi vond, maar wat de Nederlandse singer-songwriter op haar nieuwe plaat laat horen is van grote klasse. Judy Blank zingt niet alleen geweldig, maar ook nog eens met veel gevoel, waardoor haar songs diep onder de huid kruipen.
Ik heb momenteel stapels nieuwe Amerikaanse rootsplaten liggen, waaronder platen van muzikanten van naam en faam, maar die van Judy Blank is met afstand de beste. Morning Sun verdient daarom in Nederland, maar zeker ook in Nashville en omstreken alle aandacht. Wat een prachtplaat. Erwin Zijleman
Abonneren op:
Posts (Atom)

