19 januari 2015

Belle And Sebastian - Girls In Peacetime Want To Dance

Het valt niet te ontkennen dat het uit Glasgow afkomstige Belle And Sebastian al een tijdje over haar hoogtepunt heen is. Waar de band in de tweede helft van de jaren 90 de meesterwerken (Tigermilk, If You're Feeling Sinister, The Boy With The Arab Strap) uit de mouw leek te schudden, is het werk van de Schotten het afgelopen decennium vrij wisselvallig. 

Dat betekent natuurlijk niet dat de band niet meer in staat is om prachtplaten af te leveren, wat onder andere werd aangetoond met Dear Catastrophe Waitress (2003) en The Life Pursuit (2010); platen die niet heel veel onderdoen voor het beste werk van de band. 

Of Girls In Peacetime Want To Dance ook in de buurt komt van de betere platen van Belle & Sebastian durf ik nog niet te zeggen, want ik heb inmiddels een week of wat een ware haat-liefde verhouding met deze plaat. 

Wanneer ik helder probeer te krijgen wat ik vroeger zo goed vond aan het werk van Belle And Sebastian, kom ik uiteindelijk uit op de overvolle maar ook rammelende instrumentatie, op de honingzoete vrouwenstemmen en op het bitterzoete karakter van de muziek van de band uit Glasgow. Het zijn ingrediënten die op Girls In Peacetime Want To Dance genoegen moeten nemen met een redelijk bescheiden rol. 

De plaat opent met twee nogal zoete popliedjes met een vleugje soul en een snufje 70s, maar ook een flinke dosis vertrouwd Belle And Sebastian geluid. Het zijn popliedjes die niet direct opzien baren, maar ze klinken absoluut aangenaam. Dat geldt ook voor de eerste track op de plaat waarin Belle And Sebastian opschuift richting 80s Eurodisco; niet mijn genre, al klinkt het best lekker. In alle tracks zijn flarden te horen van de instrumentatie waarmee Belle & Sebastian ooit opzien baarde, maar de betovering van weleer is toch wel wat weg. Hetzelfde geldt voor de vrouwenstemmen die de eerste paar tracks volledig ontbreken en zeker ook voor de specifieke, noem het maar bitterzoete, sfeer van de muziek van de Schotten. 

De vrouwenstemmen keren terug in de vierde track, maar spelen uiteindelijk een zeer bescheiden rol op de plaat. Het is op zich geen ramp, want voorman Stuart Murdoch is in vocaal opzicht in goede vorm en schrijft nog altijd songs die balanceren op het snijvlak van kunst en kitsch. 

Het is dit keer af en toe op het randje, want hier en daar klinkt het toch net wat te zoet en gelikt en mis ik het eigenzinnige en de wat donkerdere ondertoon van weleer. Een paar keer gaat het ook echt mis met aalgladde en pompeuze passages, maar gelukkig herstelt de band zich snel. 

Het bovenstaande suggereert wellicht dat ik niet veel heb met de nieuwe plaat van Belle And Sebastian, maar ik heb zoals gezegd een haat-liefde verhouding met deze plaat. Rationeel bekeken mis ik van alles en nog wat op de nieuwe plaat van de Schotten, maar aan de andere kant doet de plaat me wat en ben ik er inmiddels ook verknocht aan geraakt. 

Belle And Sebastian maakt nog altijd muziek die simpel lijkt, maar vaak behoorlijk complex is, waardoor je steeds weer nieuwe dingen hoort. Verder is een aantal tracks op de plaat behoorlijk aanstekelijk en valt er stiekem toch wel flink wat te genieten wanneer de band uitpakt met 80s Eurodisco en synthpop. Natuurlijk mis ik het volle instrumentarium van weleer, maar ook in een voor een belangrijk deel elektronisch klankentapijt blijken de songs van Belle & Sebastian uitstekend te gedijen. 

Girls In Peacetime Want To Dance is een plaat die ik nog niet goed op de juiste waarde kan schatten, maar zolang ik er vrolijk van word en ik een aantal keren onder de indruk ben, krijgt de nieuwe van Belle And Sebastian van mij het voordeel van de twijfel. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com   cd   Koop bij bol.com   2 LP's     Koop bij bol.com   4 LP's

  

18 januari 2015

The Waterboys - Modern Blues

Er zijn niet zo gek veel grote bands uit de jaren 80 die er in zijn geslaagd om tot op de dag van vandaag relevant te blijven. Veel van de grote bands uit de jaren 80 vielen snel na het decennium uit elkaar of kenden vele en hele diepe dalen, maar het geldt niet voor The Waterboys. 

De uit Londen afkomstige band rond de Schot Mike Scott behoorde in de jaren 80 op zijn minst tot de subtop en leverde met A Pagan Place (1984), This Is The Sea (1985) en Fisherman’s Blues minstens drie klassiekers af. 

Ook na de jaren 80 stonden The Waterboys, met Mike Scott als enige constante waarde, echter garant voor kwalitatief zeer goede albums. De productiviteit van de band was misschien niet altijd optimaal, maar als The Waterboys een plaat uitbrachten was het bijna altijd een goede. 

Het geldt ook weer voor Modern Blues, dat de opvolger is van het licht pretentieuze maar wel erg goede An Appointment With Mr. Yeats uit 2011. Modern Blues laat niet alleen horen dat de band rond Mike Scott nog altijd garant staat voor prima platen, maar laat bovendien horen dat The Waterboys zich keer op keer weten te vernieuwen. 

Ook Modern Blues wordt natuurlijk gekenmerkt door het uit duizenden herkenbare, soms wat Dylanesque, stemgeluid van Mike Scott, maar in muzikaal opzicht klinkt de nieuwe plaat van The Waterboys weer anders dan al zijn voorgangers. Waar Mike Scott op de vorige plaat van de band aan de haal ging met de gedichten van de Ierse dichter William Butler Yeats, komt hij op Modern Blues weer op de proppen met zijn eigen songs of beter gezegd teksten. 

Modern Blues blijkt een vlag die de lading uitstekend dekt, want invloeden uit de blues zijn prominent aanwezig op de nieuwe plaat van The Waterboys, maar worden door Mike Scott ook verwerkt in een geluid dat onmiskenbaar klinkt als The Waterboys. Mike Scott manifesteerde zich tot dusver vooral als folkie, maar de blues blijkt hem te passen als een maatkostuum. 

Het in Nashville opgenomen Modern Blues klinkt vaak tijdloos en oerdegelijk, maar klinkt op hetzelfde moment groots, monumentaal en urgent. In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis, met een hoofdrol voor de gitaren van Mike Scott en de viool van Steve Wickham, maar ook in vocaal opzicht weet Mike Scott zeer te overtuigen. 

Omdat Modern Blues ook nog eens vol staat met songs waarvan je niet alleen heel vrolijk wordt, maar die ook nog eens na één keer horen voorgoed in je kop zitten, is het een plaat die met recht een enorme verrassing kan worden genoemd. Dat weet je acht tracks lang, waarna de tien minuten durende afsluiter alle twijfel definitief wegneemt. 

The Waterboys wisten ook na hun meest succesvolle dagen het niveau van de klassiekers te benaderen, maar Modern Blues kan er zomaar overheen. Het is een prestatie van formaat van Mike Scott en zijn medemuzikanten, maar Modern Blues is vooral een plaat die al heel snel memorabel is en garant staat voor een gelukzalige glimlach gedurende de hele speelduur. Geweldige band, fantastische plaat. Erwin Zijleman

   

Koop bij bol.com   cd  Koop bij bol.com  2 LP's