Brian Blade moet worden gerekend tot de beste drummers van de afgelopen twee decennia. Hij vertoonde zijn kunsten bij onder andere Bob Dylan, Emmylou Harris, Joni Mitchell en vooral bij Daniel Lanois en maakte hiernaast een aantal platen met zijn eigen band, The Brian Blade Fellowship. Op deze platen verwerkte Brian Blade tot dusver vooral invloeden uit de moderne jazz, maar op het vorig jaar onder de naam Brian Blade & The Fellowship Band verschenen Season Of Changes waren ook tal van andere invloeden hoorbaar, waaronder flink wat invloeden uit de folk. Op Brian Blade’s eerste echte soloplaat, Mama Rosa, zijn de invloeden uit de jazz vrijwel volledig naar de achtergrond verdreven en horen we voornamelijk toegankelijke popsongs met invloeden uit de folk, blues, country, gospel en rock. Op Mama Rosa laat Brian Blade zich voor de afwisseling eens niet als fenomenaal drummer horen (al is er met het drumwerk op deze plaat helemaal niets mis), maar manifesteert hij zich nadrukkelijk als gitarist, zanger en songwriter. Ondanks het feit dat Op Mama Rosa flink wat gastmuzikanten, onder wie muzikanten van naam als Daniel Lanois, Daryl Johnson en Greg Leisz, opduiken ontaard Mama Rosa nergens in muzikale krachtpatserij. Het is, zeker voor Brian Blade begrippen, een betrekkelijk lichtvoetige plaat met vooral ingetogen popmuziek. Mama Rosa is een plaat met bedwelmende popliedjes zoals je die ook wel vindt op de platen van Daniel Lanois en Robbie Robertson. Net als de platen van Daniel Lanois klinkt Mama Rosa over het algemeen loom en ruimtelijk. Mama Rosa is een plaat met stemmige en rustgevende popliedjes voor een rustige zondagochtend. Popliedjes die in eerste instantie niet eens zo heel erg opvallen, maar vervolgens snel mooier en mooier worden. Als drummer behoort Brian Blade al vele jaren tot de absolute wereldtop, maar met Mama Rosa zoekt hij nu ook aansluiting bij de betere singer-songwriters in de Americana hoek. Een poging die wat mij betreft meer dan geslaagd is. Erwin Zijleman
St. Vincent is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Annie Clark (niet te verwarren met 80s legende Anne Clark). Voordat ze twee jaar geleden in bescheiden mate doorbrak met het uitstekende Marry Me, speelde Annie Clark met onder andere Glenn Branca, The Polyphonic Spree en Sufjan Stevens, hetgeen op Marry Me een uitstekende leerschool bleek. Op Marry Me verraste de inmiddels tot St. Vincent omgedoopte muzikante met eigenzinnige popliedjes die nauwelijks te vergelijken waren met het werk van anderen. Ik probeerde het zelf met "de ideale mix van Kate Bush, Joni Mitchell, Rufus Wainwright, Björk, Fiona Apple en Regina Spektor, maar dan anders". Achteraf bezien een matige poging om de eigenzinnige muziek van St. Vincent te vangen en in een hokje te duwen. Ook op Actor maakt St. Vincent weer unieke muziek. Muziek vol onverwachte wendingen, want net als je denkt te weten wat voor vlees je hier in de kuip hebt, gooit St. Vincent het weer over een andere boeg. Ook Actor is hierdoor een vat vol tegenstrijdigheden. Lieflijke muziek wordt om de zeep geholpen door een bak herrie, een bak herrie wordt geneutraliseerd door dansbare pop, dansbare pop verliest zijn toegankelijkheid door tegendraadse elektronica of vreemde geluiden, waarna lieflijke klanken je weer terug bij af brengen. Actor zet je continu op het verkeerde been, maar wanneer je hier eenmaal aan gewend bent geraakt, blijkt Actor ook een plaat met een serie verbluffend goede popliedjes. Popliedjes die verrassen en verbazen, maar die ook vermaken. De veelzijdige stem van St. Vincent past uitstekend bij de gevarieerde muziek, die net zo makkelijk invloeden uit de folk, gospel en rock als uit de jazz en de avant garde verwerkt. Muziek die af en toe wel wat heeft van de intrigerende platen die The Fiery Furnaces een aantal jaren geleden uit brachten, maar die zich ook zeker door het eigenzinnigere werk van Joni Mitchell hebben laten beïnvloeden en hiernaast raken aan de sprooksjeachtige klanken van Björk of Lykke Li. Actor van St. Vincent is een bijzondere plaat van zeer hoge kwaliteit, die zich nauwelijks laat omschrijven. Dat is slecht nieuws voor recensenten, maar uitstekend nieuws voor liefhebbers van avontuurlijke popmuziek. Deze laatste groep heeft met Actor van St. Vincent een even unieke als aangename plaat in handen. Erwin Zijleman
Brian Blade moet worden gerekend tot de beste drummers van de afgelopen twee decennia. Hij vertoonde zijn kunsten bij onder andere Bob Dylan, Emmylou Harris, Joni Mitchell en vooral bij Daniel Lanois en maakte hiernaast een aantal platen met zijn eigen band, The Brian Blade Fellowship. Op deze platen verwerkte Brian Blade tot dusver vooral invloeden uit de moderne jazz, maar op het vorig jaar onder de naam Brian Blade & The Fellowship Band verschenen Season Of Changes waren ook tal van andere invloeden hoorbaar, waaronder flink wat invloeden uit de folk. Op Brian Blade’s eerste echte soloplaat, Mama Rosa, zijn de invloeden uit de jazz vrijwel volledig naar de achtergrond verdreven en horen we voornamelijk toegankelijke popsongs met invloeden uit de folk, blues, country, gospel en rock. Op Mama Rosa laat Brian Blade zich voor de afwisseling eens niet als fenomenaal drummer horen (al is er met het drumwerk op deze plaat helemaal niets mis), maar manifesteert hij zich nadrukkelijk als gitarist, zanger en songwriter. Ondanks het feit dat Op Mama Rosa flink wat gastmuzikanten, onder wie muzikanten van naam als Daniel Lanois, Daryl Johnson en Greg Leisz, opduiken ontaard Mama Rosa nergens in muzikale krachtpatserij. Het is, zeker voor Brian Blade begrippen, een betrekkelijk lichtvoetige plaat met vooral ingetogen popmuziek. Mama Rosa is een plaat met bedwelmende popliedjes zoals je die ook wel vindt op de platen van Daniel Lanois en Robbie Robertson. Net als de platen van Daniel Lanois klinkt Mama Rosa over het algemeen loom en ruimtelijk. Mama Rosa is een plaat met stemmige en rustgevende popliedjes voor een rustige zondagochtend. Popliedjes die in eerste instantie niet eens zo heel erg opvallen, maar vervolgens snel mooier en mooier worden. Als drummer behoort Brian Blade al vele jaren tot de absolute wereldtop, maar met Mama Rosa zoekt hij nu ook aansluiting bij de betere singer-songwriters in de Americana hoek. Een poging die wat mij betreft meer dan geslaagd is. Erwin Zijleman
