Als jongetje van een jaar of 10 ging ik op mijn verjaardag naar de film Lawrence Of Arabia. Waar het precies over ging weet ik al lang niet meer, maar ik weet nog wel dat de lange film over de Britse archeoloog, schrijver en militair een diepe indruk op me wist te maken. Op zoek naar wat meer informatie over de cd Chant Darling van Lawrence Arabia, kom ik op het Internet vooral pagina’s over de uit een inmiddels ver verleden stammende film terecht; een verleden waar de muziek van Lawrence Arabia overigens regelmatig aan raakt. Lawrence Arabia is het alter ego van de uit Nieuw Zeeland afkomstige maar inmiddels in Londen woonachtige muzikant James Milne. Milne maakte de afgelopen jaren naam als lid van onder andere The Ruby Suns en The Brunettes, maar ook in zijn uppie maakt hij muziek die er absoluut toe doet. Chant Darling laat zich het best beschrijven als een aangename en toegankelijke plaat vol tijdloze popmuziek. Milne laat zich hoorbaar beïnvloeden door het werk van The Beach Boys en vooral The Beatles, maar zijn muziek heeft ook het ongrijpbare van Jonathan Richman, het dromerige van de psychedelica uit de jaren 60 en het vleugje folk en Americana dat de laatste jaren zo in trek is. Chant Darling is een plaat die het uitstekend doet wanneer je hem op de achtergrond draait, maar ook wanneer je eens echt voor deze plaat gaat zitten, valt er heel veel te genieten. James Milne toont zich op zijn tweede soloplaat een buitengewoon vaardig songwriter, die de kunst met name bij Paul McCartney heeft afgekeken, maar ook goed heeft geluisterd naar George Harrison en Brian Wilson. Ondanks de hang naar het verleden, is Chant Darling een fris klinkende plaat met aangename, maar nu en dan ook lekker eigenwijze popsongs die afwisselend leunen op een been in het verleden en een been in het heden. Of Lawrence Arabia net zo beroemd gaat worden als zijn bijna naamgenoot durf ik te betwijfelen, maar dat Chant Darling een aangename en veelbelovende start van het muziekjaar 2010 is valt wat mij betreft niet te ontkennen. Erwin Zijleman
Sarah Jarosz brak het afgelopen jaar definitief door in de Verenigde Staten, maar is ondanks het feit dat ze pas 18 lentes telt zeker geen nieuwkomer in de muziek. Al vanaf haar twaalfde staat Sarah Jarosz regelmatig op de planken met haar mandoline en inmiddels heeft ze met menige grootheid uit de Amerikaanse rootsmuziek op het podium gestaan. Op haar debuutplaat Song Up In Her Head speelt Sarah Jarosz niet alleen prachtig mandoline, gitaar, banjo en piano, maar blijkt ze bovendien over een indrukwekkend en opvallend volwassen klinkend stemgeluid te beschikken. De stem van Sarah Jarosz doet me wel wat denken aan die van Alison Krauss; de naam die ook direct opkomt wanneer je de muziek van Sarah Jarosz probeert te plaatsen, al heeft de muziek van de Texaanse ook zeker raakvlakken met die van onder andere Gillian Welch, Patty Griffin, Nickel Creek en de Dixie Chicks. Net als met name Alison Krauss, maakt Sarah Jarosz muziek die voor een belangrijk deel is geworteld in de bluegrass, maar zich zeker niet beperkt tot de tradities van dit genre. Het merendeel van de songs op Song Up In Her Head laat zich beluisteren als toegankelijke rootsmuziek met invloeden uit de country, bluegrass en folk. In muzikaal opzicht valt er flink wat te genieten op deze plaat, want Sarah Jarosz kan niet alleen zelf een aardig potje spelen, maar laat zich op haar debuut ook nog eens bijstaan door flink wat andere snarenwonders, onder wie Abigail Washburn, Tim O'Brien en Chris Thile. In vocaal opzicht is het debuut van Sarah Jarosz misschien nog wel indrukwekkender. De stem van de Amerikaanse klinkt minstens net zo helder als Alison Krauss, maar klinkt hiernaast net zo doorleefd als die van haar over het algemeen veel oudere soortgenoten als Patty Griffin en Emmylou Harris. Sarah Jarosz covert op Song Up In Her Head op bijzondere wijze songs van The Decemberists (Shankill Butchers) en Tom Waits (Come on Up to the House), maar ook haar eigen songs zitten zonder uitzondering knap in elkaar en klinken een stuk volwassener dan je van een meisje van net 18 zou verwachten. Vanwege haar leeftijd en de flinke dosis bluegrass in haar muziek, is Song Up In Her Head van Sarah Jarosz een plaat die in Nederland waarschijnlijk in brede kring een allergische reactie zal opwekken, maar een ieder die onbevooroordeeld naar deze plaat luistert zal uiteindelijk alleen maar kunnen concluderen dat Sarah Jarosz een kwalitatief hoogstaande rootsplaat heeft gemaakt die moet worden gerekend tot de meest opvallende en betere debuten in het genre het afgelopen jaar. Erwin Zijleman
Als jongetje van een jaar of 10 ging ik op mijn verjaardag naar de film Lawrence Of Arabia. Waar het precies over ging weet ik al lang niet meer, maar ik weet nog wel dat de lange film over de Britse archeoloog, schrijver en militair een diepe indruk op me wist te maken. Op zoek naar wat meer informatie over de cd Chant Darling van Lawrence Arabia, kom ik op het Internet vooral pagina’s over de uit een inmiddels ver verleden stammende film terecht; een verleden waar de muziek van Lawrence Arabia overigens regelmatig aan raakt. Lawrence Arabia is het alter ego van de uit Nieuw Zeeland afkomstige maar inmiddels in Londen woonachtige muzikant James Milne. Milne maakte de afgelopen jaren naam als lid van onder andere The Ruby Suns en The Brunettes, maar ook in zijn uppie maakt hij muziek die er absoluut toe doet. Chant Darling laat zich het best beschrijven als een aangename en toegankelijke plaat vol tijdloze popmuziek. Milne laat zich hoorbaar beïnvloeden door het werk van The Beach Boys en vooral The Beatles, maar zijn muziek heeft ook het ongrijpbare van Jonathan Richman, het dromerige van de psychedelica uit de jaren 60 en het vleugje folk en Americana dat de laatste jaren zo in trek is. Chant Darling is een plaat die het uitstekend doet wanneer je hem op de achtergrond draait, maar ook wanneer je eens echt voor deze plaat gaat zitten, valt er heel veel te genieten. James Milne toont zich op zijn tweede soloplaat een buitengewoon vaardig songwriter, die de kunst met name bij Paul McCartney heeft afgekeken, maar ook goed heeft geluisterd naar George Harrison en Brian Wilson. Ondanks de hang naar het verleden, is Chant Darling een fris klinkende plaat met aangename, maar nu en dan ook lekker eigenwijze popsongs die afwisselend leunen op een been in het verleden en een been in het heden. Of Lawrence Arabia net zo beroemd gaat worden als zijn bijna naamgenoot durf ik te betwijfelen, maar dat Chant Darling een aangename en veelbelovende start van het muziekjaar 2010 is valt wat mij betreft niet te ontkennen. Erwin Zijleman