Deep Purple - Made In Japan (1972)

De jaren 70 hebben een indrukwekkend stapeltje memorabele of zelfs mythische live-albums van rockbands opgeleverd en Made In Japan van de Britse band Deep Purple is er daar absoluut een van
Ik heb Deep Purple maar één keer live gezien en dat was in de nadagen van de band (ik denk ergens begin jaren 90). Dat was op zich prima, maar het is niet te vergelijken met het geluid dat de band op Made In Japan uit 1972 laat horen. Op dit live-album speelt de band op de toppen van haar kunnen en in de ultieme bezetting en wat is het goed. Made In Japan is zo’n zeldzaam live-album dat je het gevoel gaf dat je er bij was op die zomeravonden in Japan. Het album knalt uit de speakers en wat is de tracklist geweldig. Deep Purple had binnen de hardrock een duidelijk eigen geluid en dat geluid klonk maar zelden zo goed als op Made In Japan, dat behoort bij de beste live-albums ooit gemaakt.

Er verschijnt af en toe nog wel eens een live-album, maar het live-album heeft al lang niet meer de mythische status die het in de jaren 70 had. Dat is ook niet zo gek, want tegenwoordig kun je in de meeste gevallen direct na thuiskomst het bezochte concert nog een keer herbeleven op YouTube, terwijl je in de jaren 70 vaak vele jaren moest wachten op de release van een officieel live-album. De YouTube opnamen van nu zijn enigszins te vergelijken met de bootlegs van toen, al moest je voor een bootleg wel flink wat meer moeite doen, langer wachten en bovendien diep in de buidel tasten. 

Met name de symfonische rock bands en de hardrock bands uit de jaren 70 maakten een aantal live-albums die niet onder deden of zelfs beter waren dan de studioalbums van deze bands en een aantal van deze albums werd uiteindelijk geschaard onder de klassiekers uit de geschiedenis van de rockmuziek. Made In Japan van Deep Purple uit 1972 is zo’n album. Het is niet het eerste live-album van de band, want dat is het in 1969 verschenen Concerto For Group And Orchestra, maar het is wel het beste live-album van Deep Purple, dat er uiteindelijk een flinke stapel maakte. Made in Japan behoort bovendien bij het selecte groepje legendarische live-albums. 

De Britse band verkeerde aan het begin van de jaren 70 in topvorm en had voorafgaand aan Made In Japan met Deep Purple In Rock (1970), Fireball (1972) en Machine Head (1972) drie zeer memorabele studioalbums afgeleverd. De bezetting van de band met zanger Ian Gillan, bassist Roger Glover, drummer Ian Paice, gitarist Ritchie Blackmore en organist Jon Lord moet bovendien gezien worden als de ultieme Deep Purple bezetting. Op 15, 16 en 17 augustus 1972 stond Deep Purple in deze bezetting twee avonden in Osaka en één avond in Tokyo op het podium, wat uiteindelijk genoeg materiaal opleverde voor een legendarisch album. 

Het originele album bevat slechts zeven tracks, maar heeft een speelduur van ruim 75 minuten. Met lange versies van Highway Star, Child In Time, Smoke On The Water, Strange Kind Of Woman, Lazy en Space Truckin' heeft het album een fantastische tracklist, met een wat overbodige drumsolo van 9 minuten als minpunt, maar dat hoorde er toen nou eenmaal bij (niet alles was vroeger beter). 

De ritmesectie speelt fascinerend strak, Ian Gillan zingt met geweldige uithalen de veters uit zijn schoenen en ook uit de gitaren van Ritchie Blackmore en de orgels van John Lord komt continu stoom of rook. Deep Purple had van alle hardrockbands uit de jaren 70, met name dankzij de orgels van John Lord, een uniek geluid en dat geluid kwam live nog net wat beter uit de verf. 

De originele mix van het album uit 1972 staat nog steeds als een huis en weet het live-gevoel echt perfect te vangen, maar bij beluistering van de remix uit 2013 ging er ook wel een wereld voor me open zo af en toe. Het blijft lastig kiezen tussen alle versies en mixen, maar gelukkig heb je ze op Spotify allemaal en kun je nog flink wat tracks toevoegen aan de originele tracklist. 

In de jaren 70 ging overigens het gerucht dat in Child Of Time een pistoolschot is te horen. Dat gerucht bleef destijds makkelijk rondzingen en droeg bij aan de mythische status van het album, maar dankzij het Internet weet ik na al die jaren dan eindelijk dat de knal gewoon uit het orgel van John Lord kwam, wat een stuk minder spannend is.

Ik ben tegenwoordig nauwelijks meer in live-albums geïnteresseerd, maar ik grijp nog vaak naar een live-album uit de jaren 70. Ik heb een flink stapeltje geweldige live-albums uit dit decennium, maar Made in Japan van Deep Purple is absoluut een van de beste, zo niet de allerbeste. Erwin Zijleman

Made In Japan van Deep Purple is verkrijgbaar via de Mania webshop:

2LP, 39,99 euro

CD, 8,99 euro

Gracie Lane - Doing My Time

De Amerikaanse muzikante Gracie Lane debuteert met Doing My Time, dat opvalt door tijdloze songs, een fraai klinkende instrumentatie en vooral een uitstekende stem, die gemaakt is voor oorspronkelijk klinkende countrymuziek
Doing My Time van Gracie Lane sneeuwt deze week wat onder door een aantal grote of zelfs hele grote releases, maar gelukkig heeft de muzikante uit Asheville, North Carolina, maar heel weinig tijd nodig om indruk te maken. Die indruk maakt Gracie Lane met haar stem, die perfect past bij de countrymuziek die ze maakt. Het is een stem waar de emotie van af spat, waardoor Doing My Time onmiddellijk impact heeft. Het is ook nog eens een album dat prachtig is ingekleurd met een hoofdrol voor gitaren en de pedal steel en een album dat vol staat met aansprekende songs, die best decennia oud hadden kunnen zijn, maar ook in het heden makkelijk overtuigen.

Het zijn momenteel hele drukke weken wanneer het gaat om nieuwe releases en niet alle albums krijgen de aandacht die het nieuwe album van The Rolling Stones al sinds de aankondiging twee maanden geleden krijgt. Zeker de albums van muzikanten of bands waarvan de naam me weinig of zelfs niets zegt scan ik in deze drukke weken heel snel en probeer dan maar eens een onuitwisbare indruk te maken. De Amerikaanse muzikante Gracie Lane deed het deze week met haar debuutalbum Doing My Time, dat me echt onmiddellijk wist te overtuigen. 

Dat het album opdook in de releaselijsten die ik raadpleeg is overigens al een klein wonder, want er is echt bijna niets te vinden over Gracie Lane en haar muziek. Ik weet inmiddels dat Gracie Lane via Louisiana en Arkansas in de Blue Ridge Mountains van North Carolina is terecht gekomen en nu Asheville in North Carolina als thuisbasis heeft. Ik weet verder dat het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante al voor een deel in 2019 werd opgenomen en werd afgerond op het moment dat de coronapandemie het openbare leven en zeker het leven van een muzikant lam legde, waardoor het album een tijd op de plank bleef liggen. 

Doing My Time bevat de songs die de Amerikaanse singer-songwriter het afgelopen decennium schreef en het zijn songs waarin het gebroken hart een regelmatig terugkerend thema is. Het is een thema dat uitstekend tot zijn recht komt in de muziek die Gracie Lane maakt, want de muzikante uit North Carolina maakt op haar album authentiek klinkende countrymuziek. 

Het is muziek waarin de stem van Gracie Lane uitstekend gedijt en het is deze stem die me onmiddellijk wist te raken. Gracie Lane beschikt over een stem die is gemaakt voor de countrysongs die ze met veel gevoel en hier en daar met een lichte snik vertolkt. Die snik wordt in het genre wel eens overdreven, maar op Doing My Time is de zang vooral zeer smaakvol. Gracie Lane zingt bovendien als een gelouterde zangeres en dat is knap op een debuutalbum. 

Ook in muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig en op basis van de productie van en de instrumentatie op Doing My Time verwachte ik een aantal grote namen in de credits. Die zie ik niet terug, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de muziek op het debuutalbum van Gracie Lane. De Amerikaanse muzikante speelt zelf gitaar, maar heeft ook snarenwonder en producer John James Tourville binnengehaald voor bijdragen van elektrische gitaren, banjo en natuurlijk de pedal steel. Het levert in alle tracks een authentiek klinkend geluid op, maar Doing My Time klinkt ook verrassend gevarieerd. 

Het doet vaak wat traditioneel aan, waardoor het debuutalbum van Gracie Lane ook een aantal decennia oud zou kunnen zijn, maar gedateerd klinkt het geen moment. Het is mede de verdienste van de songs, die stuk voor stuk aangenaam en tijdloos klinken. Je bent bij Gracie Lane aan het verkeerde adres voor muzikale vernieuwing, maar haar songs klinken zo puur en eerlijk dat ik blij ben dat dit een album is waarop de grenzen van de countrymuziek van weleer eens niet worden opgezocht. Ik ben dan ook blij dat ik dit uitstekende debuutalbum heb opgepikt en hoop dat Doing My Time van Gracie Lane in veel bredere kring de aandacht krijgt die dit aansprekende countryalbum verdient. Erwin Zijleman

De muziek van Gracie Lane is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://gracielane1.bandcamp.com/album/doing-my-time.