02 september 2018

Juanita Stein - Until The Lights Fade

Juanita Stein dook een jaar of twaalf geleden op als frontvrouw van de Australische band Howling Bells. De band verkaste al snel naar Londen en maakte uiteindelijk vier platen, die door de critici stuk voor stuk goed werden ontvangen, maar helaas geen heel groot publiek wisten te bereiken. 

Ik was zelf zeer gecharmeerd van de platen van Howling Bells, al was het maar omdat de band het gat dat Mazzy Star halverwege de jaren 90 had achtergelaten aardig wist op te vullen en bovendien wist te verrijken met net wat meer zonnestralen. Na vier prima platen was de koek echter op voor Howling Bells en begon Juanita Stein aan een solocarrière. 

Het leverde iets meer dan een jaar geleden het uitstekende America op. Op haar eerste soloplaat liet Juanita Stein zich zeker beïnvloeden door het geluid van haar voormalige band, waardoor ook America associaties opriep met het werk van Mazzy Star, maar de plaat liet ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek horen en maakte bovendien geen geheim van een zwak voor tijdloze popmuziek. Het leverde een aantrekkelijk album op, dat helaas minder aandacht kreeg dan Juanita Stein met haar solodebuut verdiende. 

De Australische singer-songwriter is verrassend snel terug met een nieuwe plaat en doet op Until The Lights Fade in grote lijnen wat ze ook deed op America. Ook de tweede soloplaat van Juanita Stein laat echo’s uit haar periode met Howling Bells horen, verwerkt zo nu en dan invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en laat zich bovendien nadrukkelijk inspireren door de popmuziek uit het verleden. Until The Lights Fade herinnert meer dan eens aan de popmuziek uit de jaren 60 en 70, maar Juanita Stein is er in geslaagd om al deze invloeden onder te brengen in een geluid dat ook fris en eigentijds klinkt. 

Juanita Stein klonk in het verleden als het net wat energiekere zusje van Mazzy Star’s Hope Sandoval, maar is inmiddels wat opgeschoven richting zangeressen als Aimee Mann, Lera Lynn en hier en daar zelfs Lana Del Rey (het vleugje Olivia Newton-John dat ik hoor moet ik misschien maar verzwijgen). De warme en krachtige vocalen voorzien de tweede plaat van Juanita Stein wat mij betreft van onderscheidend vermogen.

Until The Lights Fade werd opgenomen in Austin, Texas, en dat hoor je. Niet alleen vanwege het randje rootsmuziek dat opduikt in de muziek van Juanita Stein, maar vooral door het rauwe rockrandje dat makkelijk de kop op steekt op Until The Lights Fade en dat keer op keer onweerstaanbaar lekker gitaarwerk laat horen. 

De tweede plaat van Juanita Stein werd geproduceerd door Stuart Sikes, die bij mij vooral bekend is als de man achter de knoppen bij The Greatest van Cat Power. Bij Cat Power slaagde deze Stuart Sikes er in om een geluid vol invloeden uit het verleden zowel tijdloos als urgent te laten klinken en hier slaagt hij ook in bij de productie van de tweede plaat van Juanita Stein. 

Until The Lights Fade is direct bij eerste beluistering een plaat die je al decennia lijkt te kennen, maar luister wat vaker om de songs op de plaat echt te laten groeien. Hopelijk doet de plaat wat meer dan het debuut een jaar geleden, want Juanita Stein is echt heel goed. Erwin Zijleman



 

01 september 2018

Tash Sultana - Flow State

De Australische muzikante Tash Sultana vulde ruim voor de release van haar debuut al grote zalen. De singer-songwriter uit Melbourne maakt op het podium inmiddels enkele jaren diepe indruk met haar bijzondere gitaarspel, dat dankzij flink wat technische snufjes in vele lagen neerslaat in bezwerende soundscapes. 

Het zijn soundscapes die op het podium een betoverend effect hebben, maar die zich op de twee jaar geleden verschenen eerste EP van Tash Sultana maar lastig lieten vangen en uiteindelijk snel vervlogen. Aan Tash Sultana kleeft hierdoor het vooroordeel dat we te maken hebben met een podiumdier dat niet zomaar een goede plaat aflevert. 

Het is een nogal voorbarig vooroordeel, want tot dusver was het wachten op het debuut van de Australische muzikante. Flow State verscheen gisteren en moet de vraag of Tash Sultana een echt goede plaat kan maken beantwoorden. Het is een vraag die zich in eerste instantie niet heel makkelijk laat beantwoorden. 

Flow State bevat absoluut een aantal van de ingrediënten die de liveoptredens van Tash Sultana zo indrukwekkend maken. Het gitaarspel op de plaat is van een bijzonder hoog niveau. Het is gitaarspel dat breed uit kan waaien in bezwerende solo’s, maar het gitaarwerk van Tash Sultana kan ook rauw en direct, funky en swingend en en loom en bluesy klinken. Tash Sultana laat zich hierdoor niet makkelijk vergelijken met de oude gitaarhelden uit de geschiedenis van de rockmuziek, al hoor ik zelf veel terug van gitaarheld Prince in de muziek van Tash Sultana. 

Ook de van het podium bekende voorliefde voor lome en dromerige klanken en exotische ritmes hebben een plekje gevonden op Flow State. In flink wat songs op de plaat ligt het tempo laag en neemt Tash Sultana de tijd voor haar muziek. Flow State bevat maar liefst 13 tracks en is goed voor net wat meer dan een uur muziek. 

Het is muziek die wat gepolijster klinkt dan we van Tash Sultana gewend zijn. Dat is ook niet zo gek, want waar de Australische op het podium alle zeilen bij moet zetten om haar “one-woman band” geluid neer te zetten, kon ze nu alle tijd nemen om met een heel arsenaal aan instrumenten een fraai en verzorgd geluid in elkaar te sleutelen. 

Het is een geluid dat vol fraaie details maar ook vol tegenstrijdigheden zit. Zeker in de gitaarsolo’s op de plaat manifesteert Tash Sultana zich als een rockchick die flink wat oude gitaarhelden met een gerust hart met pensioen kan sturen, maar Flow State is zeker geen rockplaat. Een aantal tracks op de plaat doet wat jazzy aan, maar de meeste songs op de plaat zou ik eerder in het hokje R&B dan in het hokje rock duwen. Dat zal voor rockfans even slikken zijn, maar persoonlijk vind ik het de hoogste tijd voor het opdoeken van de hokjes en het maken van muziek die uitersten combineert en integreert. 

Als je het hokjes denken opgeeft is Flow State een geweldige plaat. Tash Sultana kan zwoel verleiden met lome en dromerige R&B, maar kan je ook benevelen met jazzy en psychedelische muziek, waarin de spanning langzaam maar zeker wordt opgebouwd, of kan je raken met een folky track met geweldige zang. 

Zeker wanneer Tash Sultana kiest voor lange instrumentale passages maakt ze muziek die op het podium waarschijnlijk makkelijker indruk maakt dan op de plaat, maar als Flow State lekker hard uit de speakers of door de koptelefoon komt, heeft Tash Sultana mij toch snel te pakken. Net als het wat te dromerig, zwoel en langdradig wordt is er het fantastische gitaarwerk op de plaat, dat je op fascinerende wijze in een wurggreep houdt. 

Ik moet toegeven dat ik Flow State, een week of twee geleden, bij eerste beluistering een wat tegenvallende plaat vond, maar hoe vaker ik naar het debuut van Tash Sultana luister, hoe meer ik overtuigd raak van het unieke talent van de muzikante uit Melbourne. Flow State heeft misschien niet de directe impact van haar liveoptredens, maar als je de tijd neemt voor deze plaat komt er steeds meer schoonheid en avontuur aan de oppervlakte. Missie geslaagd dus. Erwin Zijleman